Οταν ο κόσμος νιώθει ότι του έχουν λείψει οι «ηλιόλουστες μέρες», δεν θέλει να ακούει ούτε κουβέντα για παράταση της «βαρυχειμωνιάς». Μόνο η αισιοδοξία είναι αποδεκτή. Κάπως έτσι εξελίχθηκαν τα πράγματα κατά την πρώτη ημέρα της περίφημης εκεχειρίας στις αγορές. Τι κι αν δεν είχαν καν συμφωνήσει οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές στο ίδιο κείμενο. Τι κι αν οι βόμβες συνέχιζαν να πέφτουν στις όμορες χώρες. Τι κι αν δεν έχει καταλάβει κανείς πώς θα ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ και ποιος θα εγγυάται τη διέλευση των πλοίων. Ούτε λόγος αν έχει καταλάβει κανείς το ακριβές μέγεθος της διαταραχής, των ζημιών στις ενεργειακές εγκαταστάσεις, αλλά και αν το Ιράν (και από την πίσω πόρτα η Ρωσία) έχει ακόμα κυρώσεις, δηλαδή περιορισμούς στην πώληση ενέργειας. Κι όμως, τα χρηματιστήρια απογειώθηκαν. Μια παράλογη ευφορία επεκτάθηκε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη των αγορών απλώς με μία δήλωση, ενώ τα θεμελιώδη ως προς τις ελλείψεις στην προσφορά δεν έχουν αλλάξει.
Είναι εμφανές ότι την είχαμε όλοι ανάγκη αυτή την εκεχειρία, αλλά δεν αναιρεί όσα έγιναν τις τελευταίες έξι σχεδόν εβδομάδες. Η ζημιά στην εφοδιαστική αλυσίδα της ενέργειας θα παραμείνει για μεγάλο διάστημα. Οι οικονομίες που είχαν αρχίσει να πιστεύουν ότι θα ζουν με τιμές πετρελαίου κοντά στα 60 δολάρια το βαρέλι θα πρέπει να προσαρμοστούν στην καλύτερη περίπτωση σε επίπεδα άνω των 80 δολαρίων το βαρέλι.
Οι επενδύσεις σε εναλλακτικές πηγές προμήθειας θα πρέπει να αυξηθούν. Οι προϋπολογισμοί για αμυντικές δαπάνες επίσης θα πρέπει να φουσκωθούν ακόμα περισσότερο. Ολα αυτά προσθέτουν μόνιμα βάρη στις πλάτες των κυβερνήσεων και των καταναλωτών.
Αν υπάρχει ένας παραλληλισμός που θα πρέπει να ανησυχεί πραγματικά για τις οικονομικές επιπτώσεις, είναι ο «Πόλεμος των Τάνκερ». Τη δεκαετία του ’80 το Ιράν δεν έκλεισε ποτέ πλήρως τα Στενά του Ορμούζ. Αντίθετα, τα ήλεγχε επιλεκτικά, με επιθέσεις, νάρκες, παρενοχλήσεις. Το αποτέλεσμα δεν ήταν πλήρης διακοπή της ροής, αλλά μια διαρκής αβεβαιότητα. Μια ελεγχόμενη ροή υπό στρατιωτική επιτήρηση. Η ιστορία εκείνης της περιόδου έδειξε ότι τέτοιου είδους διευθετήσεις οδηγούν σε χαμηλής έντασης αστάθεια, με υψηλό οικονομικό κόστος.
Ολα αυτά όμως θα αρχίσουν να τα ζυγίζουν και να τα τιμολογούν οι αγορές τις επόμενες μέρες. Για την ώρα κανείς δεν θέλει να ακούσει ή να αναλύσει κάτι άσχημο. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι «κανένας πολιτισμός δεν τελείωσε» το βράδυ της Τρίτης, όπως είχε προαναγγείλει ο πρόεδρος Τραμπ, και αυτό από μόνο του αξίζει εορτασμών.
