Ο τελευταίος μήνας ήταν από τους χειρότερους εδώ και χρόνια –μεταξύ άλλων– και για τα ευρωπαϊκά ομόλογα. Η άνοδος των τιμών της ενέργειας, η γεωπολιτική ένταση και οι νέες πληθωριστικές πιέσεις δημιουργούν ένα μείγμα που οι αγορές δεν αγαπούν. Οδηγούν σε χαμηλότερη ανάπτυξη, αναζωπύρωση του πληθωρισμού και αυξημένες δημόσιες δαπάνες.
Ακόμα και το ομόλογο-βαρόμετρο, το γερμανικό δεκαετές, βρέθηκε πάνω από το 3%. Το δεκαετές γαλλικό ανέβηκε έως και το 3,9%, το υψηλότερο επίπεδο από το 2009, το αντίστοιχο ισπανικό αυξήθηκε στο 3,7% για πρώτη φορά από το 2023. Το ιταλικό ξεπέρασε το 4,1%. Το ελληνικό δεκαετές ανέβηκε και αυτό πάνω από το 4%.
Πλέον όλοι κρίνονται από το μέγεθος της ζημίας που θα υποστούν, από τη διάρθρωση της οικονομίας τους και τις πολιτικές που θα επιλέξουν να ακολουθήσουν για να αντιμετωπίσουν την κρίση. Για όσους επιλέξουν οριζόντια μέτρα υψηλού δημοσιονομικού κόστους και δεν το αντέχει ο προϋπολογισμός τους, οι αγορές θα το δουν και θα τους τιμωρήσουν. Συμβαίνει ήδη στην Ιταλία και στην Ισπανία, με μικρή αύξηση του spread (η διαφορά με το γερμανικό ομόλογο). Αντίστοιχα οι Γάλλοι, που επέλεξαν στοχευμένα μέτρα μόνο για τους αδύναμους και έχοντας την προοπτική σημαντικών παραγγελιών για την αμυντική βιομηχανία τους, αλλά και όντας ενεργειακά θωρακισμένοι από τις πυρηνικές μονάδες, βρέθηκαν με ένα spread μικρότερο και από τα προ κρίσης επίπεδα.
Για την Ελλάδα, με δεδομένο το υψηλό χρέος και τη νωπή μνήμη τού προ δεκαετίας «κουρέματος» των ομολόγων, το γεγονός ότι βρίσκεται το κόστος δανεισμού της, σε αυτόν τον «κακό χαμό», έστω και οριακά κάτω από την ισχυρή Ιταλία, θεωρείται έως και άθλος. Και θα μπορούσε να έχει ανέβει υψηλότερα εάν είχαν «τεντωθεί» με επιπλέον δαπάνες τα δημόσια οικονομικά. Μόνο τυχαία δεν είναι, στην ίδια κατεύθυνση, η απόφαση του υπουργείου Οικονομικών για την πρόωρη αποπληρωμή των 7 δισ. ευρώ, τη στιγμή που η Ελλάδα μέχρι σήμερα έχει δανειστεί 4,3 δισ. και με τις δεδομένες συνθήκες μπορεί να μην ξαναβγεί φέτος στις αγορές. Μιλάμε για μια επιπλέον μείωση του ελληνικού δημοσίου χρέους σε απόλυτους αριθμούς που ξεπερνάει τα 2,5 δισ. ευρώ, σχεδόν μία ποσοστιαία μονάδα του ΑΕΠ. Αυτή η μία μονάδα μπορεί να επιτύχει νωρίτερα κατά σχεδόν δύο χρόνια το αδιανόητο πριν από μια πενταετία, το ελληνικό δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ να είναι μικρότερο από το αντίστοιχο ιταλικό. Στο 138,2% ήταν η πρόβλεψη χωρίς την αποπληρωμή για το 2026 για το ελληνικό χρέος, στο 137,4% του ΑΕΠ για το ιταλικό. Αν τα καταφέρουμε, θα είναι η πρώτη φορά μετά σχεδόν δύο δεκαετίες που δεν θα είμαστε οι πιο χρεωμένοι στην Ε.Ε.
