Όχι, σοβαρά. Δεν ξέρω πόσα είναι τα στάδια του πένθους και αν είναι πέντε, όπως με την απώλεια ενός ανθρώπου, αλλά αυτό που πέρασα όταν πέθανε η Κίρκη, υπερπλήρης ημερών και (ελπίζω) χωρίς παράπονο, είναι ακριβώς το ίδιο που συγκαταβατικά απέστεργα στους άλλους: «Δεν πρόκειται να πάρω άλλο ζώο· δεν θέλω να περάσω την ίδια απελπισία του γήρατος, την ίδια οδύνη του θανάτου. Τελείωσα με τα κατοικίδια. Αρκετές στενοχώριες εισπράττω από τους ανθρώπους, δεν τη χρειάζομαι αυτή την επιπλέον θλίψη»…
Και τώρα, μετά από μόλις δύο μηνάκια, με έπιασε πάλι η ίδια φαγούρα. Τσεκάρω κουτάβια στο YouTube, ξοδεύω ώρες μελετώντας τις νέες μεθόδους εκπαίδευσης, προγραμματίζω τον μελλοντικό μου χρόνο, υπολογίζω τα έξοδα και πώς θα μετατρέψω το νέο μου σπίτι σε κατάλυμα κατάλληλο για σκύλους.
Είναι αυτό που είχα γράψει όταν εσείς κι εγώ πρωτογνωριστήκαμε: Είμαι σκυλάς· τι να κάνουμε!
Κι επειδή έχω αυτό το χούι του προγραμματισμού και της σχολαστικότητας για τα σημαντικά πράγματα στη ζωή μου, έχω προσδιορίσει έναν ορίζοντα έξι μηνών μέχρι να υποδεχτώ τον επόμενο σκύλο μου. Έχω ακόμη πολλά κενά να συμπληρώσω, αλλά ξέρω ένα πράγμα: θα είναι ντόμπερμαν.
Ντόμπερμαν; Μα αυτά δεν είναι άγρια, ατίθασα, ανεξέλεγκτα σκυλιά; Όχι. Είναι ακριβώς το αντίθετο. Είναι πλάσματα γεμάτα τρυφερότητα, χιούμορ, ευφυΐα και κατέχουν μια ακόμα ιδιότητα που εκτιμώ απεριόριστα: αφοσιώνονται απόλυτα στο αφεντικό τους. Όσοι τα ξέρουν τα ονομάζουν –και δικαιολογημένα– velcro dogs. «Αυτοκόλλητα σκυλιά». Ανασαίνουν από την ανάσα σου, έχουν ανάγκη να βρίσκονται συνέχεια δίπλα σου, σε κοιτάνε πάντα στα μάτια και ζουν από τη ζωή σου. Για κάποιους αυτό είναι ενοχλητικό. Αφόρητο. Για μένα (είπαμε: γνήσιος σκυλάς) είναι η πεμπτουσία της «σκυλότητας». Δεν θέλω ένα σκυλί να με φυλάει –δεν κινδυνεύω από τίποτα– κάνοντας περιπολίες στην αυλή (αν και τα ντόμπερμαν τα καταφέρνουν περίφημα σε αυτόν τον τομέα). Δεν με ενδιαφέρει ένας σκύλος που ζει σαν γάτα και κάνει μια χαρά παρέα στον εαυτό του. Δεν είναι στα πλάνα μου να τον αφήνω σε ξενοδοχεία σκύλων για να κάνω ανενόχλητες διακοπές με την παρέα μου.
Αν ο σκύλος δεν είναι ψυχικός σύντροφος –soul mate που λένε και οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι– δεν είναι τίποτα. Δεν σκοπεύω, αν πεθάνω πρώτος, να τον θάψω μαζί μου στην πυραμίδα μου, αλλά αυτή είναι και η μοναδική παραχώρηση που είμαι διατεθειμένος να κάνω. Πέρα από αυτό, θέλω τον σκύλο μου πάντα δίπλα μου. Και τους ανθρώπους που θα είναι δίπλα μου, συμφιλιωμένους με την ιδέα. Αν είναι και ενθουσιασμένοι, ακόμα καλύτερα.
Έτσι, ο επόμενος σκυλοσύντροφός μου θα είναι ντόμπερμαν. Και θα τον βαφτίσω Έκο, είτε είναι αγόρι είτε κορίτσι, προς τιμήν του φοβερού εργάτη στο πλευρό της ανθρωπότητας, του σκύλου που είχε συμμετάσχει σε αναρίθμητες αποστολές έρευνας και διάσωσης και δολοφονήθηκε άνανδρα στις αρχές του μήνα – έτσι ώστε η κληρονομιά που μας άφησε να συνεχίσει να ηχεί στο μέλλον.
