Η πληροφορία έφτασε πρώτα από τις αγροτικές περιοχές όπου αυτή την περίοδο εξελίσσονται οι πρώτες εβδομάδες της νέας σποράς των εκτατικών καλλιεργειών και έκανε λόγο ότι «σκάνε» περίεργες αυξήσεις στις τιμές των λιπασμάτων.
Η αλήθεια είναι ότι μετά τη διακοπή της παραγωγής φυσικού αερίου του Κατάρ την προηγούμενη εβδομάδα, το εμιράτο προχώρησε σε παύση εργασιών και σε άλλα τμήματα της παραγωγής του, μεταξύ των οποίων και αυτό της παραγωγής πολύτιμων ουσιών για συγκεκριμένα αγροτικά προϊόντα. Τώρα, πότε πρόλαβαν τα γεωπονικά καταστήματα και οι εισαγωγικές εταιρείες να αυξήσουν τις τιμές στις ελληνικές αγροτικές περιοχές, αυτό είναι άλλη υπόθεση και προφανώς πεδίον δόξης λαμπρόν για τις αρμόδιες αρχές που ελέγχουν την αγορά.
Το σίγουρο είναι ότι το ένα τρίτο του παγκόσμιου εμπορίου λιπασμάτων διέρχεται από τα Στενά του Ορμούζ. Τα Στενά είναι κλειστά, οπότε τα προϊόντα δεν μπορούν να περάσουν και τεράστιες ποσότητες λείπουν από την παγκόσμια αγορά.
Η τιμή της ουρίας, μιας αζωτούχου ουσίας που καλύπτει τα μισά στρέμματα του πλανήτη, έφτασε στα 584,50 δολάρια ανά τόνο. Πρόκειται για άνοδο κοντά στο 30% σε λίγες ημέρες και συνολικά 52% σε ετήσια βάση.
Ο μηχανισμός αυτών των προϊόντων είναι πανομοιότυπος με αυτόν του πετρελαίου. Το Ιράν εξάγει το 10% έως 12% της παγκόσμιας παραγωγής ουρίας. Το εργοστάσιο Ras Laffan του Κατάρ, ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια αζώτου στη Γη, κήρυξε ανωτέρα βία στις 2 Μαρτίου μετά τη διακοπή της παραγωγής. Ο Κόλπος και η Μέση Ανατολή αντιπροσωπεύουν το 34% έως 50% όλης της παγκόσμιας εμπορευόμενης ουρίας και το 25% έως 35% του συνολικού εμπορίου αζωτούχων λιπασμάτων σε όγκο.
Με λίγα λόγια, το λίπασμα δεν μπορεί να διακινηθεί, επειδή τα πλοία δεν μπορούν να ασφαλιστούν εντός των Στενών του Ορμούζ. Το λίπασμα που δεν διακινείται λείπει όσο περνούν οι μέρες από τις αγορές, αλλά κυρίως από τα χωράφια. Το έδαφος που δεν λαμβάνει άζωτο δεν παράγει σιτηρά ή παράγει λιγότερο. Τα σιτηρά που δεν παράγονται ανεβάζουν την τιμή του ψωμιού, πρώτα στις πιο αδύναμες οικονομίες όπου παρατηρούνται ελλείψεις, όπως Κάιρο, Λάγος και Τζακάρτα, και είναι βέβαιο ότι τις επόμενες εβδομάδες θα φτάσουν μέχρι την Αθήνα.
Η εγχώρια γεωργία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από εισαγόμενα λιπάσματα. Το κόστος παραγωγής απειλείται ξανά. Για τον μέσο καταναλωτή όλα αυτά φαίνονται μακρινά. Βρίσκονται όμως στην αρχή μιας αλυσίδας που καταλήγει στο ράφι του σούπερ μάρκετ. Θα το πληρώσουμε δηλαδή όλοι.
