Η Ευρώπη και άλλες δυνάμεις που ο Ντόναλντ Τραμπ εκφοβίζει ίσως μπορέσουν να αντιστρέψουν τα δεδομένα εναντίον του. Το κλειδί είναι να χρησιμοποιηθεί το «γεωπολιτικό ζίου ζίτσου». Αυτό θα συνεπαγόταν την επιστράτευση της επιθετικότητας και των σφαλμάτων του προέδρου των ΗΠΑ εναντίον του. Για να κερδίσουν, τα θύματα του Τραμπ θα χρειαστούν στρατηγική, ενότητα και πειθαρχία. Στην κρίση της Γροιλανδίας, οπότε ο πρόεδρος τελικά υποχώρησε από την απειλή του να καταλάβει το νησί με τη βία, έκαναν μια λογική αρχή. Ο Μαρκ Κάρνεϊ αναφέρθηκε στο διάσημο δοκίμιο του Βάτσλαβ Χάβελ «Η δύναμη των ανίσχυρων», σε μια ιστορική ομιλία στο Νταβός την περασμένη εβδομάδα. Το επιχείρημα του Καναδού πρωθυπουργού ήταν ότι οι μεσαίες δυνάμεις μπορούν να αντισταθούν στους νταήδες εάν συνεργαστούν. Ο Τζιν Σαρπ, ο θεωρητικός που επινόησε τη φράση «πολιτικό ζίου ζίτσου», υποστήριξε ότι τα μη βίαια μέσα είναι πιο αποτελεσματικά όταν αντιμετωπίζουν έναν ισχυρότερο εχθρό. Η Ευρώπη και άλλες μεσαίες δυνάμεις λόγου χάριν θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν την κρίση για να επενδύσουν πολύ περισσότερο στην άμυνα και να αντιμετωπίσουν τα κατεστημένα συμφέροντα που εμποδίζουν τις οικονομίες τους. Για την Ε.Ε. αυτό σημαίνει, μεταξύ άλλων, την υιοθέτηση της έκθεσης Ντράγκι για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και την οριστικοποίηση μιας εμπορικής συμφωνίας με την εμπορική λέσχη Mercosur της Νότιας Αμερικής. Ο Τραμπ δεν είναι δικτάτορας, αν και ίσως επιθυμεί να είναι. Κάποιοι λένε ότι το Κογκρέσο τον ελέγχει, οι επιχειρήσεις είναι σε αδράνεια, το Ανώτατο Δικαστήριο ακολουθεί τη γραμμή του, ο στρατός βαδίζει στον ρυθμό του και τα μέσα ενημέρωσης είναι εκφοβισμένα. Αλλά αυτό είναι υπερβολή. Υπάρχουν ρωγμές σε κάθε έναν από αυτούς τους πυλώνες.
Ορισμένοι πολιτικοί από το κυβερνών Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχουν εκφράσει την αντίθεσή τους στην απειλή της κυβέρνησης των ΗΠΑ να απαγγείλει κατηγορίες κατά του προέδρου της Fed, Τζερόμ Πάουελ. Ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς και ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο αντέδρασαν στην απειλή του Τραμπ να καταλάβει τη Γροιλανδία. Μερικοί χρηματοδότες, όπως ο επικεφαλής της Citadel, Κεν Γκρίφιν, επέκριναν τον τρόπο με τον οποίο οι ΗΠΑ διαταράσσουν τις σχέσεις τους με τους συμμάχους τους – και ο ίδιος ο Τραμπ φάνηκε ευαίσθητος στους κλυδωνισμούς των αγορών. Εν τω μεταξύ, το Ανώτατο Δικαστήριο έχει εκφράσει αμφιβολίες σχετικά με τη νομιμότητα των σαρωτικών δασμών του Τραμπ, ενώ και η κοινή γνώμη απομακρύνεται από αυτόν σε πολλούς τομείς, συμπεριλαμβανομένων της οικονομίας και της μετανάστευσης, που κάποτε ήταν τα δυνατά του σημεία. Ως αποτέλεσμα, οι Ρεπουμπλικανοί θα μπορούσαν να χάσουν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων, ακόμη και της Γερουσίας, στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου.
Τα ασθενέστερα μέρη σε μια σύγκρουση πρέπει να είναι ωστόσο προσεκτικά. Ο Τραμπ έχει τόσο πολλούς τρόπους να αντεπιτεθεί και ο πιο σοβαρός εξ αυτών είναι η εγκατάλειψη της Ουκρανίας, κάτι που θα υπονόμευε την ασφάλεια της ίδιας της Ευρώπης. Το κλειδί, επομένως, είναι να λειτουργήσουμε με ψυχραιμία, έτσι ώστε οποιαδήποτε αμερικανική επιθετικότητα να θεωρηθεί υπερβολική αντίδραση. Για παράδειγμα, η προγραμματισμένη αναστολή της εμπορικής συμφωνίας του περασμένου έτους από την Ε.Ε. και η επιβολή δασμών ύψους 93 δισ. ευρώ σε αντίποινα φαινόταν απολύτως λογική. Αν ο Τραμπ είχε διπλασιάσει τις προσπάθειές του ύστερα από αυτό, θα μπορούσε να είχε προκαλέσει αρνητική αντίδραση στο εσωτερικό – προξενώντας περισσότερες ρωγμές στους πυλώνες της εξουσίας του. Αλλά τα θύματα του Τραμπ δεν πρέπει να χαλαρώσουν. Χρειάζεται επειγόντως να ενισχύσουν τη δύναμή τους, όσο και να κατακτήσουν την τέχνη του «γεωπολιτικού ζίου ζίτσου».
