ΕΚΠΛΗΞΗ; Δώδεκα χρόνια μετά την Υπεραιχμή, ο 88χρονος Τόμας Πίντσον εμφάνισε μέσα από τις σκιές ένα ακόμα μυθιστόρημα – μοιρολατρικά θα πω το τελευταίο του. Ο πιστός στρατός του έχει διαβάσει ήδη στα αγγλικά το Shadow Ticket, οι υπόλοιποι περιμένουμε υπομονετικά τη μετάφρασή του (ετοιμάζεται από τον Gutenberg). Από άποψη ιστορικότητας, αν μη τι άλλο, ήταν το εκδοτικό γεγονός της χρονιάς.
ΝΟΜΠΕΛ. Η επιλογή του Λάσλο Κρασναχορκάι για το φετινό Νόμπελ ικανοποίησε και αυτούς που τον αντιμετωπίζουν ως έναν λογοτεχνικό μεσσία και αυτούς που έψαχναν μια ευκαιρία να σχολιάζουν ότι ο Ούγγρος «δεν διαβάζεται». Για λίγες μέρες, πάντως, τα βιβλία του εξαφανίστηκαν από τα ράφια των βιβλιοπωλείων.
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ. Ο Μάριο Βάργκας Λιόσα έφυγε απ’ τη ζωή τον περασμένο Απρίλιο, στα 89 του, ο τελευταίος εκπρόσωπος του λατινοαμερικανικού μπουμ, ένα σύμβολο της λογοτεχνίας του 20ού αιώνα. Μαζί του έσβησε μια εποχή.
ΣΥΖΗΤΗΣΗ. Το πιο πολυσυζητημένο θέμα της χρονιάς ήταν το κατά πόσο ένα πολύ «ανδρικό» μυθιστόρημα, όπως το Flesh του Ντέιβιντ Σολόι (προσεχώς από τον Ψυχογιό), έχει θέση στον σημερινό λογοτεχνικό κανόνα. Η βράβευσή του με το φετινό Μπούκερ άνοιξε μια συζήτηση με λίγη ουσία, αλλά πολλά ωραία κείμενα. Ζούμε σε μια μπερδεμένη εποχή.
ΕΠΙΛΟΓΕΣ. Αν έπρεπε να επιλέξω ένα απ’ τα βιβλία που κυκλοφόρησαν στα ελληνικά μέσα στο 2025, δεν ξέρω τι θα έκανα. Γι’ αυτό θα επιλέξω δύο: τη συγκλονιστική παρατήρηση της Γης από το διάστημα στις Τροχιές (εκδ. Gutenberg) της Σαμάνθα Χάρβεϊ και το Ο κηπουρός και ο θάνατος (εκδ. Ίκαρος) του Γκεόργκι Γκοσμποντίνοφ, ένα συγκινητικό πορτρέτο μιας εποχής, μιας χώρας και του πατέρα του.
