«Ήταν ψηλός, στέκουνταν όρθιος και, όταν περπατούσε, ήταν σαν να πήγαινε να σώση την ανθρωποσύνη· τέτοια μάτια είχε που τραβούσαν, και καθένας που τον έβλεπε του ήρχονταν να τον ακολουθήση. […] ήταν ώμορφη η φωνή του και τα λόγια του έλεγαν τη φαντασία που είχε, σα να ξεμυστηρεύουνταν. “Είναι τίποτα στον κόσμο, που μου είναι δύσκολο; Ή μήπως μοιάζω εκεινών που λέγουν και δεν κάνουν;”». Ίων Δραγούμης
