Υπέρ των οριζόντιων φορολογικών μειώσεων έναντι των στοχευμένων παρεμβάσεων τάσσονται τα μέλη του Ελληνικού Πάνελ Οικονομολόγων του ΚΕΦΙΜ. Στο ερώτημα που κλήθηκαν να επιχειρηματολογήσουν οι οικονομολόγοι, έξι στους δέκα υποστηρίζουν ότι στη σημερινή οικονομική και δημοσιονομική συγκυρία, τυχόν περαιτέρω μειώσεις της φορολογικής επιβάρυνσης είναι προτιμότερο να έχουν οριζόντιο χαρακτήρα, αντί να στοχεύουν σε επιμέρους πληθυσμιακές ομάδες ή συγκεκριμένες επιχειρηματικές δραστηριότητες.
Τα τελευταία χρόνια η κυβερνητική πολιτική ως προς τις μειώσεις της φορολογικής επιβάρυνσης κινείται σε μια κατεύθυνση συνδυασμού οριζόντιων και στοχευμένων παρεμβάσεων (ΕΝΦΙΑ, τέλος επιτηδεύματος, φορολογική κλίμακα). Χαρακτηριστικά, το φορολογικό πακέτο που παρουσίασε ο πρωθυπουργός το φθινόπωρο που μας πέρασε στη ΔΕΘ, παρότι περιλάμβανε και στοιχεία γενικής εφαρμογής, διέπεται ως επί το πλείστον από μια στοχευμένη λογική, με παρεμβάσεις μεταξύ άλλων υπέρ των νέων εργαζόμενων, των οικογενειών με παιδιά, και των μεσαίων εισοδημάτων.
Οπως αναφέρει το «πάνελ», οι στοχευμένες αυτές παρεμβάσεις όπου χρησιμοποιούνται έχουν ως διακηρυκτικό στόχο τη διόρθωση αδικιών στον καταμερισμό της φορολογικής επιβάρυνσης και την ενίσχυση της παραγωγικότητας, ενώ στην πράξη συχνά κατευθύνονται σε ομάδες με ιδιαίτερη πολιτική σημασία για τις εκάστοτε κυβερνητικές πλειοψηφίες. Ταυτόχρονα όμως η επιλογή αυτή έναντι της απλούστερης οριζόντιας ελάφρυνσης συχνά διαιωνίζει ή και επιδεινώνει την περιπλοκότητα του φορολογικού συστήματος, ανοίγει παραθυράκια φοροαποφυγής και δημιουργεί κίνητρα προσοδοθηρικής πίεσης.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στον Δείκτη Φορολογικής Ανταγωνιστικότητας του Tax Foundation για το 2025 τον οποίο παρουσιάζει ετησίως το ΚΕΦΙΜ στην Ελλάδα και αποτιμά την απλότητα, την ηπιότητα, την ουδετερότητα και τη σταθερότητα των φορολογικών συστημάτων, η χώρα μας καταλαμβάνει την 23η ανάμεσα στις 38 χώρες του ΟΟΣΑ καταγράφοντας βελτίωση τριών θέσεων σε σχέση με την προηγούμενη κατάταξη.
Στα επεξηγηματικά τους σχόλια, επισημαίνεται μεταξύ άλλων ότι οι στοχευμένες φορολογικές ελαφρύνσεις τείνουν να περιορίζουν περαιτέρω μια ήδη στενή φορολογική βάση, εγείροντας έτσι ζητήματα φορολογικής δικαιοσύνης, αλλά και αναπτυξιακής ανταγωνιστικότητας, καθώς μπορεί να λειτουργούν αποτρεπτικά για την εργασία, την επιχειρηματικότητα και την παραγωγική επέκταση.
Σε κάθε περίπτωση, η συνολική εικόνα που προκύπτει δείχνει μια πλειοψηφική προτίμηση υπέρ των οριζόντιων φορολογικών μειώσεων, με στόχο τη συνολική απλοποίηση και τον εξορθολογισμό του φορολογικού πλαισίου, σε συνδυασμό με την αναγνώριση ότι κάθε σχετική παρέμβαση πρέπει να αξιολογείται υπό το πρίσμα των δεδομένων δημοσιονομικών περιορισμών και των μακροπρόθεσμων επιπτώσεων στην ανάπτυξη, στα κίνητρα δράσης για τα άτομα και τις επιχειρήσεις, καθώς και στη φορολογική συμμόρφωση.
