Το σπίτι μου είναι: Ένα αθηναϊκό ρετιρέ της δεκαετίας του ’70 που οραματίστηκα σαν το ήρεμο καταφύγιό μας.
Το σημείο που απολαμβάνω περισσότερο: Το στούντιο με το πάτωμα από ασπρόμαυρα ιταλικά πλακάκια και την καμάρα σε απόχρωση τερακότας.
Το πιο όμορφο δωμάτιο του σπιτιού: Ο κεντρικός χώρος του καθιστικού. κάτι που δεν λείπει ποτέ από το σπίτι μου Αντικείμενα από το Μόντρεαλ, το Λονδίνο, τη Σικελία και την Αθήνα. Μικρά θραύσματα από όλα τα μέρη όπου ζήσαμε με τον σύντροφό μου.
Το κτίριο που στεγάζει το σπίτι μου: Μια κλασική αθηναϊκή πολυκατοικία των αρχών της δεκαετίας του ’70. η γειτονιά μου Η Βικτώρια είναι ένα μείγμα από πολυκατοικίες του 20ού αιώνα, νεοκλασικά ίχνη, πολυπολιτισμικές κοινότητες και παλιά καφενεία.
Αν δεν ζούσα εδώ: Θα ζούσα κάπου κοντά στη θάλασσα.
Στιλ στον χώρο μου δίνει: Η ισορροπία των αντιθέσεων.
Διακόσμηση: Ένας μελετημένος αλλά και ενστικτώδης συνδυασμός ρετρό αντικειμένων, bespoke κομματιών, μεσογειακών κεραμικών αναφορών, ειδικών κατασκευών από ξύλο και γυαλί.
Αρχιτεκτονική: Με έμπνευση από το ’70. Στρογγυλεμένες φόρμες, αποχρώσεις τερακότας και μπορντό, μοτίβα που παραπέμπουν σ’ εκείνη την εποχή.
Αγαπημένο έπιπλο: Ένας custom τοίχος-ντουλάπα στο καθιστικό, με αψιδωτή εσοχή.
Gadget: Ο προτζέκτορας στο καθιστικό μας.
Κάτι σύγχρονο: Η συρόμενη μεταλλική πόρτα με ραβδωτό γυαλί που χωρίζει την είσοδο από το στούντιο.
Κάτι κιτς: Τίποτα προς το παρόν, αν και δεν θα με πείραζε να προσθέσω ένα απροκάλυπτα κιτς αντικείμενο ως στοιχείο ανατροπής.
Κάτι παλιό: Ένα σετ καφέ και τσαγιού Franco Bucci, γαμήλιο δώρο των γονιών μου τη δεκαετία του ’70.
Κάτι design: Το κρεμαστό σύστημα φωτισμού Vibia Plusminus.
Τέχνη στο σπίτι μου: Πίνακες, εκτυπώσεις, φωτογραφίες, κεραμικά και γλυπτικά αντικείμενα.
Τι με αποφορτίζει: Το να βγαίνω στη μεγάλη γωνιακή βεράντα με θέα από την ανατολή έως τον νότο.
Ένα σπίτι που είδα και ζήλεψα: Το Poli House του αρχιτεκτονικού γραφείου Pezo von Ellrichshausen στη Χιλή.
«Με αποφορτίζει το να βγαίνω στη μεγάλη γωνιακή βεράντα του διαμερίσματος, με θέα από την ανατολή έως τον νότο».
Με φίλους στο σπίτι: Μαγειρεύουμε, συζητάμε, τρώμε και κάνουμε βραδιές κινηματογράφου.
Με την οικογένειά μου στο σπίτι: Περνάμε χρόνο μαγειρεύοντας στην κουζίνα και ετοιμάζοντας μεγάλα τραπέζια.
Μια τυπική Κυριακή: Πρωινό με φίλους που περνούν από το σπίτι ή συνάντηση σε αγαπημένα μέρη στην Κυψέλη ή στα Εξάρχεια.
Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς: Τη φύση.
Χρώμα: Τερακότα, μπορντό και ζεστοί γήινοι τόνοι συνδυασμένοι με πρασινογκρίζες αποχρώσεις.
Έμπνευση: Οι εικαστικές τέχνες.
Ταινία: The Truman Show.
Καλλιτέχνης: Ο Bruno Munari – για την ευελιξία που διαθέτει ως γραφίστας, καλλιτέχνης, εφευρέτης και παιδαγωγός.
Εμμονή: Απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, τα άλογα και η θάλασσα.
Το μέρος στο οποίο θέλω πάντα να επιστρέφω: Στο οικογενειακό μας σπίτι στην παραλία, στη νότια ακτή της Σικελίας.
Πόλη στον κόσμο: Η Μελβούρνη, γιατί μου επέτρεψε να εκτεθώ στον κόσμο, και η Αθήνα, γιατί με έκανε να ριζώσω κάπου.
Άμεσα σχέδια: Να ταξιδέψω περισσότερο και να αφιερώσω πιο πολύ χρόνο στη δημιουργία των δικών μου εικονογραφήσεων.
