Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 12 Μαρτίου. Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.
Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:
- Ααρών
- Φινεές (Φινέας)
Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Γρηγόριος ο Διάλογος Πάπας Ρώμης και Θεοφάνης Επίσκοπος Σιγριανής ο Ομολογητής.
Γρηγόριος ο Διάλογος Πάπας Ρώμης
Ενας από τους σημαντικότερους Πατέρες της Εκκλησίας, γνωστός στη Δύση ως Γρηγόριος ο Μέγας (540 – 604). Ονομάστηκε Διάλογος επειδή τα περισσότερα έργα του τα έγραψε με διαλογικό τρόπο, δηλαδή με ερωτήσεις και αποκρίσεις. Γεννημένος από οικογένεια Ρωμαίων ευγενών και λαμβάνοντας εξαιρετική μόρφωση, παρά την επιτυχημένη του πορεία στο κυβερνητικό αξίωμα του Πραίτορος (Επαρχος) Ρώμης, η επιθυμία του για τον μοναχισμό τον οδήγησε να μετατρέψει την πατρική του οικία στον Λόφο του Καίλιου (Monte Caelio, ένας από τους επτά λόφους της Ρώμης) σε Μονή του Αγ. Ανδρέα, όπου και εκάρη μοναχός. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, χρησιμοποίησε την περιουσία του για την ίδρυση έξι ακόμη μοναστηριών στη Σικελία.
Ως μοναχός, υπηρέτησε στη θέση του πρεσβευτή (αποκρισάριου) του Πάπα στην Κωνσταντινούπολη, όπου ήρθε σε επαφή με τη βυζαντινή αυλή και πολλούς σημαντικούς της εποχής του, αν και ο ίδιος δεν έμαθε ποτέ ελληνικά κι έτσι δεν είχε πρόσβαση στα κείμενα των Ελλήνων Πατέρων και τη θεολογία τους. Πάπας Ρώμης εκλέχθηκε το 590, παρά την αρχική του άρνηση. Κατά τη διάρκεια της θητείας του: α) Αναδιοργάνωσε τη διοίκηση της Εκκλησίας και τις υπηρεσίες για τη φροντίδα των φτωχών, επειδή μια μεγάλη πλημμύρα του Τίβερη είχε καταστρέψει σημαντικό αριθμό περιουσιών και σιτηρών. β) Απέστειλε τον Αγ. Αυγουστίνο του Καντέρμπουρι ως επικεφαλής ομάδας σαράντα μοναχών για τον εκχριστιανισμό των Αγγλοσαξώνων στη Βρετανία. γ) Προσπάθησε να επιλύσει το σχίσμα των Επισκόπων Λιγουρίας, Ιστρίας και Βενετίας, επειδή δεν συμφωνούσαν με τις αποφάσεις της Ε΄ Οικ. Συνόδου (553) και την καταδίκη των νεοστοριαζόντων «Τριών Κεφαλαίων». Ωστόσο, η πλήρης άρση του σχίσματος κατορθώθηκε μετά την κοίμησή του. δ) Προώθησε, επίσης, τη λειτουργική αναγέννηση, με το όνομά του να συνδέεται παραδοσιακά με το Γρηγοριανό Μέλος, λειτουργικούς ύμνους, λειτουργικό εγχειρίδιο και, σύμφωνα με την παράδοση, τη συγγραφή της Θείας Λειτουργίας των Προηγιασμένων Δώρων.
Διακρίθηκε για τη συγγραφή εξηγητικών και ηθικοπρακτικών έργων. Στον Ποιμαντικό Κανόνα, σε μορφή διαλόγου μεταξύ του Γρηγορίου και του διακόνου Πέτρου, εκτίθενται βίοι αγίων, θαύματα και εμφανίσεις κεκοιμημένων για να αποδειχθεί η αθανασία της ψυχής κ.ά. Συνέγραψε επίσης, Υπόμνημα εις τον Ιώβ, σαράντα ομιλίες σε ευαγγελικές περικοπές, ομιλίες στον προφήτη Ιεζεκιήλ και βιβλία για τους βίους και τα θαύματα εκκλησιαστικών ανδρών από την Ιταλία.
Δύο θέματα που αναπτύσσονται στα έργα του θεωρούνται θεολογικές αστοχίες. Η περί του καθαρτηρίου πυρός δοξασία και το παπικό πρωτείο, ως πρωτείο εξουσίας και όχι τιμής. Σύμφωνα με τη δυτική εκκλησιαστική παράδοση, οι ψυχές που βαρύνονται με συγγνωστά αμαρτήματα και δεν πρόφτασαν να επιδείξουν έργα μετανοίας εν ζωή υφίστανται μια πρόσκαιρη πύρινη δοκιμασία υπό τύπον ηθικής κάθαρσης και συγχώρησης. Ο Γρηγόριος το επαναλαμβάνει στηριζόμενος σε αναφορές που βρίσκονται στα έργα του Τερτυλλιανού, του Αγ. Κυπριανού Καρθαγένης, του ιερού Αυγουστίνου και στο έργο Πράξεις των Αγίων Περπέτουας και Φιλικητάτης.
Στο δεύτερο προβληματικό σημείο, στην εσφαλμένη άποψη δηλαδή ότι ο Επίσκοπος Ρώμης δικαιούται πρωτείο εξουσίας, αφού κατέχει τον θρόνο του απ. Πέτρου στον οποίο υποτίθεται ότι ανέθεσε ο Χριστός τη φροντίδα και επιστασία της Εκκλησίας Του, ο Γρηγόριος στηρίχθηκε στην πνευματική κληρονομιά των Παπών Γελασίου Α΄(492-496), Λέοντα Α΄(492-496), και Ορμίσδα (514-523). Παρά τη θέση αυτή όμως, ο Γρηγόριος απέστειλε στους Πατριάρχες της Ανατολής την καθιερωμένη ομολογία πίστεως, αναγράφοντας τη σειρά των Πατριαρχείων όπως αυτή καθορίστηκε με βάση τα πρεσβεία τιμής, έθεσε δηλαδή πρώτον τον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως και κατόπιν τους υπόλοιπους.
Η παράδοση αναφέρει πλήθος θαυμάτων, με γνωστότερο αυτό της μεταβολής του άρτου σε σάρκα κατά τη Θεία Κοινωνία, για να στηριχθεί η πίστη μιας αμφιβάλλουσας γυναίκας. Κοιμήθηκε στις 12 Μαρτίου 604.
Θεοφάνης Επίσκοπος Σιγριανής ο Ομολογητής
(758/760-817/818) Επιφανής βυζαντινός μοναχός, θεολόγος και χρονογράφος, γνωστός για τη σθεναρή του στάση υπέρ των ιερών εικόνων. Με καταγωγή από αριστοκρατική και πλούσια οικογένεια της Κωνσταντινούπολης και πατέρα τον Ισαάκ, διοικητή των νησιών του Αιγαίου, και μητέρα τη Θεοδότη, έμεινε ορφανός σε ηλικία τριών ετών και η ανατροφή του αναλήφθηκε από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ε΄ και υπηρέτησε σε διάφορα αξιώματα στην αυλή του Λέοντος Δ΄. Παρότι παντρεύτηκε σε νεαρή ηλικία, συμφώνησε με τη σύζυγό του να ζήσουν με παρθενία και αργότερα ασπάστηκαν και οι δύο τον μοναχισμό. Ιδρυσε τη Μονή του Μεγάλου Αγρού στη Σιγριανή (περιοχή της Κυζίκου στη Μικρά Ασία), όπου διετέλεσε ηγούμενος. Συμμετείχε στην Ζ΄ Οικ. Σύνοδο (787), υπερασπιζόμενος την αναστήλωση των εικόνων, με αποτέλεσμα, κατά τη δεύτερη φάση της Εικονομαχίας, ο Αυτοκράτορας Λέων Ε΄ ο Αρμένιος να τον φυλακίσει για δύο χρόνια. Τελικά εξορίστηκε στη Σαμοθράκη, όπου και απεβίωσε λίγες ημέρες μετά την άφιξή του.
Τιμάται επίσης η μνήμη: δικαίου Φινεές, Ααρών αδελφού του θεόπτου Μωυσέως, εννέα Μαρτύρων των εν Περσίδι, οσίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, οσίου Συμεών του Ευλαβούς, μάρτυρος Λαυρεντίου, Δημητρίου βασιλέως της Γεωργίας.
