Χρειαζόμαστε τα καλά νέα, και ιδού μερικά που δεν έχουμε ξανακούσει: Μια σημαντική νέα μελέτη υποδηλώνει ότι υπάρχει ένας αποτελεσματικός τρόπος για να ξεπεραστεί ένα από τα πιο δυσεπίλυτα προβλήματα στην Αμερική του 21ου αιώνα – η διαγενεακή φτώχεια. Μας αρέσει να θεωρούμε τους εαυτούς μας ως μια χώρα ευκαιριών, αλλά οι ερευνητές διαπιστώνουν ότι σήμερα το αμερικανικό όνειρο της ανοδικής κινητικότητας είναι στην πραγματικότητα πιο ζωντανό σε άλλες προηγμένες χώρες.
Η νέα μελέτη αναδεικνύει έναν ισχυρό τρόπο για την ενίσχυση των ευκαιριών. Δεν περιλαμβάνει τη διανομή χρημάτων και φαίνεται ότι αποδίδει. Λειτουργεί αξιοποιώντας τη μεγαλύτερη επιρροή που υπάρχει στα παιδιά: τα άλλα παιδιά. Η μελέτη που μόλις δημοσιεύθηκε φέρει την υπογραφή του Ρατζ Τσέτι, οικονομολόγου του Χάρβαρντ, και της ομάδας του Opportunity Insights, μαζί με άλλους ακαδημαϊκούς. Η ομάδα ανέλυσε τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις ενός τεράστιου προγράμματος αναζωογόνησης γειτονιών που ονομάζεται Hope VI.
Ξεκινώντας από το 1993, το Hope VI επένδυσε 17 δισ. δολάρια για να αντικαταστήσει 262 έργα δημόσιας στέγασης για φτωχές κοινότητες σε όλη την Αμερική. Θυμάστε τα δυσλειτουργικά, υψηλής εγκληματικότητας, στεγαστικά έργα Cabrini-Green και Robert Taylor στο Σικάγο, τα οποία η κυβέρνηση άδειασε και στη συνέχεια κατεδάφισε; Το Hope VI τα αντικατέστησε με κατοικίες μεικτού εισοδήματος, που σήμαινε λιγότερες μονάδες στέγασης για τους φτωχούς, κάτι αμφιλεγόμενο.
Οταν η ομάδα του Τσέτι εξέτασε δεδομένα εισοδήματος, ένα εύρημα από την έρευνα Hope VI ήταν εντελώς απογοητευτικό: Οι ενήλικοι που ζούσαν στις νέες δημόσιες κατοικίες δεν ωφελήθηκαν οικονομικά. Το πρόγραμμα όμως πέτυχε στους ανηλίκους. Τα παιδιά που μετακόμισαν σε δημόσιες κατοικίες στις μεικτές εισοδηματικές γειτονιές είδαν μια αύξηση 17% στην πιθανότητα να φοιτήσουν στο κολέγιο και, μεταξύ των αγοριών, μια μείωση 20% στην πιθανότητα να καταλήξουν στη φυλακή. Οσοι έζησαν στις νέες κατοικίες για όλη την παιδική τους ηλικία κέρδισαν 50% περισσότερα κατά τη διάρκεια της ζωής τους, κατέληξε η μελέτη.
Κάθε μονάδα δημόσιας κατοικίας στο πρόγραμμα Hope VI κόστισε περίπου 170.000 δολάρια και όσοι πέρασαν μια ολόκληρη παιδική ηλικία σε αυτή την κατοικία ήταν σε καλό δρόμο για να κερδίσουν πολύ περισσότερα – επιπλέον 500.000 δολάρια, σύμφωνα με τη μελέτη. Κάθε μονάδα συχνά είχε πολλά παιδιά, και τα διαμερίσματα θα στεγάσουν γενιές παιδιών, με αποτέλεσμα εντυπωσιακές αποδόσεις από την επένδυση σε στέγαση. Η αύξηση των φορολογικών εσόδων που θα πληρώσουν οι πρώην κάτοικοι, και οι μειώσεις στις φυλακίσεις και στις πληρωμές κοινωνικής πρόνοιας, θα αντισταθμίσουν μεγάλο μέρος του αρχικού κόστους για τους φορολογουμένους. Δεν είναι μόνο τα παιδιά στις πιο δύσκολες γειτονιές που θα ωφελούνταν από τέτοιου είδους αλληλεπιδράσεις.
Οι ερευνητές του Oppo-rtunity Insights διαπίστωσαν ότι πολλές γειτονιές σε όλη τη χώρα βρίσκονται σε ιδανική τοποθεσία για προγράμματα που χτίζουν διαταξικές συνδέσεις. Αυτός είναι, φυσικά, μόνο ένας από τους πολλούς τρόπους μείωσης της φτώχειας. Με την πάροδο του χρόνου, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι εμείς οι φιλελεύθεροι υπερεκτιμούμε στρατηγικές που δημιουργούν ροές εισοδήματος, όπως η κοινωνική πρόνοια, τα επιδόματα αναπηρίας ή ανεργίας.
Τέτοια προγράμματα έχουν τη θέση τους και αντιμετωπίζουν άμεσες ανάγκες, αλλά μερικές φορές υποτιμούμε τις παρεμβάσεις που δεν περιλαμβάνουν μεταφορές μετρητών, αλλά θέτουν τα θεμέλια μακροπρόθεσμα, από προγράμματα προσχολικής ηλικίας έως την κατάρτιση δεξιοτήτων, από το να δίνουμε γυαλιά στα παιδιά έως την υποστήριξη των γονέων. Και όπως υποδηλώνει αυτή η μελέτη, ένας από τους καλύτερους τρόπους που μπορούμε να βρούμε για να βοηθήσουμε παιδιά να ξεφύγουν από τη φτώχεια, ίσως είναι άλλα παιδιά και οι οικογένειές τους.
