Τo τελευταίο τραγούδι που προσέθεσα στη λίστα με τα αγαπημένα μου από το 2025, μια λίστα που κανείς δεν παρακολούθησε τόσο στενά όσο εγώ, ήταν το Crutch της Γιάζμιν Λέισι. Αιθέρια neo-soul από το Λονδίνο. Ντραμς, πλήκτρα, ένα μπάσο που προκαλεί δονήσεις, μια απαλή ηλεκτρική κιθάρα, μια φωνή η οποία θυμίζει ένα σωρό άλλες. Προσπαθώ να καταλάβω γιατί μου αρέσει τόσο. Δεν καταλήγω κάπου, απλώς το ακούω ξανά και ξανά, αισθανόμενος κάποιου είδους μασάζ στον εγκέφαλο.
Μέχρι στιγμής, δεν έχω διαβάσει τίποτα για τη Γιάζμιν Λέισι σε ελληνικό έντυπο ή σάιτ. Ακόμα και στο εξωτερικό λίγοι την ξέρουν, κρίνοντας τουλάχιστον από το μέγεθος της επερχόμενης περιοδείας της, η οποία περιλαμβάνει μόλις τέσσερα λάιβ. To δεύτερο άλμπουμ της, πάντως, με τίτλο Teal dreams (Γαλαζοπράσινα όνειρα), είναι μια εύπεπτη, κομψή, μελωδική neo-soul πρόταση, που θα μπορούσε εύκολα να «μιλήσει» στο ευρύ κοινό. Ακούστε τα ραδιοφωνικά Two Steps και Ain’t I good for you (εστιάζοντας, αν μπορείτε, στο μπάσο τους). Σταθείτε στο ήρεμο Longest way round, που κλείνει τον δίσκο με έναν συνδυασμό παραπόνου και συνειδητοποίησης. Η φωνή της Λέισι δεν καταφεύγει ποτέ σε υπερβολές. Υπηρετεί τα τραγούδια και τα υποστηρίζει με μια άκρως ερωτεύσιμη χροιά και ωραία βρετανική προφορά. Μιλάμε άλλωστε για μια μουσική η οποία μπορεί να λειτουργήσει και σαν χαλί. Τέλος, όσοι σκαλίζουν τα credits του άλμπουμ θα πετύχουν το όνομα του Μάιλς Κλίντον Τζέιμς, που έλαμψε κάποιους μήνες πριν στο Lotus της Little Simz και εδώ εδραιώνει τη θέση του ως ένας από τους πιο ικανούς παραγωγούς στη λεγόμενη «μαύρη» μουσική της Αγγλίας.
ΣΤΟ ΠΙΚΑΠ
ΣΤΟ ΠΙΚΑΠSML – How you been
Τους κατατάσσουν στην τζαζ, αλλά κάπως έτσι χάνεται η ουσία: το ανένταχτο της καλλιτεχνικής τους πρότασης. Πέντε καταξιωμένοι μουσικοί από το Λος Άντζελες (μπάσο, σύνθι, σαξόφωνο, κρουστά, κιθάρα) κατέληξαν σε αυτό το υλικό μέσα από αυτοσχεδιασμούς στα λάιβ. Ακούστε οπωσδήποτε το Taking out the trash.
