Γιατί το Ella είναι ένα εστιατόριο όπου πας και ξαναπάς

Στο Ella πήγαμε για το πρώτο μας γεύμα της νέας χρονιάς σε εστιατόριο. Είναι μια από τις «πετριές» που έχουμε, οι πρωτιές – το πρώτο γεύμα για το΄26, το πρώτο τσάι, το πρώτο πρωινό κ.λπ. Oι βασικές αρχές του είναι ίδιες από την πρώτη ημέρα που άνοιξε: Εκλεκτές πρώτες ύλες, φιλικό προσωπικό, καλοκουρδισμένη κουζίνα και πιάτα που στηρίζονται στη μαγειρική ευφυΐα της Νένας.

Ξεκινάς με την απαλή ταραμοσαλάτα και τις σταφιδοελιές που σερβίρει για καλωσόρισμα, περνάς στην τραγανή τυρόπιτα με φέτα και φύλλα γιουφκά, ψημένη στον ξυλόφουρνο (πόσα καλά εστιατόρια ξέρετε που έχουν τυρόπιτα στο μενού τους;) και στα πιο μυρωδάτα χειροποίητα ντολμαδάκια με συνοδεία γιαουρτιού με μαστίχα Χίου (!), και συνεχίζεις με τα πιάτα ημέρας, τα μαγειρευτά, με ό,τι εκλεκτότερο βρουν στην αγορά.

Στο Ella επιστρέφουμε συχνά πυκνά. Κάθε φορά που επιζητούμε την παρηγορητική σιγουριά του καλομαγειρεμένου φαγητού, κάθε φορά που θέλουμε να ξαναθυμηθούμε την επίγευση που αφήνει η αρωματική κακαβιά με τα «γιουβαρλάκια» γαρίδας που επιπλέουν στον πυκνό ζωμό. Τα πιάτα του εστιατορίου είναι στιβαρά και ανάλαφρα ταυτόχρονα, αληθινά αλλά και με φαντασία – όπως ακριβώς είναι η κουζίνα της σεφ που επιμελείται το μενού του, της Νένας Ισμυρνόγλου.

H μαγειρική της, παραμένοντας οικεία, πάντα σε ξαφνιάζει. Ο τρόπος που χειρίζεται τις πρώτες ύλες, η εμμονή της με την εποχικότητα και τα τοπικά υλικά, η αγάπη της για τα όσπρια και τα λαδερά. Πολλά από όσα γίνονται τώρα μόδα, στα φαγητά της Νένας είναι βαθιά ριζωμένα και ρέουν απρόσκοπτα και σιγαλά. Το βλέπεις στις κρασάτες σάλτσες με κάστανα, πράσα και δαμάσκηνα, στις ρεβυθάδες που αργοψήνονται στον ξυλόφουρνο, στους γλυκοφάγωτους γίγαντες και στα μελωμένα γιουβέτσια. Άλλωστε πολλές νέες τεχνικές και δημιουργικές τάσεις τις ξέρει καλά από τη θητεία της στο εξωτερικό και ήταν από τους πρώτους σεφ που τις έφεραν στην Ελλάδα.

H Νένα, βέβαια, στηρίζεται στην ομάδα της −ωραία ομάδα!– και στον επικεφαλής σεφ Τάσο Κροκίδα. Είχαμε σκοπό να φάμε και γλυκό, εκείνα τα ψητά κυδώνια με σάλτσα κρασιού, όμως δεν είχαμε αφήσει χώρο για τίποτα άλλο. Επιπλέον, θέλαμε να μείνει όσο γίνεται περισσότερο η επίγευση του μοσχαρίσιου σιδηρόδρομου που έλιωνε στο στόμα, με τα κρητικά στριφτάρια και τη μυζήθρα. Μακάρι όλο το ‘26 να έχει τη νοστιμιά του.