Το ότι υπάρχουν θύλακοι κερδοσκοπίας στην ελληνική αγορά, σε διάφορους τομείς, δεν θέλει πολλή σκέψη, ούτε πρόκειται για κάτι πρωτάκουστο. Το ότι η επαναφορά του πλαφόν στο μεικτό περιθώριο κέρδους των επιχειρήσεων είναι σκληρό προστατευτικό μέτρο, εν πολλοίς άδικο, κόντρα στην ελεύθερη λειτουργία της αγοράς, που δημιουργεί μεγάλες στρεβλώσεις, είναι επίσης σαφές.
Η κυβέρνηση είναι βέβαιο ότι πιέστηκε από τις συνθήκες και έσπευσε να ανασύρει ένα μέτρο που ουδέποτε αξιολογήθηκε για την αποτελεσματικότητά του την προηγούμενη τετραετία που εφαρμόστηκε. Καλώς ή κακώς έκρινε ότι έπρεπε να το επαναφέρει. Μόνο που το κομμάτι της προστασίας του καταναλωτή από την ακρίβεια είναι η μία πλευρά των κριτηρίων μιας απόφασης πολιτικής. Το άλλο έπρεπε να είναι η βιωσιμότητα των επιχειρήσεων. Το να καταλογίζονται συλλήβδην διαθέσεις κερδοσκοπίας στο σύνολο της αγοράς αποτελεί και μέρος της ομολογίας ότι δεν υπάρχει μια ανταγωνιστική αγορά. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Είναι σαν να μεταφέρεται το βάρος της κρίσης αποκλειστικά στον ιδιωτικό τομέα.
Καμία βιώσιμη αγορά, ωστόσο, δεν μπορεί να χτιστεί μόνο με περιορισμούς. Χρειάζονται πολύ περισσότερα. Και σίγουρα δεν χρειάζεται στοχοποίηση, γιατί στο τέλος τέλος οι επιχειρήσεις είναι η βάση της οικονομίας και τις χρειάζεσαι. Ειδικά όταν αυτές σπρώχνουν με πρωτοφανή ορμή την οικονομία. Τα στοιχεία του κλάδου μεταποίησης (PMI) Μαρτίου έδειξαν χθες όχι ύφεση, αλλά ακόμα μεγαλύτερη ανάπτυξη, παρά τη διαταραχή που προκαλεί ο πόλεμος, μεγαλύτερη παραγωγή, νέες παραγγελίες και περισσότερες, αν και επιβραδυνόμενες, προσλήψεις. Αυτές τις επιχειρήσεις δεν μπορείς να τις βάζεις απέναντι. Πρέπει να τις έχεις στη μεριά σου, στο μέτωπο αντιμετώπισης της κρίσης. Δεν μπορεί η νέα ανεξάρτητη αρχή ελέγχου της αγοράς να τους στέλνει τελεσιγραφικά «ραβασάκια» δίνοντάς τους περιθώριο μιας εβδομάδας για να της πουν το κοστολόγιο του προηγούμενου 20ημέρου, σαν να είναι περίπτερα της γειτονιάς. Δείχνει να μην κατανοεί πώς λειτουργούν και προκαλεί μεγαλύτερη ζημιά. Δεν έχουν καν προλάβει να τιμολογήσουν τα πρώτα αυξημένα κόστη της ενέργειας, των υλικών συσκευασίας, των πρώτων υλών. Ενας επιχειρηματίας μιας σημαντικής μεταποιητικής επιχείρησης έλεγε ότι δεν έχει τελειώσει καν το κοστολόγιο του 2025 και σίγουρα δεν έχει, πέραν μιας αίσθησης, στοιχεία για τον Μάρτιο του 2026.
Η ακρίβεια δεν είναι το μόνο μέτωπο που έχει να διαχειριστεί η κυβέρνηση. Το ίδιο σημαντικό και ακόμα πιο επικίνδυνο είναι η οργή που επικρατεί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της αγοράς όχι για το πλαφόν αυτό καθαυτό, αλλά από μη επαγγελματικούς χειρισμούς που βγάζουν περισσότερη τιμωρητική διάθεση επί δικαίων και αδίκων.
