Στο σπίτι μου, μου αρέσει: Η αίσθηση ηρεμίας και ζεστασιάς όταν μπαίνω μέσα.
Το σημείο όπου χαλαρώνω: Στο σαλόνι ή στο μπαλκόνι.
Δεν ξεχνάω ποτέ: Πάντα ξεχνάω κάτι…
Από το σπίτι μου δεν λείπει ποτέ: Κατάλογοι και βιβλία design, τέχνης και αρχιτεκτονικής.
Οι άλλοι λένε για το σπίτι μου: Δεν ξέρω, αλλά μου αρέσει να σκέφτομαι ότι περνούν καλά εδώ.
Θα ήθελα να αλλάξω: Θα ήθελα μεγαλύτερη κουζίνα.
Η επόμενη αγορά μου: Με τα vintage δεν κανονίζεις ποτέ, ό,τι βρίσκεις παίρνεις!
Η πρώτη σκέψη όταν είδα αυτό το σπίτι: Το πρώτο σπίτι σαν οικογένεια… Μετακομίσαμε εδώ λίγο πριν γίνουμε τρεις.
Στο σπίτι συνηθίζω να: Φροντίζω τον εαυτό μου και την οικογένειά μου.
Καθημερινή συνήθεια: Οικογενειακό πρωινό στην τραπεζαρία. Το λατρεύω.
Το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι όταν ξυπνάω: Να ανοίξω τα παράθυρα, να μπει φως.
Το πιο χρήσιμο δωμάτιο: Η τραπεζαρία, το σαλόνι και η κουζίνα. Εκεί γίνονται όλες οι συζητήσεις και περνάμε τις περισσότερες στιγμές.
Καταλαβαίνει κάποιος ότι ζω εδώ από: Δύο με τέσσερα ζευγάρια παπούτσια στην είσοδο.
Από το να είμαι σπίτι, προτιμώ να: Ταξιδεύω σε παζάρια και εκθέσεις για design hunting.
Αγαπημένο έπιπλο: Δεν δένομαι με τα έπιπλα, αγοράζω και πουλάω κάθε μέρα.
Αντίκα: Για συναισθηματικούς λόγους: ένα ζευγάρι ξύλινα τσόκαρα χαμάμ, του 19ου αιώνα.
Προορισμός: Η κάθε μέρα, όπως έρχεται.
Έμπνευση: Ιστορίες και εικόνες του παρελθόντος.
Συλλογή: Έχω αδυναμία στις συλλεκτικές προσκλήσεις των εκθέσεων του Γκαετάνο Πέσε και στα μικρά κεραμικά του Μπρούνο Γκαμπόνε, με τον οποίο συνεργάστηκα χρόνια.
Διακόσμηση: Όλα είναι στο βιβλίο The Hot House: Italian New Wave Design, του Aντρέα Μπράντζι. Ο απόλυτος design οδηγός.
Αν δεν ζούσα εδώ: Μετά από 15 χρόνια στο εξωτερικό, θέλω να ζω στην Αθήνα.
Σπίτι που ζήλεψα: Όλα τα σπίτια με θέα θάλασσα· ο μόνος λόγος για να φύγω από το κέντρο.
Για να χαλαρώσω: Λίγα λεπτά στον ήλιο.
Με φίλους στο σπίτι: Το αγαπημένο μου: φαγητό, μουσική, κρασί, μέχρι αργά.
Βόλτα στην Αθήνα: Κυριακή στη θάλασσα και, αν ο καιρός το επιτρέπει, κολύμπι χειμώνα-καλοκαίρι.
Κτίριο στην Αθήνα: Το Ωδείο Αθηνών του Ιωάννη Δεσποτόπουλου είναι ένα αριστούργημα του ελληνικού μοντερνισμού. Και τα Προσφυγικά στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, που σχεδίασαν ο Κίμων Λάσκαρις και ο Δημήτρης Κυριακός, αποτελούν σπάνιο δείγμα ελληνικού ορθολογισμού.
Αρχιτεκτονική: Το ποιητικό ταφικό συγκρότημα Tomba Brion, που σχεδίασε ο Κάρλο Σκάρπα. Δημιούργησε έναν χώρο μετάβασης, μνήμης και αγάπης που ενώνει την αρχιτεκτονική με τη ζωή.
Γειτονιά: Porta Venezia στο Μιλάνο, γιατί είναι ακόμα αυθεντική.
Design item: Tube Chair του Τζοε Κολόμπο, του 1969.
Το επόμενο ταξίδι μου: Στην Ευρωπαϊκή Έκθεση Καλών Τεχνών Tefaf, που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στο Μάαστριχτ.
Στα άμεσα σχέδιά μου: Πρέπει να πάρω δίπλωμα οδήγησης… Το πιστεύεις;
