Ο Φραντς Σούμπερτ γεννήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 1797, στο Χίμελπφορτγκρουντ, κοντά στη Βιέννη, και ήταν ο τέταρτος επιζών γιος της οικογένειας. Μεγάλωσε σε ένα σπίτι καλλιεργημένο και μουσικό. Τα θεμέλια της μουσικής του εκπαίδευσης τα έλαβε από τον πατέρα του, που ήταν δάσκαλος μουσικής, και τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιγκνάτς.
Το 1808 κέρδισε μια υποτροφία, η οποία του εξασφάλισε μια θέση στην παιδική χορωδία του αυτοκρατορικού παρεκκλησίου. Ακολούθησε η εκπαίδευση στο Στανκονβίκτ, όπου ένας από τους καθηγητές του ήταν ο Αντόνιο Σαλιέρι. Ο Σούμπερτ έπαιζε βιολί στην ορχήστρα των μαθητών και γρήγορα πήρε τη θέση του πρώτου βιολονίστα. Ταυτόχρονα προχώρησε τα μαθήματα στο πιάνο, έχοντας καταφέρει να κερδίσει το ενδιαφέρον του Σαλιέρι. Στη συνέχεια, εισήλθε σε παιδαγωγική σχολή στη Βιέννη και από το φθινόπωρο του 1814 δίδαξε στο σχολείο που εργαζόταν ο πατέρας του. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι δεν ασχολούνταν με τη μουσική.
Σε αυτό το στάδιο της ζωής του, πολύτιμη υπήρξε η συμβολή των φίλων του, χάρη στους οποίους εξασφάλισε άδεια από τη διδασκαλία και επαφές με ανθρώπους της μουσικής. Το φθινόπωρο του 1817, η εν λόγω αποχή από τη διδασκαλία, που διήρκεσε οκτώ μήνες, έφτασε στο τέλος της. Ο Σούμπερτ έπρεπε να επιστρέψει στα εκπαιδευτικά του καθήκοντα. Και παρότι στην αλληλογραφία του αποκαλούσε τον εαυτό του «απογοητευμένο» μουσικό, δεν σταμάτησε ποτέ την ενασχόλησή του με τη σύνθεση.
Η πρώτη δημόσια παρουσίαση μουσικού έργου του πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 1818 στη Βιέννη. Την ίδια χρονιά εγκατέλειψε οριστικά τη διδασκαλία: τον Ιούνιο ανέλαβε τη θέση του μουσικού δασκάλου στις δύο κόρες του κόμη Εστερχάζι, στη θερινή κατοικία της οικογένειας στο Τσέλιτζ της Ουγγαρίας. Τον χειμώνα επέστρεψε στη Βιέννη και συνέθεσε την οπερέτα Δίδυμοι Αδελφοί, η οποία παρουσιάστηκε τον Ιούνιο του 1820.
Εν τω μεταξύ, ο Σούμπερτ αποκτούσε σταδιακά φήμη σε ευρύτερους κοινωνικούς κύκλους. Η εύπορη οικογένεια Ζονλάιτνερ έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για το πρόσωπό του, με τον γιο Λέοπολντ να μετατρέπεται σύντομα σε σπουδαίο φίλο και υποστηρικτή του.
Το 1824, ο Σαλιέρι παραιτήθηκε από τη θέση του αυτοκρατορικού μουσικού διευθυντή, με αποτέλεσμα την προαγωγή τού μέχρι τότε αναπληρωτή, Γιόζεφ Αϊμπλερ. Δύο χρόνια αργότερα, ο Σούμπερτ υπέβαλε αίτηση για την κενή θέση του αναπληρωτή, όμως, παρά την ισχυρή υποστήριξη αρκετών προσώπων με επιρροή, δεν κατάφερε να την εξασφαλίσει. Από τότε μέχρι και τον θάνατό του άλλαξε. Δεν υπήρξαν ούτε αιτήσεις για επαγγελματικές θέσεις ούτε υποβολές έργων όπερας. Φαίνεται ότι είχε δισταγμούς, καθώς είχε αντιληφθεί πως μόνο το ταλέντο δεν ήταν αρκετό˙ ρόλο έπαιζε και η ταπεινή του καταγωγή και ανατροφή.
Τρία χρόνια αργότερα, το 1827, τον επηρέασε αρκετά ο θάνατος του Μπετόβεν, καθώς στα τελευταία οργανικά του έργα υπάρχει μια «πνευματικότητα» αρκετά παρόμοια με εκείνη του Γερμανού συνθέτη. Η μοναδική δημόσια συναυλία που έδωσε ο Σούμπερτ πραγματοποιήθηκε στις 26 Μαρτίου 1828. Ηταν μια επιτυχία τόσο καλλιτεχνική όσο και οικονομική, και έτσι μπόρεσε επιτέλους να αγοράσει ένα πιάνο. Η υγεία του, όμως, ήδη κλονισμένη από το 1823 από σύφιλη, είχε επιδεινωθεί αρκετά. Τον Οκτώβριο εμφάνισε τυφοειδή πυρετό ύστερα από κατανάλωση μολυσμένου νερού, και τον Νοέμβριο πέθανε σε ηλικία μόλις 31 ετών.
Σήμερα, ο Σούμπερτ, ο οποίος μουσικά βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ κλασικής και ρομαντικής μουσικής, έχει καταλάβει τη θέση που του αξίζει και αναγνωρίζεται παγκοσμίως ως ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Αθανάσιος Συροπλάκης
