Την ξεκάθαρη πλέον γραμμή της χώρας για την απανθρακοποίηση της παγκόσμιας ποντοπόρου ναυτιλίας, όπως αυτή εκφράστηκε και κατά την προ μηνός σύνοδο του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (ΙΜΟ) επανέλαβε ο υπουργός Ναυτιλίας Βασίλης Κικίλιας στην 34η τακτική σύνοδο της συνέλευσης του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού όπου η Ελλάδα είναι υποψήφια για την πρώτη κατηγορία του ΙΜΟ. Ειδικότερα ο Ελληνας υπουργός υπογράμμισε ότι η χώρα πιστεύει στα παγκόσμια μέτρα, σε αντίθεση με τα περιφερειακά, τα οποία όμως «πρέπει να συνδυάζουν την περιβαλλοντική φιλοδοξία με τον οικονομικό ρεαλισμό και να διαπνέονται από δικαιοσύνη», τονίζοντας παράλληλα την ανάγκη η πράσινη μετάβαση «να γίνει με προσοχή, ώστε να αποφευχθούν οικονομικά και τεχνολογικά σοκ». Οπως σημείωσε, «είναι σημαντικό να διασφαλίσουμε ότι οι διεθνείς κανόνες δεν θα αποτελούν έναν τιμωρητικό μηχανισμό», ενώ «τα ρεαλιστικά χρονοδιαγράμματα και οι μηχανισμοί ανταμοιβών είναι κρίσιμοι για να ωφελήσουν το σύνολο της ναυτιλίας».
Θέσεις που αντανακλούν εξάλλου τους προβληματισμούς της χώρας και της ναυτιλιακής κοινότητας, όπως και άλλων πολλών χωρών-μελών, των Ηνωμένων Πολιτειών συμπεριλαμβανομένων, που αντιτάχθηκαν πρόσφατα στην υπερψήφιση του νέου πλαισίου του IMO για καθαρές μηδενικές εκπομπές άνθρακα. Υποστήριξε και την ανάγκη το οποιοδήποτε νέο παγκόσμιο ρυθμιστικό πλαίσιο να αναγνωρίζει τη σημασία του μόνου διαθέσιμου σε επάρκεια σημερινού καυσίμου, του LNG.
Αναφερόμενος στη λειτουργία του ΙΜΟ, ο υπουργός επισήμανε ότι «σεβόμαστε, στηρίζουμε και τιμούμε όλες τις απόψεις στο πλαίσιο του ΙΜΟ, με στόχο ένα ασφαλές, βιώσιμο και αποτελεσματικό ρυθμιστικό πλαίσιο». Διευκρίνισε παράλληλα ότι «αναγνωρίζουμε ότι ίσως κανείς δεν μπορεί να κερδίσει το 100% όσων επιδιώκει μέσα από τέτοιες συμφωνίες, όμως πρέπει να καταβληθεί η μέγιστη δυνατή προσπάθεια ώστε να υπάρξει ένα βασικό, κοινό πλαίσιο συμφωνίας, επί του οποίου θα εργαζόμαστε και θα προσπαθούμε να βρίσκουμε λύσεις όλοι μαζί».
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στον κίνδυνο ενός κατακερματισμένου ρυθμιστικού περιβάλλοντος, σημειώνοντας ότι «ένα μωσαϊκό από διαφορετικά ρυθμιστικά πλαίσια και κανονισμούς σε κράτη, περιοχές, ηπείρους, μπορούν μόνο να οδηγήσουν σε ένα εξαιρετικά δύσκολο περιβάλλον για τη διεθνή ναυτιλία».
