Πληθαίνουν τελευταία στις δημόσιες τοποθετήσεις του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα οι αναφορές στο πόσο σημαντική είναι η πολιτική σταθερότητα για την πορεία της οικονομίας. «Είναι το σημαντικότερο άυλο κεφάλαιο που έχει μια χώρα», είπε αυτή την εβδομάδα, χαρακτηρίζοντάς την ως προϋπόθεση για όλα τα άλλα. Και πώς να μην ανησυχεί, με το πολιτικό κλίμα που διαμορφώνεται εγχωρίως, όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές. Την ίδια στιγμή που ο περίγυρός μας, η διεθνής σκηνή, έχει γεμίσει από περιστατικά που επιτείνουν το κλίμα αστάθειας.
Στη Μεγάλη Βρετανία, ο πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο άμεσης απομάκρυνσής του από την ηγεσία της χώρας. Οχι για λόγους που σχετίζονται με τα πεπραγμένα του στη διοίκησή της. Αλλωστε ο δύσκολος προϋπολογισμός με τις περικοπές-ρεκόρ, με πολιτικό κόστος για τον ίδιο, έχει ψηφιστεί και εφαρμόζεται. Τη μεγαλύτερη ζημιά, ωστόσο, την έχει υποστεί από την απόφασή του, στο πλαίσιο προσέγγισης του Ντόναλντ Τραμπ, να τοποθετήσει έναν πρεσβευτή της αρεσκείας του Αμερικανού προέδρου, τον Πίτερ Μέντελσον, ο οποίος αποδείχθηκε ότι είχε ενεργό συμμετοχή στο σκάνδαλο Επσταϊν.
Στην Ιαπωνία, η λίγων ημερών εκλεγμένη πρωθυπουργός Τακαΐτσι έχει πλέον το δύσκολο έργο να κερδίσει τις κεφαλαιαγορές, καθώς οι προεκλογικές υποσχέσεις της θεωρούνται αυτό που παλιά λέγαμε και στην Ελλάδα πιστωτικό γεγονός και η αστάθεια για μια από τις μεγαλύτερες οικονομίες παγκοσμίως βρίσκεται προ των πυλών.
Στη Γαλλία είχαμε κάτι πιο πρωτοποριακό. Δρώντας προληπτικά, ο κεντρικός τραπεζίτης της χώρας Φ. Βιλερουά αποφάσισε να παραιτηθεί, με ισχύ από τον Ιούνιο. Οχι γιατί θέλει να αφήσει τη θέση ή γιατί διαφώνησε με τον πρόεδρο Μακρόν. Αλλά γιατί διαβλέποντας τον πολιτικό κίνδυνο από πιθανές προεδρικές εκλογές, που θα άφηνε την επιλογή του νέου κεντρικού τραπεζίτη σε μια κυβέρνηση ακραίων (η θητεία του έληγε τον Οκτώβριο του 2027 και προεδρικές εκλογές θα γίνουν το αργότερο έξι μήνες νωρίτερα), αποφάσισε να δώσει το δικαίωμα επιλογής στον υφιστάμενο πρόεδρο για τη νέα εξαετή θητεία. Και πιθανότατα δεν έχει άδικο.
Υπάρχει μια ψευδαίσθηση ότι οι οικονομικές κρίσεις είναι αποτέλεσμα κάποιου περίπλοκου χρηματοπιστωτικού ατυχήματος.
Στην πραγματικότητα, οι μεγάλες οικονομικές κρίσεις ξεκινούν συνήθως από την απώλεια εμπιστοσύνης και τίποτα δεν διαλύει πιο γρήγορα την εμπιστοσύνη από την πολιτική αστάθεια. Αν οι πολίτες, οι αγορές, οι εταίροι πιστέψουν ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται σπασμωδικά, ότι έρχονται ακραίοι, τότε έχουμε κρίση αξιοπιστίας και αυτή είναι η πιο ακριβή από όλες.
