Τα ξαναπαιγμένα έργα σπανίως κόβουν πολλά εισιτήρια. Για τις υποθέσεις με τις προσπάθειες επιχειρηματιών να χτίσουν στο Σαρακήνικο της Μήλου ισχύει το ίδιο. Προφανώς έχει ευρύ ακροατήριο η επαναλαμβανόμενη περιγραφή ενός αδηφάγου επιχειρηματία που θέλει να ορμήξει στις καλύτερες περιοχές μας για να βγάλει πολλά λεφτά και έρχεται στη συνέχεια κάποιο όργανο του κράτους για να βάλει «φρένο». Υπάρχει βέβαια και ένα άλλο ακροατήριο, αυτό των επενδυτών που ακούν για ακύρωση και μπλεξίματα σε μια κατ’ αρχάς αδειοδοτημένη επένδυση σε ευνομούμενη χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και στρίβουν τρέχοντας.
Αν η χώρα μας, όπως προσωπικά εύχομαι, έχει αποφασίσει ότι δεν πρέπει να χτίζουμε σε περιοχές με τα χαρακτηριστικά του Σαρακήνικου, οφείλει να το νομοθετήσει. Και αυτό να είναι ξεκάθαρο για όλους. Αν από την άλλη έχει αποφασίσει ότι το επιτρέπει, τότε πρέπει να προστατεύσει τον επενδυτή. Λέγεται ασφάλεια δικαίου και αποτελεί τη βασική εγγύηση για να γίνονται δουλειές, επενδύσεις από αυτές που φέρνουν λεφτά σε έναν τόπο, παντού στον ανεπτυγμένο κόσμο.
Εν προκειμένω η κυβέρνηση, που πράγματι έχει υλοποιήσει σειρά μεταρρυθμίσεων, τα θέματα χωροταξίας, αν και το έχει προσπαθήσει, δεν τα έχει προωθήσει με τον ρυθμό που θα έπρεπε. Τα τοπικά χωροταξικά σχέδια, που είναι βέβαιον ότι αποτελούν μια δύσκολη δουλειά, ακόμη αναζητούνται. Ελάχιστα βρίσκονται κοντά στην ολοκλήρωσή τους. Και επειδή πολλοί αναρωτιούνται ποιες μεταρρυθμίσεις δεν έχει υλοποιήσει η κυβέρνηση και θα μείνουν σε εκκρεμότητα για μετά τις εκλογές, η συγκεκριμένη είναι μία από αυτές. Από τις πιο βασικές, να ξέρουν όλοι στη χώρα τι και πού μπορεί να χτίσει κάποιος.
Ολη αυτή η εκκρεμότητα συνεχίζει να αφήνει έδαφος στο «αλισβερίσι» του πολίτη με τις διάφορες μορφές του κράτους. Αρκεί να θυμηθούμε πώς λειτουργούσε αυτό το «αλισβερίσι», με τους φορολογικούς ελέγχους, προ ΑΑΔΕ.
Ερχόταν ο δημόσιος υπάλληλος, κάτι έβρισκε πάντα και αυτόματα άνοιγε ένα περιθώριο προσωπικής διαπραγμάτευσης. Aυτό περιορίστηκε δραματικά. Οι επιτόπιοι έλεγχοι είναι πλέον σπάνιοι. Γιατί οι ηλεκτρονικοί είναι καλύτεροι. Το ίδιο θα έπρεπε να ισχύει σε όλες τις σχέσεις του πολίτη με το κράτος. Ούτε περιφέρειες, ούτε δήμοι, ούτε αποκεντρωμένες υπηρεσίες, που να έρχονται σε επαφή με τον πολίτη. Ηλεκτρονικά και ξεκάθαρα όλα. Ανεβασμένα στο Διαδίκτυο, ώστε να μπορούν και να ελέγχονται.
Αν ψάξει κάποιος σε όλο το μήκος και το πλάτος αυτού που λέμε Δημόσιο θα βρει δεκάδες παρόμοια απομεινάρια αυτού του παλαιού, αναποτελεσματικού κράτους, το οποίο αυτή η κυβέρνηση ξεκίνησε να μεταρρυθμίζει. Οι πολίτες περιμένουν από την κυβέρνηση να τρέξει και να ολοκληρώσει αυτή τη δουλειά…
