Στην αρμοδιότητα των εθνικών πολιτικών θα παραμείνει η διαμόρφωση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης και μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας που θα καταλήξει στη Λευκή Βίβλο για τις συντάξεις, διαβεβαιώνει ο επίτροπος Κοινωνικών Υποθέσεων και Απασχόλησης κ. Λάζλο Αντορ. Κατά την επίσημη επίσκεψή του στην Αθήνα, την περασμένη Παρασκευή, διευκρίνισε ότι στα θέματα των ρυθμίσεων θα παραμείνει σε ισχύ η αρχή της επικουρικότητας. Ταυτοχρόνως, η σύνδεση του προσδόκιμου ζωής με την ηλικία συνταξιοδότησης θα αποτελεί μια ενιαία αρχή για όλες τις χώρες, αλλά, λόγω και των διαφορετικών δημογραφικών χαρακτηριστικών, και στο προσεχές μέλλον το κράτος-μέλος θα είναι αυτό που θα προσδιορίζει το δικό του ηλικιακό όριο. Πάντως, στη συνέντευξη που παραχώρησε στην «Κ» ο κ. Λ. Αντορ δεν απέκλεισε περαιτέρω συνταξιοδοτικές παρεμβάσεις στην Ελλάδα. Επέμεινε στην υλοποίηση των ειδικών επιχειρησιακών συμβάσεων. Δεν θέλησε να μιλήσει για πρόσθετα εργασιακά μέτρα, υπερασπιζόμενος τη στρατηγική της Λισσαβώνας στην προ κρίσης εποχή.
– Απαιτείται και άλλη συνταξιοδοτική παρέμβαση στην Ελλάδα;
– Για την ώρα δεν υπάρχει ανάγκη περαιτέρω παρεμβάσεων. Η Ελλάδα έχει κάνει πρόοδο. Αργότερα μπορούμε να εξετάσουμε κάποιες θεματικές. Ωστόσο, σε επίπεδο Ε. Ε. η συζήτηση θα συνεχιστεί, διότι υπάρχουν ανοικτά θέματα στην ατζέντα πολλών χωρών και για διαφορετικές πτυχές. Επί παραδείγματι, ορισμένες χώρες αναζητούν μια νέα ισορροπία ανάμεσα στις δημόσιες συντάξεις και τον ιδιωτικό πυλώνα.
– Γιατί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή -στο πλαίσιο της τρόικας- επιμένει τόσο πολύ στην εφαρμογή των ειδικών επιχειρησιακών συμβάσεων εργασίας όταν οι ίδιες οι επιχειρήσεις, έχοντας βρει τρόπους συνεννόησης με το προσωπικό, δεν τις προωθούν;
– Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που πρέπει να προχωρήσουν οι επιχειρησιακές συμβάσεις. Διότι στην Ελλάδα υπάρχει μεν ζήτημα με την έλλειψη ευελιξίας, αλλά ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματά σας παραμένουν οι άτυπες εργασιακές σχέσεις. Με στόχο τη δημοσιονομική σταθερότητα και τη διαφάνεια, η κυβέρνηση πρέπει να δημιουργήσει ένα περιβάλλον περισσότερο φιλικό για τους επενδυτές.
– Ενόψει και της κρίσιμης Συνόδου Κορυφής της Ε. Ε. και μετά την αποτυχία της στρατηγικής της Λισσαβώνας για την αύξηση της απασχόλησης, το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας θα αποτελέσει τον καμβά και για τη νέα πολιτική απασχόλησης σε μια Ευρώπη με αυξανόμενη ανεργία;
– Η συνέχεια της στρατηγικής της Λισσαβώνας είναι η «Στρατηγική για το 2020». Διαφωνώ ότι η πολιτική για την απασχόληση απέτυχε εντελώς. Πριν από την εκδήλωση της κρίσης, το 2008 είχε σημειωθεί πρόοδος σε πολλές χώρες. Υπήρξε ικανοποιητικό μέγεθος νέων θέσεων εργασίας στην κατεύθυνση της flexicurity, ανάπτυξη νέων δεξιοτήτων και σοβαρά δείγματα διά βίου κατάρτισης. Τα ποσοστά ανεργίας στη Γερμανία, για παράδειγμα, τώρα είναι χαμηλότερα από τα προ κρίσης ποσοστά.
– Ναι, αλλά ως απόρροια της γερμανικής οικονομίας…
– Οχι, όλα είναι συνδεδεμένα. Ξεκίνησε από τον Σρέντερ και αργότερα συνεχίστηκε από τη Μέρκελ η ευθυγράμμιση με τη στρατηγική της Λισσαβώνας. Φυσικά αυτή η πρόοδος δεν αναιρεί τη σημασία μια ισχυρής βιομηχανική υποδομής. Σε ό, τι αφορά το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας, πρέπει να πούμε ότι δεν είναι κυρίαρχο στην οικονομική πολιτική της Ε. Ε. των 27.
– Συμμερίζεστε τον σκεπτικισμό που κοινοποίησαν με άρθρο τους πρόσφατα οι τρεις παλαίμαχοι πολιτικοί, Ζακ Ντελόρ, Ρ. Πρόντι και Γκι Φερχόφσταν, χαρακτηρίζοντας αναποτελεσματικό το Σύμφωνο Σταθερότητας;
– Θα συμφωνήσω με τους διακεκριμένους πολιτικούς. Δεν έχουμε όλα τα απαραίτητα στοιχεία στο τραπέζι που θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν στη λύση της κρίσης του ευρώ και στην περαιτέρω εξέλιξη της οικονομικής αρχιτεκτονικής της Ε. Ε. Για την ώρα πρόκειται για μια διαδικασία μάθησης. Πριν από ένα χρόνο με την ανάληψη των καθηκόντων μου στην Ε. Ε. υπήρχε η αντίληψη από μερικούς ότι η κρίση αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά εγώ δεν συμφωνούσα. Εχουμε δρόμο μπροστά μας. Πιστεύω ότι πρέπει να αναπτύξουμε έναν περιεκτικό τρόπο διαχείρισης του χρέους, που να συμπεριλαμβάνει και να προστατεύει και τους 27.
Πώς διαχειρίστηκε την κρίση η Ουγγαρία
– Προέρχεστε από μία χώρα που εξέπληξε, άλλους αρνητικά και άλλους θετικά, για τη μη αποδοχή του νέου προγράμματος λιτότητας και την υιοθέτηση περισσότερων αυτοτελών μέτρων στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της Ουγγαρίας. Πιστεύετε πως η ουγγρική εμπειρία καταδεικνύει ότι υπάρχουν περιθώρια αυτοτέλειας στη διαχείριση της κρίσης χρέους;
– Η ουγγρική εμπειρία είναι περίπλοκη. Το μάθημα από την Ουγγαρία και τις Βαλτικές Χώρες δείχνει ότι για την Ε. Ε. είναι εξίσου σημαντική η δημοσιονομική σταθερότητα στις εκτός ΟΝΕ χώρες όσο και στις εντός. Η συζήτηση για την παρέμβαση του ΔΝΤ δεν άρχισε από την Ελλάδα. Είχε ξεκινήσει παλαιότερα. Μόνο που εκείνη την εποχή δεν υπήρχε εναλλακτική λύση, γιατί δεν υπήρχε ευρωπαϊκή εναλλακτική. Ομως, μακροπρόθεσμα η Ε. Ε. πρέπει να αναπτύξει τη δική της δυνατότητα διαχείρισης του χρέους. Οχι γιατί το ΔΝΤ κάνει λάθος. Ιδιαίτερα σε αυτήν τη φάση, με τον Στρος – Καν επικεφαλής, το ΔΝΤ παίζει πολύ καλό ρόλο, σε σύγκριση με τις προηγούμενες κρίσεις…
