Ιστορία

Ηθοποιός και σκηνοθέτης, ο μοναχικός Ορσον Ουέλς άφησε έντονο το αποτύπωμά του στον κινηματογράφο, στο θέατρο, αλλά και στο ραδιόφωνο.

Η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης (freedom of speech and expression), η ελευθερία της θρησκευτικής λατρείας (freedom of worship), η ελευθερία από την ανέχεια (freedom from want) και η ελευθερία από τον φόβο (freedom from fear) συνθέτουν ένα ηθικό πλαίσιο το οποίο υπερβαίνει τα εθνικά σύνορα.

Η απόφαση της Φορντ θεωρήθηκε από ορισμένους επικίνδυνο προηγούμενο, από άλλους επικοινωνιακό τέχνασμα και από λίγους δείγμα ενός νέου μοντέλου καπιταλισμού.

[Διάγγελμα Ρούζβελτ] «Η πολιτική της καλής γειτονίας μεταξύ των Αμερικανών έχει παύσει προ καιρού να είναι απλή ελπίς και έχει καταστή πραγματικόν γεγονός.

Σύμφωνα με τον Καραμανλή, το νέο κόμμα ευαγγελιζόταν την αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό με την ανάληψη της εξουσίας από μια νέα γενιά πολιτικών, πέρα από τους περιορισμούς του Εθνικού Διχασμού, την επίτευξη της σταθερότητας και της ανάπτυξης.

Η απόφασις του Λίντμπεργκ όπως εγκαταλείψη την πατρίδα του, την Αμερικήν, και εγκατασταθή οριστικώς εις την Αγγλίαν, διά να αποφύγη ιδίως τον κίνδυνον της απαγωγής του δευτέρου υιού του, δημιουργεί ένα τεράστιον ζήτημα όσον αφορά την άποψιν περί ηθικής, ή μάλλον αυτήν ταύτην την ηθικήν του Παλαιού και του Νέου Κόσμου. Το δε ζήτημα αυτό […]

Σήμερα, προς τιμήν της συγκεκριμένης μάχης έχει δημιουργηθεί το Κρατικό Πάρκο του Πεδίου της Μάχης του Πρίνστον, το οποίο αποτελεί για τις ΗΠΑ εθνικό ιστορικό ορόσημο.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ιαπωνικής κατοχής, σημαντικός αριθμός στρατιωτών αντιτάχθηκε έμπρακτα, προχωρώντας σε μεγάλης κλίμακας ανταρτική δραστηριότητα η οποία οργανωνόταν και συντονιζόταν από αξιωματικούς του στρατού των ΗΠΑ και των Φιλιππίνων.

Ο όρκος της Ευδοκίας δόθηκε σε γραπτή μορφή στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη Η΄ Ξιφιλίνο, ενώπιον της πατριαρχικής συνόδου και της συγκλήτου. Λίγες ημέρες αργότερα, στις 21 Μαΐου 1067, ο Κωνσταντίνος Ι΄ άφησε την τελευταία του πνοή, ήσυχος για το μέλλον της δυναστείας του.

Δεν υπάρχει, λοιπόν, πλέον εις την Γερμανίαν του Χίτλερ κανένα σπορ το οποίον να αποβλέπη εις την ψυχαγωγίαν και την ευχαρίστησιν των νέων Γερμανών. Το παν τείνει να στρατιωτικοποιηθή. Αυτό, τουλάχιστον, πληροφορείται κανείς από την ανάγνωσιν ενός βιβλίου περί γυμναστικής το οποίον εξεδόθη υπό του κ. Χέρμανν Τέσκε, καθηγητού των σπορ εις μιαν στρατιωτικήν Σχολήν […]

Επρόκειτο για ιδιαίτερα δύσκολη απόφαση, καθότι έπρεπε να βρίσκει σύμφωνες όλες τις πληθυσμιακές ομάδες του Καναδά και να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των Βρετανών.