Από χθες Τετάρτη το μεσημέρι άλλαξε επίπεδο ξανά ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή. Μαζί άλλαξε και το επίπεδο κινδύνου για την παγκόσμια οικονομία. Το χτύπημα στο South Pars, το μεγαλύτερο κοίτασμα παραγωγής φυσικού αερίου στον κόσμο (το μοιράζεται το Ιράν με το Κατάρ) απειλεί με πλήρη εκτροχιασμό της κατάστασης στην εστία της κρίσης. Οδηγεί σε προβλήματα στην τροφοδοσία χωρών μεγάλων καταναλωτών αερίου, όπως η Τουρκία, που έπαιρναν ποσότητες από αυτό το κοίτασμα, εξοργίζει το γειτονικό Κατάρ, αλλά χτυπάει και το σύστημα παραγωγής ηλεκτρισμού του Ιράν, δημιουργώντας προϋποθέσεις άμεσων αντιποίνων στα κοιτάσματα των χωρών του Κόλπου.
Η εξέλιξη αυτή, σε συνδυασμό με τις πληροφορίες ότι το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών συζητάει να παρέμβει στις αγορές ενέργειας και συγκεκριμένα στα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης, προκειμένου να μειώσει τις τιμές του πετρελαίου, δημιουργούν συνθήκες παγκόσμιου «οικονομικού φρενοκομείου».
Η αλήθεια είναι ότι η Ιστορία είναι γεμάτη από πολιτικούς που υποτίμησαν τον κίνδυνο. Στην προηγούμενη πετρελαϊκή κρίση τη δεκαετία του ’70, ο Αμερικανός τότε πρόεδρος Νίξον επέβαλε πλαφόν στις τιμές της ενέργειας. Δεν μείωσε τις τιμές, αλλά προκάλεσε ελλείψεις και εικόνες με ουρές χιλιομέτρων αυτοκινήτων έξω από βενζινάδικα. Η κυβέρνηση Μπάιντεν είχε εξετάσει παρόμοια παρέμβαση στις αγορές με αυτήν που διαρρέεται ότι σχεδιάζει η κυβέρνηση Τραμπ, το 2022, μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Αλλά εγκαταλείφθηκε άρον άρον.
Αυτό όμως που συμβαίνει τώρα με τα χτυπήματα σε υποδομές ενέργειας, που παράγουν ποσότητες οι οποίες θα λείψουν από την ήδη ελλειμματική παγκόσμια αγορά ενέργειας –τη στιγμή που θα οδηγήσει σε βέβαια αντίποινα– δεν έχει προηγούμενο. Αν μάλιστα δούμε μια χώρα (ΗΠΑ) να λειτουργεί ως άλλος υποτιμητικός κερδοσκόπος, παρεμβαίνοντας –άγνωστο με ποιο μανδύα– στις αγορές ενέργειας, προκειμένου να αλλοιώσει τις τιμές, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα καμουφλάρει το πρόβλημα, πραγματικά θα είναι κάτι πρωτοφανές στη σύγχρονη οικονομική ιστορία.
Το σίγουρο είναι ότι μια μορφή πίεσης αρχίζει να εκπέμπεται από αμερικανικής πλευράς για τις επιπτώσεις της κρίσης στο εσωτερικό της χώρας. Και μόνον ότι ο Αμερικανός πρόεδρος άλλαξε έναν νόμο του 1920, επιτρέποντας στα πλοία με ξένη σημαία να μεταφέρουν εμπορεύματα μεταξύ των λιμανιών των ΗΠΑ, προκειμένου να συγκρατήσει τις αυξήσεις στα ναύλα, άρα και τις τιμές στην αγορά, είναι αρκετό για να καταλάβουμε το μέγεθος της πολιτικής φθοράς που νιώθει ότι τον απειλεί. Ισως η ανάγκη πολιτικής επιβίωσης του Ντ. Τραμπ να είναι το τελευταίο ανάχωμα, πριν ξεφύγει ακόμη περισσότερο η κατάσταση – αν δεν έχει ξεφύγει ήδη…
