Το σπίτι μου είναι: Το κτίριο που σχεδίασα για την οικογένειά μου. Το μέρος όπου ξεκινά και τελειώνει μια μέρα, όπου δημιουργούνται πολύτιμες στιγμές, εμπειρίες και αναμνήσεις, με την οικογένεια και τους φίλους.
Το σημείο που απολαμβάνω: Το δώμα. Με θέα την Αθήνα, τον πράσινο Υμηττό και τη θάλασσα.
Το πιο όμορφο δωμάτιο στο σπίτι μου: Η κουζίνα, που έχει πρωταγωνιστικό ρόλο, με την εστία στραμμένη προς τη θέα.
Από το σπίτι μου δεν λείπει ποτέ: Pasta, πάντα «al dente».
Μπορεί κανείς να καταλάβει ότι ζω εδώ από: Τα πολλά λευκά κοντομάνικα και τα ίδια παπούτσια σε διαφορετικές αποχρώσεις.
Το οίκημα που στεγάζει το σπίτι μου: Έχει λιτές, καθαρές γραμμές, διακριτούς όγκους και επιφάνειες.
Η γειτονιά μου: Ήσυχη
Αν δεν ζούσα εδώ: Θα ζούσα στην Τήνο ή σε κάποιο βουνό. Σίγουρα, πάντως, πιο κοντά στη φύση.
Στιλ στον χώρο μου δίνει: Τα χρώματα, οι υφές, τα υλικά και οι επιλογές των επίπλων.
Διακόσμηση: Μαζί με τη γυναίκα μου, την Άννα.
Η αρχιτεκτονική του σπιτιού μου: Βασίζεται στη λειτουργικότητα, με λιτές επιφάνειες και ευδιάκριτους όγκους που συνθέτουν την ταυτότητα του κτιρίου.
Αγαπημένο έπιπλο: Η lounge chair με κυπαρισσί κοτλέ ύφασμα των Τσαρλς και Ρέι Ιμς.
«Η αρχιτεκτονική του σπιτιού μου βασίζεται στη λειτουργικότητα, με λιτές επιφάνειες και ευδιάκριτους όγκους που συνθέτουν την ταυτότητα του κτιρίου».
Gadget: Η μηχανή εσπρέσο και ο μύλος άλεσης.
Κάτι μοντέρνο: Η inox νησίδα της κουζίνας.
Κάτι κιτς: Ένα φωτιστικό που δεν έχει βρει ακόμα τη θέση του στο σπίτι.
Κάτι παλιό: Η σαρακατσάνικη κασέλα στο υπνοδωμάτιο.
Κάτι design: Η πολυθρόνα Laminex του Γιανς Νίλσεν από το Back To The Future.
Κάτι με συναισθηματική αξία: Ένα έργο της αδερφής μου που απεικονίζει μια συστάδα οροπεδίων. Το κοιτάς και ταξιδεύεις.
Τέχνη στο σπίτι: Τα έργα του παππού μου. Ενός θαυμαστού και πολυτάλαντου ανθρώπου, με γνώσεις και εμπειρίες πολλών ανθρώπων μαζί.
Το αγχολυτικό μου: Τα παιδιά και η Άννα.
Ένα σπίτι που είδα και ζήλεψα: Ξύλινο, μέσα σε ελατοδάσος, απομονωμένο.
Με φίλους στο σπίτι: Ξεκινάμε από την κουζίνα.
Με την οικογένειά μου στο σπίτι: Όλοι μαζί μεταξύ σαλονιού και ανοιχτής κουζίνας και κάποιος να μαγειρεύει.
Καθημερινή ρουτίνα: Πρωινό, καφές, τα παιδιά στο σχολείο, πολλές ώρες στο γραφείο και πάλι σπίτι όλοι μαζί.
Μια τυπική Κυριακή: Η ηρεμία παίρνει τη θέση της καθημερινότητας. Μέχρι να ξυπνήσουν τα παιδιά.
Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς: Τους ανθρώπους που αγαπάω.
Βιβλίο: Αόρατες πόλεις του Ίταλο Καλβίνο.
Χρώμα: Εκτιμώ κυρίως τους συνδυασμούς. Ακολουθώ πιστά μια ιαπωνική έκδοση του 1930 με τίτλο A Dictionary of Color Combinations.
Έμπνευση: Μεταξύ ύπνου και ξύπνιου έρχονται οι καλύτερες ιδέες.
Ταινία: Δύσκολο να δω μέχρι τέλους. Συνήθως κοιμάμαι στα πρώτα 15 λεπτά.
Καλλιτέχνης: Κονσταντίν Μπρανκούζι.
η ξύλινη πέργκολα και το τραπέζι σε σχέδιο του ίδιου.
Φετίχ: Τα βουνά. Οι κορυφές και η φύση γύρω τους.
Το μέρος στο οποίο θέλω να επιστρέφω: Στον Αμαζόνιο, αυτή τη φορά με την οικογένειά μου.
Πόλη στον κόσμο: Την ψάχνω ακόμα. Έχει τόσες όμορφες από δαύτες αυτός ο πλανήτης…
Στα άμεσα σχέδιά μου: Να ξαναρχίσω προπονήσεις στο βραζιλιάνικο ζίου ζίτσου, που κάνει καλό σε σώμα και ψυχή. Το συνιστώ σε όλους.
