Κάποιοι άνθρωποι έχουν τη «μαγική» ικανότητα να μάς απασχολούν με ό,τι κάνουν – ακόμη και όταν πια δεν βρίσκονται εν ζωή. Η συλλογή «The Anthony Bourdain Reader», που κυκλοφορεί από τον οίκο Bloomsbury, λοιπόν, μάς δίνει λίγη ακόμη από την κοφτερή του ματιά και το ακόμα πιο κοφτερό του χιούμορ μέσα από κείμενα που έμεναν στο συρτάρι και βλέπουν για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας.
Ο Μπουρντέν εδώ γράφει για τα ταξίδια του (από το Μπουένος Άιρες έως τη Σαγκάη και το Παρίσι), για την οικογενειακή ζωή του, τη συνύπαρξή του με το περιθώριο -η σχέση του με τα ναρκωτικά γνωστή- τα εστιατόρια που επισκέφθηκε και τα πάθη του. Επιπλέον, η έκδοση περιλαμβάνει εφηβικά κείμενά του, γραμμένα σε γραφομηχανή, μισοτελειωμένα μυθιστορήματα, αλλά και ένα ιδιαίτερο κόμικ που σχεδίαζε με περισσή προσοχή. Φυσικά, δεν λείπουν τα πολιτικά του σχόλια, η αντίθεσή του με την πολιτική ορθότητα της εποχής, οι επιθέσεις που εξαπέλυε κατά των βίγκαν, αλλά και εξομολογήσεις προσωπικού χαρακτήρα.
Το ευτυχές σε αυτή την έκδοση είναι ότι την επιμέλεια έχουν αναλάβει άνθρωποι που τον γνώριζαν και είχαν συνεργαστεί πολύ στενά μαζί του. Πρόκειται για την Κίμπερλι Γουίδερσπουν, η οποία ήταν η επί χρόνια ατζέντισσα και επιστήθια φίλη του, και τώρα έχει αναλάβει τη συνολική επιμέλεια του βιβλίου, ενώ την εισαγωγή υπογράφει ο συγγραφέας και αρθρογράφος Πάτρικ Ράντεν Κιφ, ο οποίος με τη σειρά του γνώριζε πολλά χρόνια τον Μπουρντέν.
Τι έχουμε να περιμένουμε λοιπόν; Μπορεί η μυθοπλαστική γραφή του να στερείται του χαρακτήρα του επείγοντος και της παιχνιδιάρικης γεύσης των δημοσιογραφικών του αποστολών, εντούτοις κερδίζει σε βάθος και ποιότητα ανάγνωσης. Μέσα από τα κείμενα που επιλέχθηκαν να μπουν στο βιβλίο, γίνεται φανερό πως ο Μπουρντέν έβλεπε ξεκάθαρα τον εαυτό του ως εσωστρεφή καταγραφέα φευγαλέων στιγμών της καθημερινότητας και όχι ως ειδικό επί του φαγητού και των εστιατορίων. Δίχως, πάντως, να λείπουν τα κείμενα στα οποία κάνει λόγο για το τι πρέπει να τρώμε ως πρωινό ή για το επίπεδο του φαγητού ανά τον κόσμο.
Ένα από τα πλέον όμορφα αποσπάσματα του βιβλίου είναι αυτό όπου ο Μπουρντέν γράφει με τρυφερότητα και ακρίβεια για την οικογένειά του. Συγκεκριμένα, για ένα ταξίδι που έκανε με τον αδελφό του στο Λα Τεστ-ντε-Μπους της Γαλλίας. Σε εκείνο το μέρος, όπως γράφει, το γεμάτο αμμόλοφους, έκαναν διακοπές όταν ήταν έφηβοι. Το ίδιο αισθαντικό είναι και το κείμενο που αναφέρεται στην κόρη του. Περιγράφει μια σκηνή που η τότε 5χρονη κόρη του τσιμπολογούσε αμέριμνη τυρί πεκορίνο με γαύρο. Μια απλή σκηνή που, όμως, με τις λέξεις του μάς προσφέρει μια εικόνα θαλπωρής και αγάπης.
