Απόδοση: Παναγώτης Κούστας
Φόρτωση Text-to-Speech...
Δεν χωρεί αμφιβολία ότι ο Τιμοτέ Σαλαμέ αποτελεί τον κορυφαίο ηθοποιό της γενιάς του. Το 2025 κέρδισε τη δεύτερη υποψηφιότητά του για Όσκαρ Καλύτερου Ηθοποιού, ερμηνεύοντας τον Μπομπ Ντίλαν στην ταινία A complete unknown, έχοντας προηγουμένως υπάρξει υποψήφιος στην ίδια κατηγορία με το Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου, το φιλμ που τον έκανε διάσημο το 2018 και προκάλεσε «εξάψεις» σε όλο το φάσμα των φύλων. Επίσης, μετά την ενσάρκωση του γαλαξιακού μεσσία Πολ Ατρείδη σε δύο ταινίες της σειράς Dune με τεράστια εισπρακτική επιτυχία, στις οποίες συμπρωταγωνίστησε με τη Ζεντάγια, είδωλο της Γενιάς Z, καθιερώθηκε ως μεγάλος σταρ που φέρνει χρήματα στα ταμεία των κινηματογράφων.
Λάμψη και αντιήρωες
Αυτές οι ταινίες συντέλεσαν στο να μετατραπεί ο Σαλαμέ στο μεγαλύτερο σύμβολο του σεξ στον κόσμο όσον αφορά τους άνδρες, μαγνητίζοντας θαυμάστριες που ουρλιάζουν στη θέα του, όπου κι αν εμφανίζεται. Την αινιγματική του γοητεία την έχει καλλιεργήσει με τις εμφανίσεις του στο κόκκινο χαλί, στις οποίες φοράει εκκεντρικά ρούχα: από πορτοκαλί κοστούμια με την υπογραφή του Τομ Φορντ και ασημί μπουστάκια έως ένα μπανανί δερμάτινο σύνολο του οίκου Givenchy και μια εξώπλατη, μεταξωτή ολόσωμη φόρμα σχεδιασμένη από τον Χάιντερ Άκερμαν. Ο καρδιοκατακτητής με το 1,78 μ. ύψος είδε τη φήμη του να εκτοξεύεται για έναν ακόμα λόγο: τη σχέση του, εδώ και τρία χρόνια, με τη σούπερ σταρ των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και μοντέλο Κάιλι Τζένερ, καθώς οι δυο τους αποτελούν ένα από τα πιο «hot» ζευγάρια διασήμων στον κόσμο.
Στην καινούργια του ταινία, δε, Marty Supreme, διευρύνει το ρεπερτόριό του, στο οποίο περιλαμβάνονται πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους κινηματογραφικοί ρόλοι, υποδυόμενος έναν κάπως ξετσίπωτο νεαρό απατεωνίσκο που περιφέρεται στους δρόμους της Νέας Υόρκης και τον διακατέχει το πάθος του για το πινγκ πονγκ· ένα πάθος που ανέπτυξε μεγαλώνοντας σε μια εκκεντρική οικογένεια Εβραίων μεταναστών από την ανατολική πλευρά του Μανχάταν. Σε σκηνοθεσία του αναγνωρισμένου Αμερικανού Τζος Σάφντι, αυτή η ανεξάρτητη παραγωγή που κόστισε 70 εκατομμύρια δολάρια είναι ελεύθερη μεταφορά του βιβλίου The Money Player: The confessions of America’s greatest table tennis champion and hustler (Ο παίκτης του χρήματος: Οι εξομολογήσεις του σπουδαιότερου πρωταθλητή του πινγκ πονγκ και απατεώνα της Αμερικής), που κυκλοφόρησε το 1974 από τις εκδ. Morrow. Πρόκειται για την αυτοβιογραφία του Μάρτι Ράισμαν, ο οποίος υπήρξε ο κορυφαίος παίκτης του πινγκ πονγκ στις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1950 και είχε κερδίσει το αμερικανικό πρωτάθλημα ανδρών δύο φορές: το 1958 και το 1960.
Επιστροφή στη Νέα Υόρκη
Το να δουλεύει για το Marty Supreme αποτέλεσε μια βαθιά προσωπική εμπειρία για τον Σαλαμέ. Οι περισσότερες σκηνές της ταινίας γυρίστηκαν σε διάφορες περιοχές της Νέας Υόρκης, και μάλιστα πολλές από αυτές σε γειτονιές που δεν απέχουν πολύ από το μέρος όπου μεγάλωσε ο ίδιος. Ερμηνεύοντας έναν φιλόδοξο αθλητή που είναι πρόθυμος να ξεπεράσει κάθε όριο για να πετύχει τους στόχους του, καταθέτει την πιο πηγαία και πειστική ερμηνεία της καριέρας του.
«Η ζωή είναι περίπλοκη και μου αρέσει η ιδέα να υποδύομαι χαρακτήρες αμφιλεγόμενους ως προς την ηθική τους, οι οποίοι θέλουν απεγνωσμένα να πετύχουν», δήλωσε ο Σαλαμέ ενώ προωθούσε την ταινία, στην πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης τον Οκτώβριο. «Ο Μάρτι ήταν ένας άνθρωπος με τρωτά σημεία, που είχε ένα όνειρο με το οποίο μπορεί κανείς να ταυτιστεί. Επίσης, ήταν πολύ φιλόδοξος, κάτι που με αγγίζει γιατί ήμουν κι εγώ πολύ φιλόδοξος, αποφασισμένος να τα καταφέρω από όταν ήμουν 14 ετών».
«Μπόρεσα να συναισθανθώ την ένταση που τον έκαιγε και την αταλάντευτη αποφασιστικότητά του. Ήταν κάποιος που διέθετε απόλυτη αυτοπεποίθηση και δεν τον ένοιαζε το τι σκέφτονταν οι άλλοι για εκείνον. Υπήρξε, επίσης, ατρόμητος όταν, στην προσπάθειά του να επιτύχει τους στόχους του, επρόκειτο να ξεπεράσει όρια που άλλοι θα θεωρούσαν υπερβολικά. Αυτό αποτελεί ένα από εκείνα τα χαρακτηριστικά του που τον κάνουν ελκυστικό στα μάτια μας, ακόμα κι αν αμφισβητούμε τις επιλογές που έκανε στη ζωή του».
Η επιτυχία του Marty Supreme
Το Marty Supreme έκανε την έκπληξη στα ταμεία των αμερικανικών κινηματογράφων και γνώρισε θερμή υποδοχή στις περισσότερες μεγάλες τελετές βραβείων. Την περασμένη Κυριακή, ο Σαλαμέ κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία του Καλύτερου Ηθοποιού (σε μιούζικαλ ή κωμωδία, παρότι η ταινία είναι μάλλον δραματική), κάτι το οποίο δεν αποτελεί μόνο πιθανό προοίμιο της υποψηφιότητάς του στα Όσκαρ, αλλά και μία ακόμα απόδειξη του όλο και πιο σημαντικού εκτοπίσματός του στη βιομηχανία του κινηματογράφου.
«Μου αρέσει η ιδέα να υποδύομαι χαρακτήρες αμφιλεγόμενους ως προς την ηθική τους, οι οποίοι θέλουν απεγνωσμένα να πετύχουν».
Στον λόγο που έβγαλε κατά την παραλαβή του βραβείου, ο Σαλαμέ ευχαρίστησε τους γονείς του και την κοπέλα του, την Τζένερ: «Ο πατέρας μου, καθώς μεγάλωνα, μου ενστάλαξε το πνεύμα της ευγνωμοσύνης», είπε. «Με έμαθε να νιώθω πάντοτε ευγνωμοσύνη για ό,τι έχω. Αυτό μου επέτρεψε να μπορώ να φύγω από αυτά τα βραβεία στο παρελθόν με άδεια χέρια μεν, με το κεφάλι ψηλά δε, νιώθοντας ευγνωμοσύνη απλώς και μόνο που ήμουν εκεί. Θα σας έλεγα, επίσης, ψέματα αν δεν παραδεχόμουν ότι εκείνες οι στιγμές είναι που κάνουν αυτή τη στιγμή που ζω τώρα ακόμα πιο γλυκιά. Αφιερώνω, λοιπόν, το βραβείο στους γονείς μου και στη σύντροφό μου και θα ήθελα να τους πω ότι τους αγαπάω».
Το Marty Supreme, πέραν του ότι έχει σημειώσει μεγάλη επιτυχία στα ταμεία (αυτή τη στιγμή προβλέπεται να αποφέρει έσοδα άνω των 100 εκατομμυρίων ευρώ παγκοσμίως), έχει συμπεριληφθεί και στις λίστες με τις δέκα καλύτερες ταινίες του 2025 από τους περισσότερους Αμερικανούς κριτικούς. Στο καστ της ταινίας συμμετέχουν η Σάντρα Μπέρνχαρντ, η Φραν Ντρέσερ και η Γκουίνεθ Πάλτροου, για την οποία αξίζει να γίνει η ιδιαίτερη μνεία ότι με αυτό το φιλμ πραγματοποιεί την πρώτη της εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη μετά από επτά χρόνια απουσίας. Ο Σαλαμέ, δε, πλέον θεωρείται απόλυτο φαβορί για να κερδίσει το πρώτο του Όσκαρ, επίτευγμα άκρως εντυπωσιακό για έναν ηθοποιό που τον Δεκέμβριο συμπλήρωσε μόλις τα 30 του χρόνια.
Κυνηγώντας τον Τζος Σαφντί
Από πολλές απόψεις, στον Σαλαμέ ταιριάζουν πολύ περισσότερο οι ρόλοι αντιηρώων και επαναστατών παρά διαγαλαξιακών πολεμιστών σε υψηλού προϋπολογισμού παραγωγές μεγάλων στούντιο. Η υποκριτική του τεχνική είναι άψογη και μπορεί να επιτύχει ένα επίπεδο φυσικότητας χαρισματικό όσο και αυθεντικό. Το επίπεδο ρεαλισμού που φέρνει είναι εκείνο που τον κατέστησε ιδανική επιλογή για να συνεργαστεί με τον Τζος Σάφντι, σκηνοθέτη γνωστό από τη συνεργασία του με τον αδερφό του Μπένι σε έργα που εντάσσονται στο ρεύμα του «κινηματογράφου των δημιουργών», όπως το Άκοπο διαμάντι και το Good time. Ο Σαλαμέ ήταν φανατικός θαυμαστής των ταινιών των δύο αδερφών και ήθελε να γίνει μέρος του «arthouse» κόσμου των Σάφντι.
«Η συμμετοχή μου σε αυτή την ταινία προέκυψε εντελώς οργανικά», εξηγεί ο Σαλαμέ. «Ήμουν ήδη φαν της δουλειάς του Τζος και του αδελφού του, όταν ένας από τους ατζέντηδές μου μου είπε ότι ετοιμάζεται να βγει στις αίθουσες το Good time, που αποτελούσε μια πραγματικά νεοϋορκέζικη ταινία, απόλυτα του γούστου μου, με τον Ρόμπερτ Πάτινσον στον πρωταγωνιστικό ρόλο…
Το Good time με άφησε άναυδο και σε ένα από τα πάρτι που έγιναν μετά την προβολή της ταινίας, ο Τζος με πλησίασε και έδειξε ενδιαφέρον για την περίπτωσή μου, μάλλον επειδή ήμουν αρκετά εκκεντρικός για τον κινηματογραφικό κόσμο του. Ήταν το καλύτερο κομπλιμέντο που θα μπορούσα να δεχτώ από εκείνον, καθώς σήμαινε ότι είμαι αρκετά αντισυμβατικός και εκκεντρικός για να γίνω κομμάτι του τρόπου που βλέπει τα πράγματα».
Ωστόσο, είχε ακόμα πολλή δουλειά να κάνει πριν καταφέρει να πείσει τον Σάφντι να τον συμπεριλάβει σε ένα από τα επόμενα πρότζεκτ του. Τον κυνηγούσε, μάλιστα, με το ίδιο αδυσώπητο πάθος που επιδείκνυε ο Μάρτι όσο προσπαθούσε να γίνει πρωταθλητής του πινγκ πονγκ. «Παρακολουθούσα εμμονικά τον Τζος για να καταφέρω να κάνω μια ταινία μαζί του. Έτσι λοιπόν, όταν το Άκοπο διαμάντι [η υποψήφια για Όσκαρ ταινία του 2024, με πρωταγωνιστή τον Άνταμ Σάντλερ] έκανε πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο, πήγα στη δεξίωση που διοργανώθηκε για την ταινία. Πέρασα όλη τη νύχτα μαζί του και με τους άλλους ηθοποιούς, σε τέτοιο βαθμό που κάποιος αναρωτήθηκε ποιος ήμουν και πλησίασε τον Τζος για να τον ρωτήσει για μένα: “Αυτός ο τύπος είναι στην ταινία ή τρέχει κάτι μαζί του;”».
Η ομοιότητα με τον Μάρτι Ράισμαν
Η συνεργασία τους ξεκίνησε όταν η γυναίκα του Τζος Σάφντι αγόρασε την αυτοβιογραφία του Ράισμαν από ένα νεοϋορκέζικο παλαιοπωλείο και την έδειξε στον σύζυγό της. Εκείνος φαντάστηκε την ιστορία αυτή με πρωταγωνιστή τον Σαλαμέ με το που είδε τη φωτογραφία του πραγματικού Μάρτι στο εξώφυλλο του βιβλίου. «Έδειξα το βιβλίο στον Τίμι [εννοεί τον Τιμοτέ Σαλαμέ]… και του είπα: “Θέλω να κάνω μια ταινία για τον κόσμο αυτού του βιβλίου. Δες την όψη αυτού του παίκτη”. Και εκείνος γύρισε και μου είπε: “Ω, Θεέ μου, αυτός είναι ίδιος εγώ”».
Στον Σαλαμέ άρεσε το γεγονός ότι ο Σάφντι ήταν αδιάλλακτος όσον αφορά το όραμά του για τον Μάρτι. «Τον έβλεπε ως ένα υπερκινητικό, ενεργητικό άτομο που μπορούσε να χορέψει πάνω στο φτερό του καρχαρία, ως κάποιον που το κοινό θα μπορούσε να αγαπάει και να μισεί ταυτόχρονα. Υπάρχει μια σκηνή όπου περπατώ στον δρόμο για να πάω σε ένα γεύμα και ο Τζος μού λέει: “Πρέπει να το κάνεις πιο μάγκικα, με περισσότερο θράσος, να βουτήξεις μέσα στον απόλυτα αλαζονικό τρόπο σκέψης του χαρακτήρα σου”. Αυτή του η παρατήρηση μου έδωσε πραγματικά δύναμη».
Μεγαλωμένος στη Νέα Υόρκη, ο Σαλαμέ μπορούσε να πιάσει στον αέρα την ενέργεια των σημείων στα οποία σύχναζε ο Μάρτι και έπλασαν την προσωπικότητά του. Μιλάμε για μέρη όπου επικρατούσε ένα συγκεκριμένο είδος «μαγκιάς», το οποίο συχνά συνδέεται με τους διαβόητους για την επιθετικότητά τους κατοίκους του Κουίνς, του Μπρούκλιν και του Μπρονξ, που είναι μερικές από τις πιο «ζωηρές» συνοικίες της πόλης. «Η ταινία μας, από πολλές απόψεις, δεν είναι μόνο για τον Μάρτι· αποτελεί και μια ερωτική επιστολή προς τη Νέα Υόρκη… Προσωπικά, αναγνώρισα στην ταινία αμέτρητες πτυχές από την ατμόσφαιρα της πόλης, από τη δική μου εμπειρία τού να ζω σε αυτή την πόλη, από την επιθυμία μου να πετύχω σε κάτι, να αφήσω το στίγμα μου. Όλα αυτά με κατέκλυζαν όσο υποδυόμουν τον Μάρτι».
Στη λεωφόρο της δόξας
Ο Τιμοτέ Σαλαμέ είναι γιος του Μαρκ Σαλαμέ, Γάλλου δημοσιογράφου, και μιας Αμερικανίδας χορεύτριας. Καθώς είναι δίγλωσσος, θέλει κάποια μέρα να λάβει μέρος και σε γαλλικές ταινίες. Ωστόσο, στον δρόμο του για την υποκριτική αντιμετώπισε ορισμένες αντιρρήσεις του πατέρα του, τις οποίες έπρεπε να ξεπεράσει. «Έφτασα στο σημείο που βρίσκομαι τώρα με έναν τρόπο κάπως σουρεαλιστικό. Η μαμά μου ήταν χορεύτρια, κάτι που μου άνοιξε τον δρόμο για να μπω σε αυτή τη δουλειά, αλλά ο μπαμπάς μου δεν ήταν ιδιαίτερα ενθουσιασμένος με την ιδέα τού να γίνω ηθοποιός. Ήταν επιφυλακτικός, και πάρα πολύ καλά έκανε, στο να μεγαλώσω στα πλατό. Τα πλατό δεν είναι κατάλληλο μέρος για να μεγαλώνει ένα παιδί, το λέω και το υπογράφω. Ο πατέρας μου ήταν περισσότερο του τύπου “να φέρεσαι ως φυσιολογικό παιδί”. Αυτό, όμως, δεν με αποθάρρυνε. Απλώς σήμαινε πως έπρεπε να παραμένω πάντα απόλυτα προσγειωμένος.
υτό που πυροδότησε την πορεία που πήρα ήταν το ότι έγινα δεκτός στο λύκειο LaGuardia, ένα πολύ ανταγωνιστικό δημόσιο σχολείο που προάγει τις τέχνες. Εκεί, λοιπόν, έβαλα τα δυνατά μου. Δεν ήμουν από τα παιδιά που εύκολα ξεφεύγουν στην εφηβεία τους, αν καταλαβαίνετε τι θέλω να πω. Δεν πήγαινα σε πάρτι ούτε με ενδιέφεραν πολλά από τα πράγματα που άρεσαν στα παιδιά της ηλικίας μου. Παρότι δεν θέλω να σας παρουσιαστώ ως καθωσπρέπει, ήμουν πολύ συγκεντρωμένος και αποφασισμένος σε αυτό που ήθελα να πετύχω».
Αφού πήρε μέρος σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές, μεταξύ των οποίων και στο Homeland, μετά το λύκειο γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. «Πάλευα για να βρω την ταυτότητά μου και να νιώσω σίγουρος για τον εαυτό μου, να βρω το κίνητρό μου στη ζωή, να βρεθώ εκεί όπου ήθελα να φτάσω. Μου γίνονταν τόσο πολλές προτάσεις για να δουλέψω στον κινηματογράφο, που μου ήταν δύσκολο να συνεχίσω τις σπουδές μου στη λογοτεχνία, που ήταν ο αρχικός μου στόχος».
«Ωστόσο, νομίζω ότι από τη στιγμή που ο Κρίστοφερ Νόλαν με πήρε για να παίξω στο Interstellar, γνώριζα ήδη πως η υποκριτική ήταν αυτό που πραγματικά ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Στη συνέχεια δούλεψα στο Lady Bird και ο χρόνος που πέρασα με εξαιρετικούς ηθοποιούς όπως η Σίρσα Ρόναν και ο Λούκας Χέτζις, αλλά και με τη σκηνοθέτιδα Γκρέτα Γκέργουιγκ, “έγραψε” τόσο έντονα μέσα μου που από εκείνη τη στιγμή και μετά αποφάσισα να αφιερωθώ ψυχή τε και σώματι στην υποκριτική.
»Αφού, δε, ο Λούκα [Γκουαντανίνο] με επέλεξε για να πρωταγωνιστήσω στο Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου, ένιωσα ότι βρήκα πού ανήκω. Δουλεύοντας μαζί του πήρα μεγάλη ώθηση, καθώς πριν ήμουν ένας ηθοποιός που είχε πάρει μέρος μόνο σε αμερικανικές ταινίες. Μετά, είχα το “παράσημο” της συνεργασίας με έναν Ευρωπαίο σκηνοθέτη του οποίου η δουλειά αποτελεί μέρος της αλυσίδας των θρυλικών κινηματογραφιστών που πάντοτε θαύμαζα… Έκτοτε, η εξέλιξη που είχα υπήρξε εξαιρετικά ενδιαφέρουσα».
Μοντέρνος σχοινοβάτης
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά διακριτικά γνωρίσματα του Σαλαμέ είναι η ειλικρίνειά του όσον αφορά την απογοήτευση και τον σκεπτικισμό που χαρακτηρίζουν τον τρόπο που βλέπει η γενιά του τη ζωή. Παραδέχεται ότι δυσκολεύεται να βρει τα πατήματά του στον λαμπερό κόσμο των διασημοτήτων και ότι προσπαθεί «σαν σχοινοβάτης» να διατηρήσει μια υγιή ισορροπία στη ζωή του. «Η επιτυχία και η φήμη μπορούν να σου στρίψουν το μυαλό», λέει. «Το να βρίσκεσαι σε μια θέση σαν αυτήν που βρίσκομαι εγώ –η οποία με κάνει να γίνομαι στόχος ενός ασυνήθιστα μεγάλου αριθμού βλεμμάτων και προσοχής, όπως και κρίσεων από τον κόσμο, θετικών ή αρνητικών– αποτελεί έναν ακόμα λόγο να πατάς πραγματικά γερά στα πόδια σου. Όλοι μας σε αυτή τη ζωή πρέπει να αισθανόμαστε σίγουροι για τις βάσεις μας και το ποιοι είμαστε.
«Προσπαθώ να είμαι ο καπετάνιος του ταξιδιού που κάνω. Κι αν δεν προοδεύεις σε αυτή τη ζωή, θα είναι γεμάτη πισωγυρίσματα».
Τα τελευταία δύο με τρία χρόνια μού επιβεβαιώνουν εκ νέου τη δημιουργική ταυτότητα που ξεκίνησα να κυνηγάω στην αρχή της καριέρας μου… Παρότι αυτή η ανεξαρτησία συνήθως υπονομεύεται στη βιομηχανία του θεάματος, πρέπει να την προστατεύεις με την ακεραιότητά σου… Εγώ προσπαθώ να είμαι ο καπετάνιος του ταξιδιού που κάνω. Κι αν δεν προοδεύεις σε αυτή τη ζωή, θα είναι γεμάτη πισωγυρίσματα».
Το Marty Supreme προβάλλεται στους κινηματογράφους από τη Spentzos Film.
