Είναι μάλλον η πιο κρύα αθηναϊκή νύχτα του χρόνου –χωρίς όμως το χιόνι που μας έκαναν να περιμένουμε οι βαρύγδουπες μετεωρολογικές προβλέψεις– όταν πλησιάζουμε, προσπερνώντας μια σειρά από αποθήκες μεταφορικών εταιρειών, το παγοδρόμιο στον Ελαιώνα, στην οδό Εμμανουήλ Παππά 7. Αυτό που βλέπουμε μοιάζει με λέσχη που, εάν δεν ξέρεις από πριν την ύπαρξή της, μάλλον θα περάσει απαρατήρητη. Ίσως παραξενευτείς μάλιστα, εάν προσέξεις τους επισκέπτες που ανοίγουν την πόρτα σέρνοντας πίσω τους μεγάλες βαλίτσες και περίεργα μπαστούνια. Εάν όμως περιμένεις λίγο ακόμα, παρατηρώντας τις κινήσεις τους, θα καταλάβεις αμέσως τι συμβαίνει. Κάθε Δευτέρα βράδυ εκτυλίσσεται εδώ κάτι άγνωστο και εξωτικό για τα αθηναϊκά δεδομένα: ένα ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ice hockey.
την ομάδα των Ικάρων.
Η σημερινή αγωνιστική σηματοδοτεί την έναρξη των αγώνων για το 2026. Οι παίκτες των ομάδων με τα εντυπωσιακά ονόματα –Ίκαροι, Μινώταυροι, Τιτάνες και Κένταυροι–, ηλικίας από 18 έως και 45-50 ετών, χαιρετιούνται και μιλούν σαν να γνωρίζονται χρόνια, πριν φορέσουν τις στολές τους αργά και ευλαβικά: κράνος, θώρακας, αγωνιστικά γάντια, σορτσάκι, επικαλαμίδες, σπασουάρ. Μοιάζουν με σούπερ ήρωες που ετοιμάζονται για μάχη, με τα σύμβολα να ξεχωρίζουν στο στήθος. Ρωτώντας στον χώρο, ακούς συχνά το όνομα ενός ανθρώπου με ιστορία στο ελληνικό ice hockey, ο οποίος πρωτοστάτησε στην προσπάθεια για τη δημιουργία της λίγκας: είναι ο Δημήτρης Καλύβας, επί χρόνια αρχηγός της εθνικής ομάδας, που έχει ζήσει στον Καναδά.
Η γοητεία της ταχύτητας
Πλησιάζω τον Περικλή των Ικάρων, έναν από τους πιο έμπειρους παίκτες του πρωταθλήματος, που εκείνη την ώρα τυλίγει με μια λευκή ταινία το μπαστούνι του. «Το χόκεϊ είναι ένα πάρα πολύ γρήγορο άθλημα. Ανεβάζει τους παλμούς σου και φέρνει όλες τις αισθήσεις σου στο έπακρο. Ξυπνάει πράγματα που είναι κοιμισμένα στην καθημερινότητά σου. Αυτός είναι και ο λόγος που μας βλέπεις όλους, ακόμα σε αυτή την ηλικία, είτε να παλεύουμε στο πρωτάθλημα, είτε στις προπονήσεις, είτε να προπονούμε τα παιδιά στην ακαδημία», λέει. Μου εξηγεί ότι η ακαδημία που λειτουργεί διαθέτει δύο τμήματα: ένα νεότερο, έως 13 ετών, και ένα μεγαλύτερο, έως 18 ετών, που προπονούνται τα πρωινά του Σαββατοκύριακου. «Είναι ελκυστικό άθλημα. Αν μπεις μία φορά και παίξεις, θα καταλάβεις ότι το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, όση ενέργεια κι αν δώσεις, σου φαίνονται πιο αργά».
«Το χόκεϊ είναι ένα πάρα πολύ γρήγορο άθλημα. Ανεβάζει τους παλμούς σου και φέρνει όλες τις αισθήσεις σου στο έπακρο», λέει ο Περικλής, παίκτης της ομάδας των Ικάρων.
Το χόκεϊ είναι το πιο γρήγορο ομαδικό άθλημα στον κόσμο και ίσως το πιο έντονο σωματικά μετά το μποξ. Είναι αρκετά διαδεδομένο σε βόρειες και δυτικές χώρες: Καναδά, Φινλανδία, Ρωσία, ΗΠΑ κ.α. Όμως, όπως μου εξηγεί ο Σπύρος, συμπαίκτης του Περικλή στους Ικάρους, πλέον και χώρες που δεν το περίμενες –λόγω κουλτούρας ή κλίματος– μπαίνουν δυνατά στο παιχνίδι. Όσον αφορά την Αθήνα και την Ελλάδα, μας λέει πως αυτό ξεκίνησε από ανθρώπους που είχαν μεγαλώσει στο εξωτερικό και έφεραν επιστρέφοντας τη συνήθεια αυτή. Ο ίδιος είναι προγραμματιστής και μυήθηκε στο άθλημα όταν ξεκίνησε να κάνει, μικρός ακόμη, πατινάζ σε ένα παγοδρόμιο στο Πολύδροσο. Εκεί είδε για πρώτη φορά ομάδες να προπονούνται, μέχρι που το 2003 το παγοδρόμιο έκλεισε. Η πρώτη επαφή όμως είχε γίνει.
«Πάντα με ενθουσίαζαν τα χειμερινά αθλήματα. Η ταχύτητα, ο πάγος και η παρέα – είμαστε άνθρωποι που γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, λόγω του μικρού βεληνεκούς του αθλήματος. Όπως άλλος θα παίξει ποδόσφαιρο, εμείς μαζευόμαστε και παίζουμε χόκεϊ», λέει ο Σπύρος.
Λίγο πριν βγουν στο γήπεδο για το ζέσταμά τους, παρατηρώ τους μικρούς της παρέας, 18χρονους που, όπως εξομολογούνται, δεν αφοσιώθηκαν ποτέ σε κανένα άλλο άθλημα από τη στιγμή που μυήθηκαν σε αυτό. Είναι, λένε, τέτοια η πληρότητα που σου δίνει, ώστε, άπαξ και το μάθεις, τίποτε άλλο δεν μπορεί να σε γεμίσει με τον ίδιο τρόπο.
Καβγάδες και χτυπήματα
«Γεννήθηκα εδώ, μεγάλωσα στην Ουκρανία και άρχισα να παίζω χόκεϊ εκεί. Στα 13 γύρισα πίσω και ξεκίνησα στην Αθήνα. Ήταν καλό τάιμινγκ, γιατί τότε ξεκίνησε και η εθνική ομάδα και μπήκα κι εγώ», λέει ο Αριστοτέλης, 18 ετών. «Είναι ένα πολύ γρήγορο σπορ, με ελάχιστο χρόνο αποφάσεων. Πρέπει να επεξεργάζεσαι πληροφορίες συνεχώς. Αυτό είναι και το πιο ελκυστικό κομμάτι του. Ελπίζω να εμπνεύσουμε νέους παίκτες για να εξελιχθούν». Και η αλήθεια είναι ότι όλο και περισσότεροι νέοι μυούνται στο άθλημα, ενώ υπάρχει και ομάδα εφήβων και κοριτσιών. Δίπλα του, ένας άλλος 18χρονος, ο Αλέξανδρος, φοιτητής φιλοσοφίας, μου λέει πως μια μέρα έκανε ρόλερ στο Ολυμπιακό Στάδιο όταν παρατήρησε παίκτες που έπαιζαν χόκεϊ σε έναν ανοιχτό χώρο. Τους γνώρισε, έμαθε πατινάζ υπό τις οδηγίες προπονητή κι έπειτα ενσωματώθηκε στο άθλημα. «Υπάρχει “πείνα” να γίνει το ice hockey μεγάλο στην Ελλάδα», εξηγεί.
Για να καταλάβει κανείς τους έντονους ρυθμούς του παιχνιδιού, αρκεί να σκεφτεί ότι γίνονται συνεχώς αλλαγές χωρίς να σταματά το παιχνίδι. Ένας παίκτης μπορεί να καθίσει μέσα μόλις μερικά δευτερόλεπτα πριν γίνει αλλαγή, αφού χρησιμοποιεί όλες του τις δυνάμεις μέχρι να εξαντληθεί. Όταν λόγω κάποιας διαφωνίας (είναι τέτοια η ένταση που δεν είναι διόλου απίθανο) δύο παίκτες αποφασίσουν, για κάποιον λόγο, να αντιμετωπίσουν ο ένας τον άλλο με γροθιές, ο διαιτητής τούς αφήνει μέχρι ο ένας να πέσει κάτω.
Ο Ιάσονας Παπαδογιαννάκης, υπεύθυνος της λίγκας σε ό,τι έχει να κάνει με την οργάνωση, μου δείχνει τα ράμματα στο πιγούνι του. «Είναι από γροθιά», μου εξηγεί και προσθέτει: «Είναι ένα άθλημα με πάρα πολλή σωματική επαφή, έντονα χτυπήματα, τα περισσότερα πολύ καθαρά. Αυτό από μόνο του δημιουργεί πρόσθετη ένταση, υπάρχει και trash talking και πάνω σε κάποιο βρόμικο χτύπημα μπορεί να γίνει ο καβγάς. Στην Ελλάδα θα το δεις, αλλά πιο σπάνια, γιατί γνωριζόμαστε όλοι μεταξύ μας, αλλά είναι κάτι που γίνεται κι εδώ». Φυσικά δεν λείπουν οι τραυματισμοί – στα αποδυτήρια, πριν βγουν, ντυμένοι πια με τις στολές τους, οι παίκτες συζητούν για ένα παιδί που πρόσφατα έβγαλε τον ώμο του. Το θεωρούν μέρος του παιχνιδιού, όπως συμβαίνει σε κάθε έντονο άθλημα.
Το παιχνίδι αρχίζει
Υπό τον φόβο της βοής των πακ που εκσφενδονίζονται με ταχύτητα προς κάθε κατεύθυνση στο παγοδρόμιο και με το κρύο τσουχτερό, αποφασίζουμε να πάμε μέσα, πίσω από το τζάμι, για να παρακολουθήσουμε τον αγώνα που αρχίζει. Ένας πατέρας και πρόεδρος σωματείου, ο Νικόλαος Ραπακούλιας, παρακολουθεί από εκεί τον γιο του, που ετοιμάζεται να ξεκινήσει στη θέση του τερματοφύλακα. Ο τερματοφύλακας αποτελεί την «ιερή αγελάδα» της ομάδας και χαίρει σεβασμού και προστασίας απ’ τους παίκτες. Ελλείψει πολλών τερματοφυλάκων στη λίγκα, αυτοί παίζουν αναγκαστικά υπό διαφορετικές ομάδες. Παρατηρούμε τα εξαρτήματα πάνω του. Μια πλήρης στολή ενός απλού παίκτη κοστίζει 600-700 ευρώ –του τερματοφύλακα ακόμη περισσότερα–, όμως όταν κάποιος επιχειρεί να μάθει χόκεϊ, μπορεί στην αρχή να δανειστεί άνευ κόστους.
Την επόμενη στιγμή βλέπουμε τους παίκτες να συγκεντρώνονται στη μέση του γηπέδου και να χτυπούν στον πάγο τα μπαστούνια τους. «Χαιρετιούνται», μου λέει ο κ. Ραπακούλιας. Τα τελευταία δέκα χρόνια μεταφέρει τον γιο του για να παίζει τα Σαββατοκύριακα. Μαζί του έχει ταξιδέψει σε όλη την Ευρώπη, για να στηρίξει το πάθος του για το χόκεϊ. «Έναν νέο αθλητή πρέπει να τον στηρίζει όλη η οικογένεια», λέει. Ακόμη και σήμερα, που ο γιος του μπορεί να μετακινηθεί μόνος, συνεχίζει να πηγαίνει μαζί του. «Είμαστε σετ», λέει. «Το άθλημα έχει και μεγάλους περιορισμούς. Ο βασικός είναι ότι έχεις ανάγκη την πίστα. Δεν είναι σαν το ποδόσφαιρο που φοράς ένα σορτς, δύο παπούτσια και παίζεις. Το ιδιωτικό αυτό παγοδρόμιο είναι το μόνο που υπάρχει αυτή τη στιγμή».
Σε λίγο ο διαιτητής δίνει το έναυσμα, ο αγώνας ξεκινά και οι παίκτες αρχίζουν να ελίσσονται μπροστά μας, όπως θα συνεχίσουν να κάνουν για τα δύο 25λεπτα που ακολουθούν, όσο δηλαδή διαρκεί ο αγώνας. Ο κ. Ραπακούλιας δεν θα σταματήσει να παρακολουθεί, με το βλέμμα καρφωμένο στον πάγο.
