Πόσο μπορεί να διαρκέσει το γύρισμα μιας σκηνής; Ακόμη και 30 χρόνια (!), αν έχουμε να κάνουμε με την τελευταία πράξη της σειράς Ριφιφί (Cosmote TV), όπου η Ευαγγελία Μουμούρη συγκίνησε χιλιάδες θεατές τρώγοντας μια… πάστα. «Γυρίστηκε μόλις μία φορά. Ευτυχώς, δηλαδή, γιατί τα φιλέ αμυγδάλου που είχε δεν μου αρέσουν. Μέχρι, όμως, να φτάσω σε αυτή την πάστα είχαν προηγηθεί 30 χρόνια δουλειάς στο επάγγελμα», αναφέρει η ηθοποιός που ερμηνεύει έναν από τους κεντρικούς ρόλους στη μίνι σειρά του Σωτήρη Τσαφούλια. «Επιπλέον, η σκηνή είναι αποτέλεσμα ωραίας συνύπαρξης με τους άλλους ηθοποιούς και τους τεχνικούς. Εκείνη τη στιγμή δεν ήξερα τι έκανα· όλο αυτό ερχόταν από μέσα μου. Ήταν μια στιγμή λύτρωσης για τον μικρό Παναγιωτάκη που κουβαλούσα τόσο καιρό μέσα μου».
Δύο ιστορίες σε μία
Αναγκαία εξήγηση: Το σενάριο έχει ενώσει δύο διαφορετικές ιστορίες. Από τη μία έχουμε το γνωστό ριφιφί που έγινε το 1992 στην τότε Τράπεζα Εργασίας και από την άλλη τον θάνατο του μικρού Παναγιώτη Βασιλλέλη, στις αρχές του 2000, καθώς η τράπεζα δεν εκταμίευσε τα χρήματα από τον ερανικό λογαριασμό που είχε ανοίξει ο πατέρας του, ώστε να μεταβεί το παιδί του για θεραπεία στις ΗΠΑ (έπασχε από μια σπάνια μορφή καρκίνου). Ο Σωτήρης Τσαφούλιας συνδύασε αυτά τα δύο γεγονότα, δίνοντας και το απαραίτητο «άλλοθι» στην πρωταγωνίστριά του, την Όλγα, να ενορχηστρώσει τη «ληστεία του αιώνα».
«Η ιστορία του Παναγιωτάκη με στοίχειωσε από την πρώτη στιγμή που μου την είπε ο σκηνοθέτης», μου λέει η Ευαγγελία Μουμούρη. «Δεν μπορούσα να τη διαχειριστώ και όταν ξεκίνησαν τα γυρίσματα, ο Σωτήρης Τσαφούλιας δεν θέλησε να επέμβει στο μυαλό μας. Γι’ αυτό και δεν κάναμε πρόβες. Κάποια στιγμή αισθάνθηκα ότι αυτός ο ρόλος υπήρχε ερήμην μέσα μου. Σαν να τον ήξερα από πάντα. Μέχρι να φτάσουμε στην τελευταία στιγμή, έχουμε δει όλες τις συγκινησιακές φορτίσεις της Όλγας. Επομένως, δέκα χρόνια μετά, ό,τι ήταν να θρηνήσει το θρήνησε και όσα δάκρυα ήταν να ρίξει τα έριξε. Όταν αποφάσισε να μπει στη δράση, αυτή η πραγματικότητα εντυπώνεται στο πρόσωπό της. Να γιατί αντιδρά έτσι στην τελευταία σκηνή».
«Μόνο τα πλαστικά λουλούδια δεν αλλοιώνονται»
Με όρους καθαρής δραματουργίας, αυτό που επιτυγχάνει η συγκεκριμένη σειρά (μεταξύ πολλών άλλων) είναι η λεγόμενη κάθαρση. Το δράμα χτίζεται από το πρώτο επεισόδιο, κορυφώνεται σταδιακά και την κατάλληλη στιγμή επέρχεται η λύτρωση.
«Κάποια στιγμή αισθάνθηκα ότι αυτός ο ρόλος υπήρχε ερήμην μέσα μου. Σαν να τον ήξερα από πάντα».
Για τους ηθοποιούς, φυσικά, όλη αυτή η διαδικασία ακολουθεί διαφορετικούς δρόμους από εκείνους του μέσου τηλεθεατή: «Όταν τελείωσαν τα γυρίσματα, αισθάνθηκα μια γαλήνη. Για εμάς το Ριφιφί έχει ολοκληρωθεί εδώ και έναν χρόνο, αλλά, ναι, μπορώ να πω ότι η γαλήνη ήταν το συναίσθημα που ένιωσα πιο έντονα. Ακόμη κι αν στο μεταξύ είχα τα γνωστά άγχη των ηθοποιών για τη μία ή την άλλη σκηνή», σημειώνει η Ευαγγελία Μουμούρη.
Έως τη στιγμή αυτής της ψυχικής ηρεμίας, όμως, πέρασε από μια δύσκολη διαδικασία. Εξηγεί: «Αποφάσισα να νοικιάσω ένα διαμέρισμα κοντά στον χώρο των γυρισμάτων, για να μη χάνω χρόνο με τις αποστάσεις. Ήθελα να το ζήσω όλο από πολύ κοντά. Η ψυχολόγος μου, ωστόσο, μου είπε κάτι που δεν το είχα σκεφτεί. Ήταν σαν να ξόρκιζα έτσι το χαμένο ταξίδι της δικής μου γονεϊκότητας».
Όταν της λέω πως αυτός ο ρόλος μπορεί να αλλάξει ακόμη και το «κουτάκι» μέσα στο οποίο την έχει τοποθετήσει το κοινό, μου απαντά δίχως δεύτερη σκέψη: «Καταλαβαίνω πως οι περισσότεροι με έχουν ταυτίσει με κωμικούς ρόλους. Με συναντούν στον δρόμο και με φωνάζουν “η κυρία Ευλόγησον” [σ.σ.: ο ρόλος που είχε στη σειρά Ευτυχισμένοι μαζί) και δεν έχω κανένα πρόβλημα μ’ αυτό. Ξεκίνησα με το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα στο Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία του Σπύρου Ευαγγελάτου. Επομένως, είχα ως δεδομένο ότι μπορούσα να ανταποκριθώ στο δράμα. Η κωμωδία ήρθε εκ των υστέρων στη ζωή μου και μου άρεσε αυτό που έβγαινε από μέσα μου. Το παράσημό μου είναι η εκτίμηση των συναδέλφων μου και το ότι παραμένω ηθοποιός εδώ και τριάντα χρόνια».
Εν είδει «ποιητικού» αποφθέγματος, πάντως, κρατάω κι αυτό που μου είπε στο τέλος: «Τι θα πει τσαλάκωμα για έναν ηθοποιό; Δεν το καταλαβαίνω. Οι άνθρωποι είμαστε σαν τα λουλούδια: περνάμε από τη φάση της ομορφιάς έως αυτήν του μαρασμού. Μόνο τα πλαστικά λουλούδια μένουν αναλλοίωτα».
