Κατά τις πρώτες δεκαετίες του 13ου αιώνα, η μουσουλμανική Ιβηρία βρισκόταν σε κατάσταση βαθιάς πολιτικής και διοικητικής αστάθειας. Το χαλιφάτο των Αλμοάδων, το οποίο είχε επιβληθεί στη νότια Ισπανία και τη Βόρεια Αφρική κατά τον 12ο αιώνα, είχε σταδιακά εισέλθει σε φάση παρακμής. Οι Αλμοάδες, οι οποίοι αρχικά είχαν ενοποιήσει τα εδάφη της Ανδαλουσίας και είχαν προσφέρει σταθερότητα μετά την κατάρρευση των Αλμοραβιδών, αντιμετώπισαν εσωτερικές έριδες, συγκρούσεις για τη διαδοχή και αυξανόμενη εχθρότητα από τις διάφορες φυλές μουσουλμάνων.
Η παρακμή των μουσουλμάνων στην Ιβηρία κατέστη εμφανής μετά τη συντριπτική ήττα τους από τα συνασπισμένα στρατεύματα των χριστιανικών δυνάμεων της Καστίλης, της Αραγονίας και της Ναβάρα στη μάχη της Νάβας ντε Τολόσα το 1212. Αντιλαμβανόμενες την παρακμή της κεντρικής διοίκησης, ολοένα και περισσότερες πόλεις της Ανδαλουσίας άρχισαν να διεκδικούν μεγαλύτερη αυτονομία. Την ίδια περίοδο, τα χριστιανικά βασίλεια στη βόρεια Ιβηρική γνώρισαν σημαντική ανάπτυξη. Πραγματοποιώντας πολέμους εναντίον των μουσουλμάνων της Ιβηρικής, επέκτειναν τα σύνορά τους, προωθώντας τη λεγόμενη «Ανακατάκτηση» (Reconquista). Καθοριστικό ρόλο στις συνοριακές συγκρούσεις με τους μουσουλμάνους διαδραμάτισε η παρουσία των στρατιωτικών μοναστικών ταγμάτων, των Σαντιάγο, των Αλκάνταρα και των Καλατράβα.
Κεντρική μορφή της επέκτασης του Βασιλείου της Καστίλης υπήρξε ο Φερδινάνδος Γ΄, ο οποίος βασίλεψε από το 1217 έως το 1252 και αγιοποιήθηκε από τον πάπα Κλήμη Ι΄ κατά τον 17ο αιώνα. Σε αντίθεση με τους προκατόχους του, ο Φερδινάνδος αξιοποίησε πλήρως το ευνοϊκό για τη διενέργεια «σταυροφορίας» εναντίον των μουσουλμάνων της Ιβηρικής διεθνές περιβάλλον, την αδυναμία των αλμοαδικών δυνάμεων να προτάξουν ισχυρή αντίσταση και τη συνεργασία της ναυτικής δύναμης της Αραγονίας. Με μεγάλες και συντονισμένες επιχειρήσεις, οι δυνάμεις της Καστίλης κατέλαβαν πρώτα την Κόρδοβα το 1236, μια πόλη με τεράστιο συμβολισμό ως πρώην πρωτεύουσα του ομεϋαδικού χαλιφάτου, και στη συνέχεια το Χαέν το 1246. Επόμενος στόχος του Φερδινάνδου ήταν η κατάληψη της Σεβίλλης.
Ευρισκόμενη στην εύφορη κοιλάδα του ποταμού Γουαδαλκιβίρ, η Σεβίλλη αποτελούσε μία από τις μεγαλύτερες και πιο ανθηρές πόλεις των μουσουλμάνων στην Ιβηρική. Για τον Φερδινάνδο, η κατάληψή της δεν θα εξασφάλιζε απλώς μια μεγάλη στρατηγική νίκη, αλλά θα έθετε και το θεμέλιο για την πλήρη χριστιανική κυριαρχία στη νότια Ισπανία. Εχοντας καταλάβει τα εδάφη γύρω από την πόλη, ο Φερδινάνδος ξεκίνησε την πολιορκία της το 1247. Η πολιορκία της Σεβίλλης διήρκεσε 16 μήνες. Οι υπερασπιστές της παραδόθηκαν στον Φερδινάνδο στις 23 Νοεμβρίου 1248, αδυνατώντας να αντεπεξέλθουν πλέον στις κακουχίες, την πείνα και τις ασθένειες.
Τηρώντας τους όρους της συμφωνίας παράδοσης της πόλης, ο Φερδινάνδος επέτρεψε στον μουσουλμανικό πληθυσμό της Σεβίλλης να εγκαταλείψει την πόλη ειρηνικά, μεταναστεύοντας προς τις νοτιότερες επαρχίες της Ιβηρικής. Μετά την κατάληψη της πόλης, οι Καστιλιάνοι εφάρμοσαν ένα πρόγραμμα αναμόρφωσης της Σεβίλλης, υπερτονίζοντας τα χριστιανικά στοιχεία. Παρά ταύτα, πολλά από τα αρχιτεκτονικά δημιουργήματα των μουσουλμάνων διατηρήθηκαν, κοσμώντας την πόλη έως σήμερα.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Αθανάσιος Συροπλάκης
