Σε μια εποχή που οι εταιρείες απολύουν χιλιάδες εργαζομένους, ωθώντας τους σε μια ολοένα και πιο ασταθή αγορά εργασίας, οι εργαζόμενοι τεχνολογίας αισθάνονται ανίσχυροι να επηρεάσουν έναν κλάδο του οποίου οι ηγέτες τούς είχαν πείσει κάποτε ότι μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο. Υπάρχουν πολλές θεωρίες για τη δεξιά στροφή της Σίλικον Βάλεϊ. Οι ηγέτες της τεχνολογίας άλλαξαν πορεία μετά μια υπερβολικά ανεκτική εποχή. Η κυβέρνηση Τραμπ απαιτεί υποταγή με αντάλλαγμα κρίσιμες ρυθμιστικές χάρες. Η επανεκλογή Τραμπ αναδιαμόρφωσε το εθνικό κλίμα και αναπροσανατόλισε τις αξίες της τεχνολογικής ηγεσίας. Η αλήθεια είναι πολύ πιο κοινότοπη. Οι διευθύνοντες σύμβουλοι της Σίλικον Βάλεϊ καθοδηγούνταν πάντα από την οικονομία, όχι από την ιδεολογία. Αυτό που έχει συμβεί στην τεχνολογία είναι μια διόρθωση της αγοράς, όχι πολιτισμική, μια μεταφορά εξουσίας από τους εργαζομένους πίσω στη διοίκηση. Η ιδέα των «woke εταιρειών» ήταν πάντα λανθασμένη, η σύγχυση της επιχειρηματικής στρατηγικής με τις πολιτικές πεποιθήσεις διαστρεβλώνει όχι μόνο τον τρόπο που κατανοούμε τον τεχνολογικό κλάδο, αλλά και τον τρόπο που ερμηνεύουμε την εταιρική ισχύ στην αμερικανική ζωή ευρύτερα. Να πώς λειτουργεί στην πραγματικότητα η Σίλικον Βάλεϊ. Οι μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας και οι startups βρίσκονται σε ανταγωνισμό για την πρόσληψη και διατήρηση των καλύτερων υπαλλήλων. Οταν βρίσκονται σε υπερανάπτυξη, η πρόσληψη κορυφαίων ταλέντων μπορεί να είναι απλώς θέμα επιβίωσης. Και ψαρεύουν σε μια προοδευτική λίμνη: Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι εργαζόμενοι στον τεχνολογικό τομέα έχουν κυρίως δημοκρατικές τάσεις.
Τo τέλος της δεκαετίας του 2010 και οι αρχές της δεκαετίας του 2020 ήταν μια ιδιαίτερα έντονη περίοδος στον πόλεμο του κλάδου για ταλέντα. Οι προσλήψεις σημείωσαν άνθηση. Η Meta σχεδόν διπλασιάστηκε, σε 86.000 υπαλλήλους το 2022, από περίπου 45.000 τρία χρόνια νωρίτερα. Η Amazon πρόσθεσε πάνω από 400.000 υπαλλήλους μόνο το 2020. Καθώς οι ομάδες προσλήψεων της Σίλικον Βάλεϊ άρπαζαν αδιάκοπα το προσωπικό η μια της άλλης, το εργατικό δυναμικό της τεχνολογίας είχε άπειρες επιλογές και επιρροή. Τι έκαναν, λοιπόν, οι εταιρείες όταν ένα γενναιόδωρο πακέτο αποδοχών δεν ήταν πλέον αρκετό; Προώθησαν το αίσθημα του ανήκειν. Εν μέσω έντονου ανταγωνισμού, πολλές εταιρείες συνειδητοποίησαν ότι η ενθάρρυνση των εργαζομένων να φέρουν τις απόψεις και τα πάθη τους στο γραφείο θα μπορούσε να αυξήσει την αφοσίωση και την προθυμία τους να εργαστούν σκληρά. Αυτό, με τη σειρά του, εξυπηρετούσε τον πραγματικό οικονομικό στόχο: υψηλότερα ποσοστά αποδοχής θέσεων εργασίας, χαμηλότερη φυγή εργαζομένων και ταχύτερη ανάπτυξη. Οταν η πανδημία ενίσχυσε περαιτέρω τις προσλήψεις, οι εταιρείες τεχνολογίας ξεκίνησαν αγώνα δρόμου με βάση τις εταιρικές αξίες για να διαφοροποιηθούν στην εμπειρία των εργαζομένων. Το LinkedIn έδωσε μία εβδομάδα άδεια μετ’ αποδοχών για την καταπολέμηση της επαγγελματικής εξουθένωσης. Και το Pinterest επέκτεινε τα επιδόματα γονιμότητας. Η τεχνολογία δεν υιοθέτησε αυτές τις πολιτικές από ηθική φώτιση. Το έκανε επειδή η αντικατάσταση ενός κορυφαίου μηχανικού θα μπορούσε να κοστίσει εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια σε χαμένη παραγωγικότητα, θεσμική γνώση, χρόνο προσλήψεων και ένταξη.
Φυσικά, η εργασία δεν είναι ένα μέρος όπου τα προνόμια είναι δικαιώματα. Αλλά όταν οι εταιρείες είπαν «να είσαι ο αυθεντικός εαυτός σου» και στη συνέχεια φίμωσαν τους υπαλλήλους που έθιξαν κοινωνικές ανησυχίες, ουσιαστικά κατηγόρησαν τους εργαζομένους για έναν πολιτισμικό πόλεμο που δεν ξεκίνησαν οι ίδιοι. Αυτή η μεταστροφή θα αποδειχθεί αντιπαραγωγική μακροπρόθεσμα. Οταν το εργατικό δυναμικό θα είναι ξανά σπάνιο, πολλές από αυτές τις εταιρείες θα ανακαλύψουν ξανά τις αξίες που εγκατέλειψαν. Το ερώτημα είναι αν οι εργαζόμενοι θα ξεχάσουν το ίδιο γρήγορα.
