Στις αρχές του 1915 η ιταλική ηγεσία κλήθηκε να λάβει σοβαρές αποφάσεις σχετικά με τη συμμετοχή της ή όχι στον μεγάλο ευρωπαϊκό πόλεμο, ο οποίος είχε ξεσπάσει το προηγούμενο καλοκαίρι με αφορμή τη δολοφονία του διαδόχου του αυστροουγγρικού θρόνου στο Σεράγεβο. Αποτελώντας μέλος της Τριπλής Συμμαχίας από το 1882, η Ιταλία όφειλε να εισέλθει στον πόλεμο στο πλευρό της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας ήδη από τον Ιούλιο του 1914. Η ιταλική ηγεσία, ωστόσο, επέλεξε να κηρύξει την ουδετερότητά της στις 31 Ιουλίου, αρνούμενη να λάβει θέση στον νέο πόλεμο που ξέσπασε στην Ευρώπη.
Λίγους μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο του 1914, ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Antonio Salandra χαρακτήρισε την πολιτική του ως “sacro egoismο” (ιερό εγωισμό), θέτοντας ως στόχο να γίνει η χώρα του μια πραγματικά ισχυρή και μεγάλη δύναμη. Το επόμενο διάστημα, τόσο οι Κεντρικές Δυνάμεις όσο και η Αντάντ διεκδίκησαν τη συμμετοχή της Ιταλίας στους συνασπισμούς τους, προσφέροντας η καθεμιά πλευρά το δικό της δέλεαρ. Ενώ οι πολεμικές επιχειρήσεις εντείνονταν και οι μήνες περνούσαν δίχως να εκπληρώνεται η επιθυμία των στρατιωτών να περάσουν τα Χριστούγεννα του 1914 με τις οικογένειές τους, η επιλογή της ένταξης σε κάποιον συνασπισμό γινόταν ολοένα και πιο δύσκολη, καθότι καμία από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές δεν φαινόταν ικανή να επικρατήσει εξολοκλήρου επί των αντιπάλων της.
Συν τοις άλλοις, μέσα στον Ιανουάριο του 1915 η ιταλική ηγεσία βρέθηκε αντιμέτωπη με τη διαχείριση μιας μεγάλης φυσικής καταστροφής η οποία έπληξε την κεντρική Ιταλία. Συγκεκριμένα, τις πρώτες πρωινές ώρες της 13ης Ιανουαρίου 1915 σημειώθηκε στην επαρχία της Ακουιλα σεισμός μεγέθους 6,7 της κλίμακας Ρίχτερ. Η ιταλική χερσόνησος είχε πληγεί αρκετές φορές στο παρελθόν από μεγάλους σεισμούς, με πιο πρόσφατο τον καταστροφικό σεισμό της 28ης Δεκεμβρίου 1908, ο οποίος άφησε πίσω του δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και κατεστραμμένες υποδομές. Επίκεντρο του νέου σεισμού ήταν η πόλη του Αβετζάνο.
Το Αβετζάνο καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από τον σεισμό. Υπολογίζεται ότι περισσότερο από το 90% των κτιρίων κατέρρευσε ή υπέστη ανεπανόρθωτες ζημιές. Τα περισσότερα σπίτια ήταν χτισμένα χωρίς τις κατάλληλες αντισεισμικές προδιαγραφές, γεγονός που τα καθιστούσε εξαιρετικά ευάλωτα. Παράλληλα, δημόσια κτίρια, εκκλησίες, σχολεία και μνημεία μετατράπηκαν σε ερείπια μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Υπολογίζεται ότι ο σεισμός του 1915 προκάλεσε τον θάνατο 30 χιλιάδων ανθρώπων.
Η αντίδραση των ιταλικών αρχών δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες των επιζώντων κατοίκων της περιοχής. Σε αντίθεση με το 1908, η ιταλική κυβέρνηση δεν αποδέχθηκε την παροχή βοήθειας από άλλες χώρες, επιθυμώντας να παραμείνει ουδέτερη στη μεγάλη ευρωπαϊκή σύγκρουση. Σταδιακά οργανώθηκε μια επιχείρηση παροχής βοήθειας στο εσωτερικό της χώρας, με τη συμμετοχή του στρατού και πολλών εθελοντών.
Η διαχείριση των επιπτώσεων της μεγάλης καταστροφής στο Αβετζάνο δεν απέτρεψε την ιταλική κυβέρνηση από το να συμμετάσχει στον Μεγάλο Πόλεμο αργότερα μέσα στον ίδιο χρόνο. Η Ιταλία προσχώρησε στο Σύμφωνο του Λονδίνου στις 26 Απριλίου 1915 και σχεδόν έναν μήνα αργότερα, στις 23 Μαΐου κήρυξε τον πόλεμο στην Αυστροουγγαρία, όχι όμως και στη Γερμανία.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Αθανάσιος Συροπλάκης
