Μετά την επικύρωση του Συντάγματος των ΗΠΑ, οι φόβοι για μια ισχυρή κεντρική κυβέρνηση αυξάνονταν με την πάροδο του χρόνου ολοένα και περισσότερο στον Νότο. Είχαν υπάρξει προειδοποιήσεις ότι τα οικονομικά συμφέροντα του Βορρά και του Νότου βρίσκονταν σε σύγκρουση, ενώ για ορισμένους που είχαν συνεισφέρει στη σύνταξη του Συντάγματος, η δουλεία θεωρούνταν το μόνο ζήτημα το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει αποσχιστικά στην Ενωση.
Η πρώτη ένδειξη για την ύπαρξη σημαντικών διαφορών ανάμεσα στον Βορρά και τον Νότο ήταν η συζήτηση στο Κογκρέσο σχετικά με τους ομοσπονδιακούς φόρους στα εισαγόμενα βιομηχανικά προϊόντα. Καθώς οι φόροι ήταν σχεδιασμένοι για να προστατεύσουν την αμερικανική βιομηχανία που είχε ως έδρα τη Νέα Αγγλία, οι καλλιεργητές του Νότου ένιωθαν ότι ο εν λόγω δασμός αποτελούσε άδικη επιβάρυνση για αυτούς, μιας και εισήγαγαν πολλά βιομηχανικά προϊόντα. Ετσι η Νότια Καρολίνα, επικαλούμενη την αρχή που αφορούσε τα δικαιώματα των Πολιτειών, τάχθηκε υπέρ της ακύρωσης των ομοσπονδιακών δασμών του 1828 και του 1832. Ο αντιπρόεδρος Τζον Κ. Κάλχουν παραιτήθηκε από το αξίωμά του για να οργανώσει την αντίσταση του Νότου, και, από πλευράς του, ο πρόεδρος Αντριου Τζόνσον έστειλε στρατεύματα στα οχυρά στο Τσάρλστον Χάρμπορ για να επιβάλει την είσπραξη του δασμού. Το νομοθετικό σώμα της Νότιας Καρολίνας τότε ζήτησε την απόσχιση της πολιτείας και προετοίμασε την πολιτειακή πολιτοφυλακή. Η κρίση εκτονώθηκε το 1833 με έναν συμβιβαστικό δασμό, καταδεικνύοντας την αποτελεσματικότητα του επιχειρήματος περί απόσχισης.
Μέσα στα επόμενα χρόνια, η κλιμακούμενη διαμάχη για την επέκταση της δουλείας στην περιοχή που αποκτήθηκε από το Μεξικό προκάλεσε ακόμα μία κρίση το 1850, οδηγώντας τη Νότια Καρολίνα ακόμα μία φορά στα πρόθυρα της απόσχισης. Ο συμβιβασμός του 1850 και η έλλειψη ευρείας υποστήριξης του αιτήματος για απόσχιση στον Νότο τερμάτισαν μεν αυτήν την κρίση, ωστόσο, οι υποστηρικτές της περίμεναν την επόμενη ευκαιρία. Η εκλογή του Αβραάμ Λίνκολν στη θέση του προέδρου το 1860 εκπλήρωσε αυτό τους το όνειρο.
Η Γενική Συνέλευση της Νότιας Καρολίνας, αμέσως μετά τη γνωστοποίηση της νίκης του Λίνκολν συγκάλεσε συνέδριο για να εξετάσει την απόσχιση της Πολιτείας. Οι 169 αντιπρόσωποι, οι οποίοι στη συντριπτική πλειοψηφία τους ήταν πλούσιοι γηγενείς καλλιεργητές και δικηγόροι, συγκεντρώθηκαν στην Αίθουσα του Ινστιτούτου της Νότιας Καρολίνας στο Τσάρλστον στις 20 Δεκεμβρίου 1860. Από αυτούς, οι 153 είχαν στην κατοχή τους σκλάβους, με το περίπου 60% να κατέχουν έως 20 και το 16% να κατέχουν 100 ή και περισσότερους σκλάβους. Από τη σύνθεση αυτή μπορεί κανείς να αντιληφθεί εύκολα το αποτέλεσμα. Η Συνέλευση ψήφισε ομόφωνα την απόσχιση από την ομοσπονδιακή Ενωση. Οι κάτοικοι του Τσάρλστον, μάλιστα, γιόρτασαν το γεγονός με φωτιές, παρελάσεις και τις καμπάνες των εκκλησιών να χτυπούν χαρμόσυνα.
Τέσσερις, μόλις, ημέρες μετά την απόσχιση, η Νότια Καρολίνα εξέδωσε επίσημη διακήρυξη, σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει νομικά την απόσχιση. Ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν είχε τηρήσει τις συνταγματικές της υποχρεώσεις προς τη Νότια Καρολίνα και ότι η απόσχιση συνέβη λόγω απειλών που στόχευαν τη δουλεία.
Το γεγονός αυτό υπήρξε το πρώτο σε μια σειρά ανάλογων περιστατικών που έλαβαν χώρα πριν από την ορκωμοσία του Αβραάμ Λίνκολν, τον Μάρτιο του 1861. Η Νότια Καρολίνα όχι μόνο ηγήθηκε των προσπαθειών απόσχισης από τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά υπήρξε και ο τόπος όπου έλαβε χώρα το πρώτο επεισόδιο του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, στις 12 Απριλίου 1861. Μετά το τέλος του Εμφυλίου, η πολιτεία επανεντάχθηκε στην Ενωση, στις 9 Ιουλίου 1868.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Αθανάσιος Συροπλάκης
