Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 7 Μαρτίου. Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.
Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:
- Αγαθόδωρος
- Αιμιλιανός
- Ελπίδιος
- Ευγένιος
Σήμερα τιμάται από την Εκκλησία ο όσιος Παύλος ο απλός
Μια από τις πιο συγκινητικές μορφές του αρχαίου μοναχισμού και φωτεινό παράδειγμα απλότητας, ταπείνωσης και καθαρής πίστης στον Θεό υπήρξε ο όσιος Παύλος. Εγγαμος και αγράμματος γεωργός, αλλά συγχρόνως άκακος και απλοϊκός στο ήθος του, ζούσε ήσυχη οικογενειακή ζωή, μέχρι τη στιγμή που ανακάλυψε την απιστία της όμορφης συζύγου του. Χωρίς οργή ή μίσος, αλλά με βαθιά λύπη και εσωτερική ειρήνη, αποφάσισε να εγκαταλείψει τη φροντίδα της συζύγου και των δύο παιδιών του στον εραστή της και να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Θεό. Κατέφυγε στην έρημο και ζήτησε να μαθητεύσει κοντά στον Αγιο Αντώνιο τον Μέγα, ο οποίος, ωστόσο, αρχικά δεν τον δέχθηκε λόγω της μεγάλης του ηλικίας, θεωρώντας ότι δεν θα αντέξει τη σκληρή ζωή του ασκητή. «Είσαι εξήντα χρόνων, πολύ γέρος για να γίνεις μοναχός και να αντέξεις τις δοκιμασίες της ερήμου. Πήγαινε καλύτερα στο χωριό, συνέχισε να εργάζεσαι εκεί δοξάζοντας τον Θεό», του είπε και του έκλεισε την πόρτα. Ο όσιος όμως παρέμεινε έξω από το κελί του Αντωνίου για τρεις ημέρες χωρίς τροφή και νερό. Οταν το διαπίστωσε αυτό ο Αντώνιος, κάμφθηκε και τον δέχθηκε για κάποιους μήνες κοντά του, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στον όσιο να φανερώσει την υπομονή που διέθετε και τη μεγάλη του ταπείνωση, αφού υπέμεινε κάθε δοκιμασία χωρίς γογγυσμό, με απόλυτη υπακοή και πραότητα, δείχνοντας καθαρή καρδιά και βαθιά εμπιστοσύνη στον Θεό.
Από την εκκλησιαστική παράδοση διασώζονται δύο περιστατικά για την αγιότητα του Παύλου. Κάποτε έφεραν στον Αντώνιο έναν δαιμονισμένο. Αφού τον είδε λοιπόν ο Αντώνιος, λέει σ’ αυτούς που τον έφεραν: «Δεν είναι δική μου αυτή η δουλειά· γιατί δεν αξιώθηκα χαρίσματος εναντίον αυτού του τάγματος των δαιμόνων, αυτό είναι χάρισμα του Παύλου». Τους πήρε λοιπόν και τους οδήγησε στον Παύλο και του λέει: «Αββά Παύλε, βγάλε το δαιμόνιο αυτό από τον άνθρωπο να γυρίσει σπίτι του υγιής». Του λέει ο Παύλος: «Γιατί όχι εσύ;». «Εγώ δεν ευκαιρώ, έχω άλλη δουλειά», απαντά ο Αντώνιος. Σηκώθηκε τότε ο γέροντας και αφού προσευχήθηκε θερμά, λέει στον δαιμονισμένο: «Είπε ο αββάς Αντώνιος να βγεις από τον άνθρωπο». Αλλά ο δαίμονας βλασφημώντας φώναξε: «Δεν βγαίνω, κακόγηρε». Πήρε τότε τη μηλωτή και τον χτυπούσε στα νώτα λέγοντας: «Βγες, το είπε ο αββάς Αντώνιος». Και επειδή ο δαίμονας χλεύαζε όλο και περισσότερο, πείσμωσε ο Παύλος κατά του δαίμονα, βγήκε από το κελί του μέσα στο καταμεσήμερο που ήταν σαν την κάμινο της Βαβυλώνας και, αφού στάθηκε πάνω σε μια πέτρα, προσεύχεται και λέει τα εξής: «Εσύ ξέρεις, Ιησού Χριστέ, που σταυρώθηκες επί Ποντίου Πιλάτου, ότι δεν θα κατεβώ από την πέτρα, δεν θα φάω και δεν θα πιω μέχρι να πεθάνω, αν δεν βγάλεις το ακάθαρτο πνεύμα από τον άνθρωπο και τον ελευθερώσεις». Και πριν να τελειώσουν τα λόγια στο στόμα του, έκραξε ο δαίμονας λέγοντας: «Ω συμφορά μου, διώκομαι, η απλότητα του Παύλου με διώχνει και πού να πάω;».
Μαρτυρείται επίσης ότι, όταν καθόταν έξω από τον ναό και έβλεπε τους αδελφούς να εισέρχονται σε αυτόν, είχε από τον Θεό το χάρισμα να διακρίνει την πνευματική κατάσταση του καθενός. Ετσι, έβλεπε άλλους αδελφούς λαμπρούς στην όψη και χαρούμενους στο πρόσωπο και άλλους με κατάμαυρο πρόσωπο και στενοχωρημένους. Μια μέρα είδε έναν μοναχό με όψη ζοφώδη και δαίμονες να τον περιβάλλουν, ενώ ο φύλακας άγγελός του να τον ακολουθεί από μακριά λυπημένος. Οταν είδε αυτό το θέαμα αμέσως άρχισε να κλαίει και να χτυπά τα χέρια του στο στήθος, προκαλώντας την απορία των γύρω του μοναχών. Οταν τέλειωσε η σύναξη, βλέπει ξανά τον ίδιο μοναχό να εξέρχεται με το πρόσωπο λαμπρό και το σώμα ολόλευκο και τον άγγελο κοντά του πλέον. Δόξασε τότε τον Θεό και ευθύς ρώτησε τον μοναχό να του περιγράψει την ψυχική του κατάσταση πριν μπει στον ναό και μετά που βγήκε. Τότε, ο μοναχός άρχισε να ομολογεί με ειλικρίνεια ότι ήταν άνθρωπος αμαρτωλός και ζούσε στην αμαρτία της πορνείας. Μέσα στον ναό όμως άκουσε τα λόγια του προφήτη Ησαΐα: «Λούσασθε και καθαροί γίνεσθε. Αφέλετε τας πονηρίας από των ψυχών υμών απέναντι των οφθαλμών μου, παύσασθε από των πονηριών υμών, μάθετε καλόν ποιείν. Και εάν ώσιν αι αμαρτίαι υμών ως φοινικούν, ως χιόνα λευκανώ». Και τότε γέμισε κατάνυξη η καρδιά του, αναστέναξε και είπε προς τον Θεό: «Δέσποτα, Κύριε ο Θεός, που ήλθες στον κόσμο να σώσεις τους αμαρτωλούς, χάρισέ μου αυτά που άκουσα διά του προφήτου σου εγώ ο ανάξιος και αμαρτωλός, και Σου δίνω τον λόγο μου ότι αποτάσσομαι κάθε παρανομία και αισχρή πράξη». Αναφώνησε τότε ο Παύλος ότι, όπως ο κασσίτερος μαυρίζει και γίνεται πάλι λαμπρός, έτσι και οι άνθρωποι εάν αμαρτήσουν μαυρίζουν την ψυχή τους, όταν όμως μετανοούν λαμπρύνονται από τα έργα της πίστης και της μετάνοιας.
Εκοιμήθη εν ειρήνη σε βαθιά γεράματα, αφήνοντας πίσω του παράδειγμα ζωής που διδάσκει ότι ο Θεός δεν ζητά ανθρώπινη σοφία ή μόρφωση, αλλά προπαντός καθαρή καρδιά, ταπείνωση και ειλικρινή αγάπη.
Τιμάται επίσης η μνήμη: Των εν Χερσώνι επισκοπησάντων ιερομαρτύρων Αγαθοδώρου, Αιθερίου, Βασιλέως, Ελπιδίου, Ευγενίου, Εφραίμ και Καπίτωνος, Αρκαδίου και Νέστορος Επισκόπων Τριμιθούντος της Κύπρου, μαρτύρων Αιμιλιανού, Ιακώβου και Μαριανού, Εφραίμ Πατριάρχου Αντιοχείας, οσίου Λαυρεντίου του εκ Μεγάρων, Ιωάννου Επισκόπου Υόρκης και η σύναξις της Υπεραγίας Θεοτόκου «της των Αμαρτωλών Εγγυήσεως».
