Ο Ρουμάνος συγγραφέας Μιρτσέα Καρταρέσκου μίλησε στον Guardian και αναφέρθηκε στη λογοτεχνία της Ανατολικής Ευρώπης: «Νομίζω ότι σήμερα μπορούμε να μιλάμε για κάποιου είδους μπουμ των Ανατολικοευρωπαίων συγγραφέων, για το οποίο είμαι πολύ περήφανος να αποτελώ μέρος του. Μπορεί κανείς να το συγκρίνει με ό,τι συνέβη στα ’60 και τα ’70 με τους συγγραφείς από τη Λατινική Αμερική, όπως ο Γκαρσία Μάρκες, ο Βάργκας Λιόσα ή ο Μπόρχες. […] Πολλοί από αυτούς (σ.σ. τους Ανατολικοευρωπαίους) δεν είναι καθόλου εμπορικοί συγγραφείς. Δεν σκέφτηκαν ποτέ να βγάλουν χρήματα ή να κερδίσουν βραβεία. Είναι άνθρωποι που πραγματικά αγαπάνε τη λογοτεχνία». Σκεφτείτε το: Καρταρέσκου, Κρασναχορκάι, Τοκάρτσουκ, Γκοσποντίνοφ κ.ά.
Πριν επικηρυχθεί για τους Σατανικούς στίχους, ο Σαλμάν Ρούσντι είχε κάποιες νομικές περιπέτειες και για τα Παιδιά του μεσονυχτίου, καθώς του είχε κάνει μήνυση η Ίντιρα Γκάντι για μια πρόταση στην οποία αναφερόταν σε αυτήν. Και τι έγινε μετά; τον ρωτάει ο δημοσιογράφος του Granta. «Τη δολοφόνησαν», απαντάει ο Ρούσντι. «Δεν ήταν πάντως μια επιθετική αγωγή. Το μόνο που ήθελε ήταν να αφαιρέσουμε τη συγκεκριμένη πρόταση. Ούτε καν να αποσύρουμε τα ήδη τυπωμένα βιβλία. Είχα πει: “Λοιπόν, κοίτα, αν πραγματικά πρέπει να το κάνουμε, δεν είναι καν μια τόσο σημαντική πρόταση, οπότε θα την αφαιρέσουμε, αλλά το βιβλίο χρειάζεται επανεκτύπωση”. Αλλά μετά τη σκότωσαν. Οπότε…»
Η Έλεν Φίλντινγκ (συγγραφέας του Ημερολογίου της Μπρίτζετ Τζόουνς) μίλησε στο Paris Review: «Είχα συνηθίσει να είμαι δημοσιογράφος και όχι το αντικείμενο του ενδιαφέροντος των δημοσιογράφων. Το κλασικό παράδειγμα, που πάντα περιέγραφε πόσο μπερδεμένο είναι να γίνεσαι διάσημος, ήταν όταν ένα βράδυ γύρισα στο διαμέρισμά μου και είδα έναν φωτογράφο πάνω σε μηχανή και σκέφτηκα: “Ωχ, δεν μπορείτε να με αφήσετε ήσυχη; Αυτό είναι ανυπόφορο”. Και μετά συνειδητοποίησα ότι ήταν ένας διανομέας πίτσας και απογοητεύτηκα. Ήταν πάντα προδιαγεγραμμένο να είναι μπερδεμένο – πολλή προσοχή ή πολύ λίγη προσοχή. Δεν πρόκειται ποτέ να νιώσεις εντάξει με τον ναρκισσισμό σου μετά από κάτι τέτοιο». Ωραίο.
Από την ομιλία του Λάσλο Κρασναχορκάι κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ πριν από λίγες μέρες στη Στοκχόλμη: «Περπατώ πάνω κάτω και σκέφτομαι τους αγγέλους, ακόμη και τώρα περπατώ πάνω κάτω, μην πιστεύετε στα μάτια σας – ίσως σας φαίνεται πως στέκομαι εδώ και μιλώ σε ένα μικρόφωνο, όμως όχι, στην πραγματικότητα περπατώ αδιάκοπα, από τη μια γωνία στην άλλη, και πίσω πάλι από εκεί όπου ξεκίνησα, και ούτω καθεξής, γύρω γύρω, και ναι, σκέφτομαι τους αγγέλους…». Ο Κρασναχορκάι δεν βάζει τελεία ούτε όταν μιλάει. Εξαιρετικός ο λόγος του. «Θέλω απλώς να μιλήσω για αγγέλους και όχι για την ελπίδα…»
