«Βάζεις το χέρι σου και νιώθεις τις γκρούβες»
Πάνος Δημητρόπουλος, 32, Moυσικός & DJ
H επαφή μου με τα βινύλια ξεκίνησε μέσα από τη συλλογή του πατέρα μου. Πριν από περίπου 15 χρόνια, όταν έγινε το μπαμ, άρχισα να αγοράζω κι εγώ.
Το τελευταίο που πήρα είναι το Μείνε (1981) της Ρένας Πάντα. Πολύ ιδιαίτερο άκουσμα. Δεν το ανακάλυψα εγώ, με βρήκε αυτό, στο MONO records της Πάτρας. Είναι ένας δίσκος με λαϊκά στοιχεία, αλλά πιο soft, στο στιλ της Αλέκας Κανελλίδου.
Αν θέλεις να φτιάξεις μια συλλογή από διάφορα παρελθοντικά, μπορείς να βρεις πολλά μεταχειρισμένα σε καλή τιμή.
Αν πάλι στοχεύεις στις νέες κυκλοφορίες και θέλεις μια ενημερωμένη δισκοθήκη, είναι ένα ακριβό σπορ. Προσωπικά δεν ψωνίζω συχνά. Επίσης μου δίνουν βινύλια φίλοι και γνωστοί, σε πολύ καλή τιμή ή σαν δώρο, επειδή ξέρουν ότι ασχολούμαι.
Κατά καιρούς εργάζομαι ως δισκοθέτης σε μπαρ της Αθήνας. Για να βγάλεις ένα πεντάωρο σετ, θέλεις γύρω στα 75 βινύλια. Πηγαίνω πάντα με τα δικά μου. Αν μου βγαίνει η μέση; Η σύντομη απάντηση είναι «ναι, μου βγαίνει!». Δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα. Σίγουρα πρέπει να πάρω αυτοκίνητο και θέλει και προσοχή, γιατί το βινύλιο είναι ευαίσθητο. Αυτό που μου αρέσει είναι ότι βάζεις το χέρι σου και νιώθεις τις γκρούβες. Είναι μια μορφή μουσικής που μπορείς να αγγίξεις. Όταν παίζω με βινύλια, απασχολώ πολύ περισσότερο τα χέρια μου, περνάει διαφορετικά η ώρα, είναι μια άλλη διαδικασία.
Αν έπιανε φωτιά στο σπίτι μου και έπρεπε να σώσω έναν δίσκο; Δύσκολη ερώτηση… Νομίζω θα έπαιρνα το Ο Μάνος Χατζιδάκις στη Ρωμαϊκή Αγορά, που δεν είναι ένας δίσκος, είναι box, οπότε σε κλέβω!
«Είναι μια ολόκληρη τελετουργία»
Μαριτίνα Χαλβατζή, 35, Creative director
Η σχέση μου με το μέσο ξεκίνησε μέσα από παρέες. Ένιωσα ότι το βινύλιο σου ζητάει να του δώσεις προσοχή. Είναι μια ολόκληρη τελετουργία, που ξεκινάει από τον δίσκο που θα διαλέξεις, τον τρόπο με τον οποίο θα ανοίξεις προσεκτικά το σελοφάν, το πώς θα καθαρίσεις τη βελόνα και θα τον τοποθετήσεις στο πικάπ. Όλο αυτό με μάγεψε.
Δεν θα πω ότι είμαι η «φανατική συλλέκτρια». Παρ’ όλα αυτά, θέλω μέσα στον χρόνο να αγοράζω κάποιους δίσκους που αγαπάω και συνδέονται με τα ακούσματά μου. Θέλω να έχω βινύλια των Roxy music, ας πούμε. Το τελευταίο που αγόρασα είναι το Boys don’t cry των Cure.
Αγοράζω μόνο από φυσικά καταστήματα, όπως π.χ. ο Ζαχαρίας στο Μοναστηράκι. Προτιμώ να μπαίνω στον κόσμο του βινυλίου, το ψάξιμο είναι μέρος της εμπειρίας. Ιδίως στα μεταχειρισμένα, κάθε δίσκος κουβαλάει μια ιστορία. Πότε βγήκε; Ποιος τον είχε πριν; Πού έπαιξε; Πώς έφτασε εδώ;
Δεν νομίζω ότι κάποιος παίρνει βινύλια για να κάνει stories στο Instagram. Eίναι τόσο κλισέ πια… Αυτό μπορεί να γινόταν πριν από δέκα χρόνια. Σήμερα απλώς κάποια σπίτια έχουν και πικάπ. Aπό την άλλη, μακάρι να «φλεξάραμε» όλοι τα βινύλιά μας, αντί για κάποια άλλα πράγματα, που τα θεωρώ πολύ πιο ρηχά.
«Λένε ότι έχει τον καλύτερο ήχο. Αυτό είναι η μισή αλήθεια»
Oρέστης Καραπιπέρης, 23, Φοιτητής
Πριν από κάποια χρόνια είδα στην ΕΡΤ ένα επεισόδιο της σειράς Τα στέκια, αφιερωμένο στα δισκάδικα της Αθήνας. Είχα τρελαθεί! Είμαι από το Αγρίνιο και θυμάμαι ότι ήθελα να έρθω στην Αθήνα και να είμαι όλη μέρα στα δισκάδικα!
Εντέλει αυτό έκανα. Ο πρώτος δίσκος που πήρα ήταν του Νιλ Γιανγκ. Αγόραζα δίσκους χωρίς να έχω πικάπ. Τους έβαζα σε μια γωνιά (δεν τους έβγαζα από τη θήκη, και καλά για να μη χαλάσουν) και περίμενα να έρθει η μέρα που θα τους ακούσω. Γενικά αγαπάω πολύ τον αναλογικό κόσμο. Να φανταστείς χαίρομαι όταν πέφτει το ίντερνετ ή το ρεύμα, γιατί σκέφτομαι ότι μπορώ να κάνω όλα αυτά που έχω παραμελήσει.
Ήθελα καλό πικάπ, όχι από τα φτηνά. Μια μέρα μού στέλνει ο ξάδερφός μου: «Βρήκα μια αγγελία, φαίνεται καλό, τσίμπα το». Το πήρα χωρίς δεύτερη σκέψη. Θυμάμαι το Σάββατο θα ερχόταν η τότε κοπέλα μου στο σπίτι και ήθελα έως τότε να το έχω, για να φτιάξω κατάσταση. Μόνο που το πικάπ θα ερχόταν από Κεφαλονιά… Εντέλει το έστειλε ο πωλητής με φέρι μποτ στο λιμάνι του Αστακού και από εκεί το πήρε ένας συνάδελφος του πατέρα μου και το έφερε στο Αγρίνιο.
Πολλοί λένε ότι το βινύλιο έχει τον καλύτερο ήχο. Αυτό είναι η μισή αλήθεια, γιατί για να φτάσεις εκεί θέλεις καλό πικάπ, καλή βελόνα, καλά ηχεία, προενισχυτή… Μη σου πω ότι από το Spotify της τηλεόρασής μου βγαίνει καλύτερος ήχος. Παρ’ όλα αυτά, αγαπάω πολύ να ακούω αυτά τα κρακ του βινυλίου, τις ατέλειες… Επίσης, θα σου έχει συμβεί, πολλές φορές συνδέω μια περίοδο της ζωής μου ή ένα πρόσωπο με κάποιο άλμπουμ. Όταν κλείνει αυτή η ιστορία, ή ίσως ο τρόπος για να κλείσει, αγοράζω το βινύλιο. Έτσι αγόρασα στο Λύκειο το Songs of love and hate του Λέοναρντ Κοέν. Πολύ κλάμα.
«Έχει έναν ρομαντισμό, κάτι παλιακό»
Νίκη Κρητικού, 28, Marketeer
Στο σπίτι υπήρχε πάντα το πικάπ της οικογένειάς μου, θυμάμαι να με συντροφεύει από παιδί. Μεγαλώνοντας, έλαβα ως δώρο ένα από αυτά τα βαλιτσάκια-πικάπ, οπότε συνέχισα. Ακούω κυρίως κλασικό ροκ, χαρντ ροκ, μέταλ, μπλουζ, πανκ και ποστ πανκ. Ο τελευταίος δίσκος που αγόρασα είναι μια συλλογή του Μπομπ Ντίλαν με τίτλο The Essential, από ένα πρόσφατο ταξίδι στη Σκωτία. Θέλω να το καθιερώσω αυτό και να παίρνω έναν δίσκο σε κάθε ταξίδι, σαν σουβενίρ.
Σίγουρα είναι ακριβό – πιο ακριβό από ποτέ. Νομίζω πως οι έμποροι εκμεταλλεύτηκαν την αναβίωση, αυξάνοντας τις τιμές. Παρ’ όλα αυτά μπορείς να κινηθείς στα μεταχειρισμένα, με τον κίνδυνο βέβαια πάντα να έχει κάποιο ελάττωμα, π.χ. να πηδάει η βελόνα. Μου έχει τύχει. Και μάλιστα σε αγαπημένο βινύλιο, των Joy Division. Εντάξει, συμβαίνουν αυτά.
Ακούω μουσική πρωί-βράδυ: Spotify, ΥouTube, ραδιόφωνο, στικάκια στο αυτοκίνητο… H διαφορά με το βινύλιο είναι ότι έχει έναν ρομαντισμό, κάτι παλιακό, σαν νοσταλγία για μια εποχή που δεν έχω ζήσει. Είναι κάτι πολύ προσωπικό όταν θα αποφασίσω να κλειστώ στο δωμάτιό μου και να ακούσω βινύλια, κάτι σαν θεραπεία, πώς να σ’ το πω; Και σίγουρα αυτό το «χρίτσι χρίτσι» της βελόνας είναι από τους αγαπημένους μου ήχους.
«Είναι το μόνο αντικείμενο που με κάνει να νιώθω υλιστής»
Αντώνης Χατζηγρίβας, 28, Δικηγόρος
Είχα κλείσει να πάω στο Download Festival το 2020, αλλά ακυρώθηκε λόγω Covid και μου επέστρεψαν τα λεφτά. Είπα «θα τα κάνω δίσκους». Κάπως έτσι ξεκίνησα να κάνω μαζικές παραγγελίες online, για να γλιτώνω και τα μεταφορικά. Σήμερα έχω πάνω από 4.000 βινύλια. Ηλεκτρονική μουσική σε όλο το φάσμα της (χάουζ, τέκνο, άσιντ κ.λπ.), κλασική, ροκ, μέταλ και πολλά σάουντρακ. Ξεχωρίζω τρία: Trainspotting, Berlin calling και Lost highway.
Το περασμένο καλοκαίρι, ένας φίλος πήγε στα εγκαίνια του Bar Ideal στα Εξάρχεια και με πήρε τηλέφωνο: «Αντώνη, είμαι σε ένα μπαρ με δίσκους». Του κάνω «δεν λες στον DJ να του φέρω μερικά να παίξει, να γίνει φασάρα;». Μετά από πέντε λεπτά με ξαναπαίρνει: «Θέλουν να έρθεις να παίξεις εσύ». Έβαλα τα βινύλια στις βαλίτσες και κατέβηκα στο κέντρο δυόμισι ώρα τη νύχτα, για να παίξω μουσική.
Έχω τέσσερα πικάπ. Δύο με ιμάντα, που είναι κυρίως για ακρόαση, και άλλα δύο PLX της Pioneer, για DJ sets. Τα έχω στο υπνοδωμάτιο. Το βινύλιο είναι το μόνο αντικείμενο που με κάνει να νιώθω υλιστής.
Πολλοί δίσκοι σήμερα δεν έχουν στ’ αλήθεια αναλογικό ήχο. Απλώς παίρνουν το ψηφιακό αρχείο και το πετάνε πάνω στον δίσκο. Αν ακούσεις παλιό άλμπουμ, καταλαβαίνεις τη διαφορά.
Ο DJ που παίζει με βινύλια, το κάνει και λίγο για να τραβήξει τα βλέμματα. Όποιος πει ότι δεν ισχύει, λέει ψέματα. Πολλές φορές είναι και ένας τρόπος να χρεώσεις παραπάνω. Αλλά έχει τη γλύκα του ο μεγάλος δίσκος. Όπως και το λεγόμενο digging, δηλαδή το να ψάχνεις βινύλια στα μαγαζιά. Μια φοβερή ψυχεδελική μπάντα των ’70s, τους Lighthouse, τoυς ανακάλυψα στο Τορόντο. Τον Σεπτέμβρη πήγα στον Καναδά μόνος μου για να δω τους System of a down (δεν είχε καθόλου κρύο, είχα πάρει και μαγιό). Εκεί λοιπόν βρήκα όλη τη δισκογραφία των Lighthouse, την αγόρασα και την έφερα στην Ελλάδα.
«Ο περιορισμός σού ανοίγει ορίζοντες»
Γιάννης Ζουμάκης, 38, Γραφίστας animation
To πικάπ το είχαμε πάρει με μια πρώην μου, νομίζω το 2014. Στο τέλος χωρίσαμε τα πράγματά μας, πήρε κάποιους δίσκους και το πικάπ έμεινε σ’ εμένα. Η αγάπη χάνεται, τα πικάπ μένουν (γέλια).
Ως φοιτητής είχα σταματήσει να αγοράζω CD. Ήταν η εποχή του Ipod και του mp3. Στο μεταξύ οι χιπχοπάδες εξακολουθούσαν να βγάζουν βινύλια, δεν σταμάτησαν ποτέ. Αραιά και πού, έπαιρνα κάποια. Εκεί λοιπόν άρχισα να μπαίνω σε κάποια δισκάδικα πιο μικρά, συνοικιακά, ατμοσφαιρικά…
Δεν είναι μόνο η μουσική. Υπάρχει η ανακάλυψη μιας μπάντας που δεν ήξερες, τα εξώφυλλα, η κοινωνικότητα, η ατμόσφαιρα των μαγαζιών… Θα βγω έξω με το ποδήλατο, θα σταματήσω στο δισκάδικο, θα μιλήσω με τον τύπο εκεί για έναν δίσκο που ψάχνω, θα μου μάθει άλλους πέντε και στο τέλος θα πάρω κάτι. Επίσης, το πικάπ είναι μια αφορμή να μαζευτούμε στο σπίτι ή στο γραφείο με φίλους. «Ελάτε να στολίσουμε το δέντρο, να πιούμε κάτι και να ακούσουμε βινύλια».
Πολλές φορές μού δίνουν ένα λάπτοπ και μου λένε: «Βάλε κάτι». Δεν ξέρω τι να βάλω. Τι να πρωτοεπιλέξω μέσα σε όλο τον ωκεανό της μουσικής; Στο βινύλιο είσαι πιο περιορισμένος, αλλά ο περιορισμός τελικά σού ανοίγει ορίζοντες.
10 ενημερωμένα δισκάδικα της Αθήνας
•Zαχαρίας (Ηφαίστου 20, Μοναστηράκι)
•Το Δισκάδικο (Αγίας Ελεούσης 5, Ψυρρή)
•Boombox (Αντήνορος 20, Παγκράτι)
•Le disque noir (Θεμιστοκλέους 29, Εξάρχεια)
•Lo-Fi Concept (Οδυσσέα Ανδρούτσου 38, Κουκάκι)
•Mr. Vinylios (Ηφαίστου 24, Μοναστηράκι)
•Rhythm Records (Eμμανουήλ Μπενάκη 74, Εξάρχεια)
•Rock and Roll circus (Σίνα 21, Αθήνα)
•Syd records (Πρωτογένους 13, Ψυρρή)
•Underflow (Καλλιρρόης 39, Νέος Κόσμος)
