Μετά τον θάνατο του Ιουλιανού, το 363 μ.Χ., κατέστη εμφανές το μέγεθος της απειλής ενός διμέτωπου πολέμου με την οποία βρισκόταν αντιμέτωπο το ρωμαϊκό κράτος. Στα βαλκανικά σύνορα της αυτοκρατορίας ο βασικός κίνδυνος προερχόταν από τις επιδρομές των βαρβαρικών φύλων, οι οποίες με το πέρασμα των ετών αυξήθηκαν δραματικά σε αριθμό. Στα ανατολικά, η αυτοκρατορία αντιμετώπιζε σχεδόν σε μόνιμη βάση τους Πέρσες.
