Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 22 Μαρτίου. Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.
Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:
- Δροσίδα (Δροσούλα)
- Δρόσος
Εορτολόγιο: Δ΄ Κυριακή των Νηστειών, όσιος Ιωάννης ο Σιναΐτης, ιερομάρτυς Βασίλειος πρεσβύτερος Αγκύρας, νεομάρτυς Ευθύμιος εκ Δημητσάνης, οσία Σοφία η εν Κιέβω και ποιοι τιμώνται σήμερα από την Εκκλησία
Οσιος Ιωάννης ο Σιναΐτης
Παγκοσμίως γνωστός ως Ιωάννης της Κλίμακος (περ. 579 – 649), είναι ένας από τους σημαντικότερους ασκητικούς πατέρες και συγγραφείς της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Για την καταγωγή του υπάρχουν λίγες πληροφορίες, αλλά θεωρείται ότι έλαβε αξιόλογη μόρφωση πριν αποσυρθεί σε ηλικία 16 ετών στο Ορος Σινά και στη Μονή της Αγ. Αικατερίνης. Εκεί, έζησε υπό την πνευματική καθοδήγηση του γέροντα Μαρτυρίου για 19 χρόνια. Μετά τον θάνατο του γέροντά του, ο Ιωάννης επέλεξε την οδό της ησυχίας και αποσύρθηκε σε μια σπηλιά στην τοποθεσία Θολά, όπου έζησε ως ερημίτης για 40 χρόνια, αφιερωμένος στην προσευχή, τη μελέτη και τη νηστεία.
Σε προχωρημένη ηλικία, οι μοναχοί του Σινά τον έπεισαν να αναλάβει την ηγουμενία της Μονής. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, κατόπιν παράκλησης του Ιωάννη, ηγουμένου της Μονής Ραϊθού, έγραψε το εμβληματικό έργο του, την «Κλίμακα των Αρετών». Πρόκειται για ένα από τα πλέον αναγνωσμένα βιβλία στην ορθόδοξη γραμματεία και παράδοση. Αποτελείται από 30 λόγους (σκαλοπάτια), που περιγράφουν την πνευματική άνοδο του ανθρώπου από τα γήινα στα ουράνια, ξεκινώντας από την αποταγή του κόσμου και καταλήγοντας στην αγάπη. Εκοιμήθη ειρηνικά γύρω στο 649. Η Εκκλησία τον τιμά ως «επίγειο άγγελο και ουράνιο άνθρωπο».
Ιερομάρτυς Βασίλειος πρεσβύτερος Αγκύρας
Εζησε και μαρτύρησε κατά τον 4ο αι. περί το 362 επί αυτοκράτορα Ιουλιανού του Παραβάτη (361 – 363). Υπηρέτησε την Εκκλησία ως πρεσβύτερος στην Αγκυρα της Γαλατίας και διακρίθηκε για τον σθεναρό αγώνα του κατά της αρειανικής αίρεσης, προτρέποντας το ποίμνιο να παραμείνει πιστό στις διδασκαλίες της Ορθοδοξίας. Λόγω της δράσης του αυτής, καθαιρέθηκε από αρειανική σύνοδο, αλλά αργότερα αποκαταστάθηκε από τη σύνοδο της Παλαιστίνης (348 – 349), με τη συμμετοχή 230 επισκόπων. Οταν ο Ιουλιανός επισκέφθηκε την Αγκυρα, ο Βασίλειος τον ήλεγξε δημόσια για την αποστασία του, στάση που εξελήφθη ως θράσος έναντι του αυτοκράτορα και προκάλεσε την οργή των ειδωλολατρών. Συνελήφθη από τον έπαρχο Σατορνίνο επειδή αρνήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα, υπέστη φρικτά βασανιστήρια και παρέδωσε το πνεύμα του το 362.
Νεομάρτυς Ευθύμιος εκ Δημητσάνης
Γεννήθηκε στη Δημητσάνα της Πελοποννήσου γύρω στο 1790 και το κοσμικό του όνομα ήταν Ελευθέριος. Μετά τη βασική του εκπαίδευση, μετέβη στην Κωνσταντινούπολη και αργότερα στο Ιάσιο της Ρουμανίας, μαζί με τον αδελφό του που ήταν ιερέας. Εκεί, παρασυρμένος από κακές συναναστροφές και σε μια στιγμή αδυναμίας, εξισλαμίστηκε. Σύντομα όμως μετάνιωσε πικρά για την πράξη του και για να εξιλεωθεί, διέφυγε στο Αγιο Ορος, όπου εκάρη μοναχός στη Μεγίστη Λαύρα και αργότερα έλαβε το Μεγάλο Σχήμα στη Σκήτη του Προδρόμου, λαμβάνοντας το όνομα Ευθύμιος. Η επιθυμία του για το μαρτύριο ήταν τόσο έντονη, που έλαβε την ευλογία των πνευματικών του πατέρων να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη για να ομολογήσει τον Χριστό.
Εκεί, εμφανίστηκε ενώπιον των οθωμανικών αρχών φορώντας το μοναχικό σχήμα και πετώντας το τουρμπάνι (σύμβολο του Ισλάμ), ομολόγησε δημόσια την πίστη του και αποκήρυξε τη μουσουλμανική θρησκεία. Παρά τα φρικτά βασανιστήρια στα οποία υπεβλήθη, παρέμεινε αμετακίνητος και αποκεφαλίστηκε την ημέρα της Κυριακής των Βαΐων, στις 22 Μαρτίου 1814, σε ηλικία μόλις 24 ετών. Η κάρα του φυλάσσεται στη Μονή Προδρόμου στη Γορτυνία, ενώ τμήμα λειψάνων του βρίσκεται και στη γενέτειρά του, τη Δημητσάνα, όπου θεωρείται προστάτης άγιος.
Οσία Σοφία η εν Κιέβω
Κατά κόσμον Σοφία Ευγενίεβνα Γκρινέβα (1873 – 1941) υπήρξε εμβληματική μορφή του ρωσικού μοναχισμού, ηγουμένη και ομολογήτρια κατά τη διάρκεια των διωγμών του σοβιετικού καθεστώτος. Γεννημένη στη Μόσχα σε αριστοκρατική οικογένεια γαιοκτημόνων, μετά τον θάνατο του πατέρα της ήρθε σε επαφή με τον μοναχισμό στη Μονή του Μπέλεφ (Belev), η οποία τελούσε υπό την πνευματική καθοδήγηση των γερόντων της Μονής της Οπτινα. Παρόλο που σπούδασε στο Ωδείο της Μόσχας και θα είχε λαμπρό μέλλον στις τέχνες, η σοβαρή ασθένεια της διφθερίτιδας την άφησε προσωρινά χωρίς φωνή, γεγονός που την οδήγησε στην απόφαση να αφιερωθεί στον Θεό.
Το 1913 διορίστηκε ηγουμένη της Μονής Προστασίας της Θεοτόκου (Pokrovsky) στο Κίεβο. Υπό την καθοδήγησή της, το μοναστήρι έγινε κέντρο πνευματικότητας και φιλανθρωπίας, διαθέτοντας σύγχρονα νοσοκομεία, κλινική και χειρουργεία για την περίθαλψη των απόρων. Μετά την επικράτηση των μπολσεβίκων, η Μονή έκλεισε το 1923. Η Σοφία συνελήφθη επανειλημμένα και εξορίστηκε, αλλά παρέμεινε ακλόνητη στην πίστη της. Διατηρώντας το μοναχικό φρόνημα ζωντανό μέσα στις κακουχίες, συνέχισε να καθοδηγεί πνευματικά τις μοναχές της στην «Εκκλησία των κατακομβών» (Katakombnaya Τserkov), την Εκκλησία που λειτουργούσε μυστικά στη Ρωσία κατά την εποχή των μπολσεβίκων και της Σοβιετικής Ενωσης.
Δεν ήταν ενιαίος οργανισμός, αλλά ένας όρος-ομπρέλα για διάφορες ορθόδοξες κοινότητες, κληρικούς και πιστούς που πέρασαν στην παρανομία. Οι κυριότεροι λόγοι και τα χαρακτηριστικά της ήταν: α) Απόρριψη της επίσημης ηγεσίας: Η κίνηση γιγαντώθηκε μετά το 1927, όταν ο Μητροπολίτης Σέργιος υπέγραψε δήλωση πίστης στο σοβιετικό καθεστώς. Πολλοί πιστοί αρνήθηκαν να τον αναγνωρίσουν και αποκόπηκαν από το Πατριαρχείο Μόσχας. Συχνά οι κοινότητες αυτές αυτοαποκαλούνταν Ρωσική Αληθινή Ορθόδοξη Εκκλησία, υποδηλώνοντας ότι ήταν οι μόνοι που διατήρησαν την αγνότητα της πίστης απέναντι στον άθεο κομμουνισμό. β) Οι θρησκευτικές τελετές γίνονταν κρυφά σε σπίτια ή απομονωμένα μέρη, θυμίζοντας τις πρακτικές των πρώτων χριστιανών στις ρωμαϊκές κατακόμβες, από όπου προήλθε και το όνομα. Τα μέλη της θεωρούνταν από το καθεστώς (NKVD/KGB) ως αντεπαναστατικά στοιχεία και υπέστησαν σκληρές διώξεις. Παράλληλα, την ίδια εποχή υπήρχε και η Ζώσα Εκκλησία (ή Ανακαινιστές), η οποία ήταν σχισματική ομάδα που υποστηρίχθηκε αρχικά από τους μπολσεβίκους για να διασπάσει την Ορθόδοξη Εκκλησία εκ των έσω.
Η οσία εκοιμήθη εξόριστη το 1941, έχοντας υπομείνει φυλακίσεις και στερήσεις για την αγάπη του Χριστού. Η Ορθόδοξη Εκκλησία την τιμά και ως ομολογήτρια, καθώς υπήρξε πνευματικός φάρος για τους πιστούς κατά τη διάρκεια της «αποκαλυπτικής» δοκιμασίας της Ρωσίας τον 20ό αι.
Τιμάται επίσης η μνήμη: Δροσίδος και των συν αυτή πέντε μοναχών, μαρτύρων Βασιλίσσης και Καλλινίκης, ιερομάρτυρος Βασιλείου επισκόπου Μανγκαζίας της Σιβηρίας, ιερομάρτυρος Δημητρίου του εν Κιέβω.
