Δύο αντίπαλοι αστέρες του χόκεϊ, δύο παράλληλοι ομοφυλόφιλοι έρωτες. Το ρίσκο της αποκάλυψης, το αυστηρό καθεστώς του πρωταθλητισμού και το ακόμη πιο αυστηρό καθεστώς της Ρωσίας. Ναι, το «Heated Rivalry» φαντάζει απλό στη δομή του. Την ίδια όμως στιγμή που δείχνει να μεταχειρίζεται όλα τα συστατικά μιας εγγυημένης επιτυχίας, τα αναιρεί. Αφού, λοιπόν, κατάφερε να γίνει πολιτιστικό φαινόμενο κυριολεκτικά εν μία νυκτί, ήρθε η ώρα να το δούμε και στην Ελλάδα (στις 23 Ιανουαρίου από τη Vodafone TV). Όσο για τη μεγάλη συζήτηση που φαίνεται να ανοίγει εκ νέου γύρω από το περιεχόμενό της, καθώς ο «μύθος» γύρω από το όνομα τη σειράς όλο και μεγαλώνει; Φαίνεται, ευτυχώς, να γίνεται για όλους τους σωστούς λόγους.
Σκηνή 1η: Σπάζοντας τον πάγο
Οι τίτλοι αρχής μας μεταφέρουν σε μια παγωμένη αρένα: Τα μπαστούνια παίρνουν τη θέση τους στο κέντρο και τα παγοπέδιλα ηχούν σαν καλά ακονισμένο ξυράφια. Οι πρώτες σκηνές δεν διαφέρουν σε τίποτα από έναν κανονικό αγώνα χόκεϊ. Οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες, ο Σέιν Χόλαντερ των Montreal Metros και ο Ίλια Ρόζανοφ των Boston Raiders (τα ονόματα των παικτών και των ομάδων αποτελούν προϊόν μυθοπλασίας) κοιτάζονται στα μάτια. Δίνουν το χαρακτηριστικό χτύπημα με τα κράνη τους και ο αγώνας ξεκινά. Η ένταση κορυφώνεται, αλλά η έκβαση του ματς φαντάζει αδιάφορη. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά της σειράς, καταλαβαίνουμε πως η σχέση των δύο παικτών θα είναι αυτή που θα μας απασχολήσει περισσότερο· οι έντονες σεξουαλικές σκηνές που ακολουθούν το επιβεβαιώνουν.
Για την ιστορία του πράγματος ας πούμε τα εξής: Η σειρά αποτελεί τηλεοπτική μεταφορά των βιβλίων της Ρέιτσελ Ρέιντ με τίτλο «Game Changers», στα οποία η ομοερωτική σεξουαλική φαντασίωση φαίνεται να λαμβάνει τον ρόλο του πρωταγωνιστή. Δημιουργημένη από τον Τζέικομπ Τιέρνεϊ, προοριζόταν αρχικά για μια καναδική συνδρομητική πλατφόρμα μέχρι και τη στιγμή που την ανακάλυψε το HBO, ανοίγοντάς της έτσι τον δρόμο για την παγκόσμια επιτυχία.
Οι σχεδόν άγνωστοι πρωταγωνιστές της, Χάντσον Γουίλιαμς και Κόνορ Στόρι, μετετράπησαν στους απόλυτους αστέρες της μικρής οθόνης μέσα σε ελάχιστα 24ωρα. Τα social media παραλήρησαν αυτόματα, το ίδιο και οι κριτικές. Αλλά προς τι τόσος ντόρος;
Σκηνή 2η: Πολιτική στο φιλί
«Είναι υπέροχο το να αγαπιέσαι – και κάποιες φορές χρειάζεται πολλή δουλειά και γίνεται εξουθενωτικό, οπότε αυτό ζούμε κατά κάποιον τρόπο και στη σειρά», δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Τιέρνεϊ. Πράγματι, αυτή η διαρκής και αγωνιώδης προσπάθεια της αγάπης είναι το στοιχείο εκείνο που έχει καθορίσει την ευρεία διάδοση της σειράς. Ενδεχομένως να είναι και η πρώτη φορά που ένα καθαρά ομοερωτικό περιεχόμενο καταφέρνει να ξεπεράσει τον κύκλο του συνήθους κοινού του και να κατακτήσει την πλειοψηφία με τόσο εμφατικό τρόπο όσον αφορά την τηλεθέαση (ή πιο σωστά τα views). Θα ήταν άδικο να πιστέψουμε πως δεν έχουν υπάρξει αντίστοιχες προσπάθειες ή και επιτυχίες στο παρελθόν. Θα ήταν, όμως εξίσου άδικο να μην σημειώσουμε τη διαφορά.
Αυτήν τη φορά η συζήτηση για τη σημασία της queer ορατότητας ξεπερνά τα κλισέ. Η μεγάλη δημοφιλία της σειράς δεν αφήνει άλλωστε τον χώρο. Όπως σημειώνει και ο ιστορικός Τζιμ Ντάουνς στους New York Times, το queer περιεχόμενο ήταν ανέκαθεν δέσμιο της πολιτικής συνθήκης γύρω από αυτό. Τίποτα δεν μπορούσε να είναι πολύ ερωτικό, πολύ παράξενο ή πολύ έντονο, όλα έπρεπε να πληρούν τα κουτάκια της ετεροκανονικότητας. Κι εδώ υπάρχουν ψήγματα αυτών των στοιχείων. Η γραφή των χαρακτήρων, αλλά και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές ακροβατούν στα συνήθη στερεότυπα.
Η εικόνα τους δεν ξεφεύγει από τον αποδεκτό τύπο της αρρενωπότητας, οι πράξεις τους ωστόσο το κάνουν. Αρκεί η περίπτωση του Ρόζανοφ για να το επιβεβαιώσουμε: Ως Ρώσος, ο χαρακτήρας του Κόνορ Στόρι φοβάται πως ο έρωτάς του θα του απαγορεύσει την επιστροφή του στη χώρα του. Η διεκδίκησή του κοστίζει και γι’ αυτό μοιάζει λυτρωτική. Όχι γιατί είναι μια πολιτική δήλωση, αλλά γιατί είναι μια αντιστασιακή πράξη στο όνομα της αγάπης.
Σκηνή 3η: Το εξοχικό ισοδυναμεί με τον παράδεισο
Στα social media, τις εκπομπές και τα περιοδικά του εξωτερικού, τα σχόλια δεν στέκονται τόσο στη σεξουαλικότητα των χαρακτήρων όσο στη συγκινητική φύση του έρωτά τους. Το γεγονός ότι το πρωτογενές κείμενο έχει γραφτεί από γυναίκα, ίσως δικαιολογεί τη φήμη του εντός του αντίστοιχου κοινού. Την ίδια στιγμή, όμως, διεκδικεί την αποδοχή με ίσους όρους. Δεν συστήνεται ως μια γκέι σειρά, αλλά ως μια ρομαντική σειρά.
Ο Χάντσον και ο Ίλια αναζητούν τη δύναμη και τον χώρο για να ερωτευτούν. «Θα έρθεις στο εξοχικό μου;», ρωτάει κάποια στιγμή ο πρώτος τον δεύτερο. Το εξοχικό δεν είναι απλά μια λύση για τις διακοπές τους. Είναι μια ασφαλής και καλά προστατευμένη κρυψώνα. Κι ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη επιτυχία της σειράς, το γεγονός ότι μπορεί και φέρνει αυτήν την κρυφή πραγματικότητα σε εκατομμύρια ζευγάρια μάτια.
