Λίγοι είναι οι αθλητές που έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους όχι μόνο στην ιστορία του αθλήματός τους αλλά και στη συλλογική μνήμη μιας ολόκληρης γενιάς όπως ο Μοχάμεντ Αλι. Η προσωπικότητά του, η αγωνιστική του ιδιοφυΐα και η δημόσια τοποθέτησή του απέναντι σε κρίσιμα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα τον κατέστησαν μορφή με προβολή σε ένα κοινό που ξεπερνούσε κατά πολύ τους λάτρεις της πυγμαχίας, αναδεικνύοντάς τον σε παγκόσμιο σύμβολο. Δεν δίστασε να απορρίψει ως «δουλικό» το όνομά του (Κάσιους Κλέι), υιοθετώντας ένα άλλο στο πλαίσιο του αγώνα του για την αναγνώριση της ισότητας των μαύρων στις ΗΠΑ.
Ο Κάσιους Κλέι γεννήθηκε το 1942 στο Λούισβιλ του Κεντάκι. Από την παιδική του ηλικία έδειξε ενδιαφέρον για το άθλημα της πυγμαχίας, στο οποίο κατάφερε να διακριθεί σε εθνικό επίπεδο έως την ενηλικίωσή του. Σε ηλικία 18 ετών, το 1960 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία ημιβαρέων βαρών (light heavyweight) στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης, δίχως να έχει αγωνιστεί έως τότε σε επαγγελματικό επίπεδο. Εχοντας διακριθεί για τις επιδόσεις του στη Ρώμη, τον Οκτώβριο του ίδιου έτους πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στους επαγγελματικούς αγώνες. Εως το 1963, ο Κλέι σημείωσε 19 νίκες σε ισάριθμους αγώνες, εκ των οποίων οι 15 πραγματοποιήθηκαν με νοκ άουτ.
Στις 25 Φεβρουαρίου 1964 ο Κλέι αναμετρήθηκε με τον παγκόσμιο πρωταθλητή Σόνι Λίστον για τον τίτλο στην κατηγορία βαρέων βαρών (heavyweight). Εως τον 6ο γύρο ο αγώνας ήταν αμφίρροπος. Ο Κλέι, ωστόσο, κατάφερε να κερδίσει τον τίτλο ύστερα από την απόσυρση του Λίστον μετά τον 6ο γύρο. Ο Λίστον εθεωρείτο ένας από τους κορυφαίους αθλητές της εποχής, γεγονός που εξυψώνει ακόμα περισσότερο τη νίκη του 22χρονου Κλέι. Ο αγώνας των δύο αθλητών συμπεριλήφθηκε από το Sports Illustrated στα πέντε κορυφαία αθλητικά γεγονότα του 20ού αιώνα.
Λίγο μετά τον θρίαμβό του επί του Λίστον, ο Κλέι ανακοίνωσε ότι ασπάστηκε το Ισλάμ και προσχώρησε στην οργάνωση «Μαύροι Μουσουλμάνοι» (Nation of Islam). Αργότερα άλλαξε το όνομά του σε Μοχάμεντ Αλι. Οσον αφορά τις αθλητικές του επιδόσεις, ο Αλι εξακολούθησε να κυριαρχεί στα ρινγκ έως το 1967, όταν του αφαιρέθηκε ο τίτλος του πρωταθλητή εξαιτίας της άρνησής του να καταταγεί στον αμερικανικό στρατό επικαλούμενος θρησκευτικούς και ηθικούς λόγους, στο πλαίσιο της αντίθεσής του για τον πόλεμο του Βιετνάμ. Παρέμεινε εκτός αγωνιστικής δράσης περισσότερα από τρία χρόνια, στη διάρκεια των οποίων αναδείχθηκε πρωταθλητής ο Τζο Φρέζιερ, χρυσός Ολυμπιονίκης του 1964.
Μετά την τρίχρονη απουσία του από την αγωνιστική δράση, ο Αλι φαινόταν αισθητά πιο αργός στις κινήσεις του κατά τους δύο πρώτους αγώνες που έδωσε τον Οκτώβριο και τον Δεκέμβριο του 1970. Επιθυμώντας να ανακτήσει τον τίτλο του πρωταθλητή, συμφώνησε στη διεξαγωγή αγώνα με τον Φρέζιερ στις 8 Μαρτίου 1971.
Η αγωνία του κοινού για τον αγώνα ήταν μεγάλη, καθότι πρώτη φορά δύο αήττητοι πρωταθλητές θα βρίσκονταν αντιμέτωποι στο ρινγκ για τον τίτλο. Χιλιάδες ήταν εκείνοι που δημιούργησαν ουρές στα ταμεία για την αγορά ενός πολυπόθητου εισιτηρίου για τον αγώνα. Την ημέρα του αγώνα το Maddison Square Garden της Νέας Υόρκης ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Την ίδια ώρα εκατομμύρια Αμερικανοί στέκονταν μπροστά στις οθόνες των τηλεοράσεών τους για να παρακολουθήσουν τον «αγώνα του αιώνα», όπως χαρακτήριζαν τα ΜΜΕ της εποχής την αναμέτρηση του Αλι με τον Φρέζιερ.
Ο αγώνας των δύο πρωταθλητών ικανοποίησε τους λάτρεις της πυγμαχίας. Κρίθηκε στα σημεία, με τον Φρέζιερ να παίρνει τη νίκη με ομόφωνη απόφαση των κριτών. Επρόκειτο για την πρώτη ήττα στην επαγγελματική καριέρα του Αλι. Το 1974 και το 1975 πραγματοποιήθηκαν ακόμα δύο αγώνες μεταξύ των δύο αθλητών, στους οποίους αναδείχθηκε νικητής ο Αλι.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Αθανάσιος Συροπλάκης
