Χρειάστηκαν δύο πετρελαϊκές κρίσεις στη Μέση Ανατολή για να επικεντρωθεί πραγματικά ο κόσμος στην ενεργειακή απόδοση. Το αποτέλεσμα ήταν μια πολυετής, σταθερή μείωση της ποσότητας που απαιτείται για την παραγωγή ενός ορισμένου ποσού πλούτου. Εάν η τελευταία κρίση στην περιοχή συνεχιστεί, θα επιταχύνει την τάση. Πριν από το 1973, η τιμή του αργού πετρελαίου ήταν, σε πραγματικούς όρους, λιγότερο από 30 δολ./βαρέλι. Ενα εμπάργκο πετρελαίου από τα μέλη του ΟΠΕΚ κατά των ΗΠΑ μετά τον αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1973 σχεδόν τετραπλασίασε την τιμή, παρότι οι συνοδευτικές περικοπές στην παραγωγή αντιπροσώπευαν μόνο περίπου το 9% της συνολικής προσφοράς. Λίγα χρόνια αργότερα, η Ιρανική Επανάσταση εκτροχίασε την παγκόσμια προσφορά, με αποτέλεσμα τον διπλασιασμό των τιμών. Οι οικονομίες, φυσικά, αντέδρασαν. Οι αγοραστές ήταν πιο απαιτητικοί και η αναζήτηση εναλλακτικών πηγών ενέργειας εντάθηκε.
Πριν από περίπου 53 χρόνια χρειαζόταν περίπου ένα βαρέλι πετρελαίου για να υποστηριχθεί το ΑΕΠ των 1.000 δολαρίων, αλλά τώρα η ίδια οικονομική παραγωγή προέρχεται από λιγότερο από το μισό ποσό. Ο κόσμος συνέχισε να χρησιμοποιεί περισσότερο πετρέλαιο, καθώς ο πλούτος αυξανόταν ταχύτερα. Η ζήτηση βενζίνης στις ΗΠΑ αποτελεί παράδειγμα της ιστορίας. Αυξήθηκε παράλληλα με την αύξηση του ΑΕΠ μέχρι τη δεκαετία του 1970 και στη συνέχεια αποκλιμακώθηκε καθώς τα αυτοκίνητα μετέτρεπαν τα καύσιμα σε ενέργεια πιο αποτελεσματικά. Μια τρίτη κρίση βρίσκεται τώρα στα σκαριά. Οι τιμές είναι διαχειρίσιμες, με το πετρέλαιο των 100 δολαρίων να κοστίζει περίπου το μισό του προσαρμοσμένου στον πληθωρισμό ρυθμού του 2008. Ωστόσο, ο τεράστιος όγκος που αποκόπτεται από τους καταναλωτές προκαλεί περαιτέρω αυξήσεις.
Το Τέξας, λ.χ., είναι η καρδιά της αμερικανικής ενεργειακής βιομηχανίας, αλλά το πετρέλαιο θέρμανσης στα ανοικτά των ακτών του κοστίζει 50% περισσότερο από ό,τι πριν από λίγες εβδομάδες. Η βενζίνη έχει αυξηθεί κατά 75%. Οι τιμές άλλων αγαθών που εξάγονται σε μεγάλο βαθμό από τον Κόλπο της Μέσης Ανατολής, όπως το LNG και τα λιπάσματα με βάση το άζωτο, επίσης θα εκτοξευθούν. Επειδή όλοι, από τους αγρότες μέχρι τους ιδιοκτήτες σπιτιών, εξαρτώνται από τέτοια προϊόντα, οι υψηλότερες τιμές θα εξαπλωθούν σε όλο τον πλανήτη. Οσο υψηλότερα ανεβαίνουν οι τιμές του πετρελαίου και όσο περισσότερο διαρκούν, τόσο μεγαλύτερη καθοδική πίεση θα ασκήσουν στη ζήτηση. Πιο έντονες είναι οι αλλαγές για τις αναπτυσσόμενες χώρες, όπου η χρήση ορυκτών καυσίμων συνεχίζει να αυξάνεται. Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία και Κίνα καταναλώνουν περισσότερο από το 40% της παγκόσμιας ενέργειας και πολύ λιγότερο αποτελεσματικά από τον διεθνή μέσο όρο. Οι εγκαταστάσεις ηλιακής ενέργειας ήδη αναπτύσσονται εντυπωσιακά στις φτωχότερες χώρες. Οι πωλήσεις ηλεκτρικών αυτοκινήτων από την Ινδονησία έως την Ουρουγουάη επίσης αυξάνονται ραγδαία, και μάλιστα με πολύ υψηλότερους ρυθμούς από τις ΗΠΑ. Οι κυβερνήσεις θα προσαρμοστούν επίσης. Χώρες όπως η Κίνα, το Βιετνάμ και η Ταϊλάνδη θα πληγούν περισσότερο, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, επειδή οι οικονομίες τους είναι συνδεδεμένες με την ενεργοβόρα μεταποίηση, ενώ άλλες βασίζονται είτε στις υπηρεσίες είτε στη γεωργία. Η Ασία είναι επίσης ένας μεγάλος εισαγωγέας. Περίπου το 80% του υγροποιημένου φυσικού αερίου του Κατάρ, για παράδειγμα, πωλείται στην ήπειρο. Η κατάσταση στο Ιράν μπορεί μόνο να ωθήσει πολιτικές αποστασιοποίησης από τα ορυκτά καύσιμα. Αυτού του είδους οι επιλογές έχουν μακροχρόνιες επιπτώσεις και είναι πιθανό να υιοθετηθούν εκεί όπου βρίσκεται μεγάλο μέρος της παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης.
