Όταν ξεκίνησα να δημοσιογραφώ, στους κύκλους της δουλειάς μας κυκλοφορούσε ένα αμερικανόφερτο απόφθεγμα: «Αν ένας σκύλος δαγκώσει άνθρωπο, δεν υπάρχει τίποτα άξιο αναφοράς. Αν ένας άνθρωπος δαγκώσει σκύλο, Αυτό είναι είδηση!».
Σήμερα, η πραγματικότητα απαξιώνει με τον πιο τραγικό τρόπο τη χιουμοριστική διάσταση αυτού του ρητού. Και καθώς τα σοβαρά περιστατικά με πρωταγωνιστές οικόσιτα (και όχι κατοικίδια – θα δούμε τη διαφορά παρακάτω) πληθαίνουν, ήρθε η ώρα για την πολιτεία να κάνει κάτι. Κάτι χειροπιαστό και όχι απλώς νομοθετικά διατυπωμένο.
Οι ρίζες του προβλήματος βρίσκονται και στις συνέπειες του COVID. Όταν ο κόσμος κλείστηκε στους τέσσερις τοίχους, η αγορά είδε δύο μεγάλες αλλαγές: ταυτόχρονα αυξήθηκαν οι δαπάνες για οτιδήποτε είχε να κάνει με το σπίτι και η πώληση «κατοικίδιων» ζώων.
Κι έτσι ξεκίνησε μια πενταετία σιωπηρής κακοποίησης. Άνθρωποι που πριν δεν είχαν καμία επαφή με ζώα βρέθηκαν απέναντι σε μια μεγάλη υποχρέωση: να γίνουν φροντιστές και να μετατρέψουν τα οικόσιτα –δηλαδή αυτά που απλώς συμβιώνουν μαζί μας– σε κατοικίδια. Ζώα κοινωνικοποιημένα, που έχουν εκτεθεί σε όσο περισσότερα ερεθίσματα γίνεται. Σε άλλους ανθρώπους, άλλα πλάσματα, διαφορετικές στρεσογόνες καταστάσεις. Στον δρόμο, στα ενοχλητικά παιδιά, σε οτιδήποτε θα μπορούσε να ενεργοποιήσει τα ένστικτά τους για φυγή ή εμπλοκή. Ήταν μια τεράστια ευθύνη που απαιτούσε γνώση και υπευθυνότητα. Και απέτυχαν παταγωδώς.
Βλέπετε, κακοποιημένο ζώο δεν είναι μόνο αυτό που έχει φάει ξύλο. Είναι κυρίως εκείνο που δεν έχει «φάει» ζωή. Που δεν το μάθαμε να συμπεριφέρεται με ηρεμία και αυτοπεποίθηση απέναντι σε οτιδήποτε ρίξει καταπάνω του η καθημερινότητα. Αυτά τα σκυλιά, τα χαριτωμένα κουτάβια –μαξιλάρια ψυχολογικής εκτόνωσης του χθες– είναι οι φονιάδες του σήμερα. Αυτά είναι οι φονιάδες κι εμείς, οι ηθικοί αυτουργοί.
Και όχι· οι καλές προθέσεις δεν φτάνουν. «Το μάζεψα από τον δρόμο και το λυπήθηκα», δήλωνε ο τραγικός πατέρας. Και η έκφραση της ευεργεσίας του ήταν να το κρατάει δεμένο σε ένα δέντρο, μια ήδη ενεργοποιημένη νάρκη έτοιμη να εκραγεί. Είναι ζήτημα χρόνου, για εκατοντάδες άλλα, παθητικά κακοποιημένα σκυλιά. Η άγνοια του τι σημαίνει φιλοζωία μάς οδήγησε μοιραία στη φιλοζωία της άγνοιας και στα κροκοδείλια δάκρυα του κράτους.
Πού είναι η Αστυνομία των ζώων; Πού είναι οι έλεγχοι στα πάρκα, η αποτελεσματική ανταπόκριση στις καταγγελίες, η ενεργά προληπτική πολιτική; Ποιος θα μας σώσει από μια εξουσία που παίρνει μπρος μόνο όταν ένα περιστατικό γίνει βούκινο στα σόσιαλ μίντια; Και εντέλει, πού είναι οι ενεργοί πολίτες και το νοιάξιμό τους για την κοινότητα;
