Με όρους πολιτικών εντυπώσεων, όσο πιο απλό είναι ένα μέτρο που ανακοινώνεται, τόσο πιο εύκολα περνάει στους πολίτες. Η εξαγγελία Τραμπ για ανώτατο επιτόκιο 10% στις πιστωτικές κάρτες ανήκει σε αυτή την περίπτωση. Πραγματικά είναι απορίας άξιον πώς ξέφυγε από τις προτάσεις των κατά καιρούς εγχώριων λαϊκιστών κάτι αντίστοιχο.
Το θέμα είναι ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δείχνει αποφασισμένος να το εφαρμόσει στη δική του οικονομία, για διάστημα ενός έτους. Εχει υπολογιστεί ότι τα υπερχρεωμένα αμερικανικά νοικοκυριά με οφειλές που ξεπερνούν το 1,1 τρισ. δολ. μόνο από κάρτες θα κέρδιζαν περίπου 700 δολ. τον μήνα. Θα ενίσχυε, σύμφωνα με τον ίδιο, αυτό που μάθαμε στην Ελλάδα στα χρόνια του πληθωρισμού, το «πραγματικό» εισόδημα των πολιτών. Το πρόβλημα ωστόσο που επικαλούνται οι τράπεζες, αλλά και οικονομικές αναλύσεις, είναι ότι αν εφαρμοστεί το ανώτατο όριο επιτοκίου 10%, το 88% των λογαριασμών πιστωτικών καρτών θα έχανε πρόσβαση στην πίστωση. Δεν θα είχαν τη δυνατότητα αγορών με πίστωση, θα υποχωρούσε η κατανάλωση.
Οι τράπεζες χρεώνουν παντού στον κόσμο (και στην Ελλάδα) υψηλά επιτόκια άνω του 20% στις αγορές με πιστωτικές κάρτες, καθώς δεν υπάρχει καμία εξασφάλιση. Αποτελεί δάνειο χωρίς εγγύηση, χωρίς υποθήκη. Υπάρχει μόνο η υπόσχεση του κατόχου ότι θα πληρώσει. Και αυτό το ρίσκο τιμολογείται, αφού πολλοί (περισσότεροι από άλλες μορφές δανείων) δεν πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους. Σε αναλογία με τα ελληνικά δεδομένα, θυμηθείτε πόσες οφειλές σε πιστωτικές κάρτες γύρισαν σε ενυπόθηκα καταναλωτικά δάνεια για να μειωθεί το επιτόκιο αποπληρωμής σε βιώσιμα επίπεδα στα χρόνια της κρίσης. Μόνο τυχαίο δεν είναι ότι ακόμη και σήμερα, εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας παραμένουν αποκλεισμένοι από την απόκτηση μιας πιστωτικής κάρτας, καθώς το πιστωτικό ιστορικό τους δεν τιμολογείται ούτε καν με επιτόκιο άνω του 20%.
Το θέμα της μείωσης των επιτοκίων των πιστωτικών καρτών εντάσσεται στη μεγάλη συζήτηση για το πόσο μπορούν να χαλαρώσουν οι αυστηρές τραπεζικές ρυθμίσεις που εφαρμόστηκαν μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008. Ο πρόεδρος Τραμπ το προσπαθεί εδώ και καιρό, στην κατεύθυνση της μείωσης των υποχρεωτικών ελάχιστων κεφαλαίων που πρέπει να έχει μια τράπεζα, αλλά και της άρσης των πολύ σκληρών ρυθμιστικών κανόνων. Μια τέτοια αλλαγή θα τους επέτρεπε να αγοράζουν και περισσότερο κρατικό χρέος.
Οι τράπεζες είδαν αρχικά θετικά τη χαλάρωση: θα τους αύξανε τις εργασίες και τα περιθώρια κέρδους. Κάποιοι, βέβαια, μιλούν για απερίσκεπτο συνδυασμό αποκεφαλαιοποίησης, απορρύθμισης και μειωμένης εποπτείας. Υπάρχουν ακόμη σε λίγους οι μνήμες του 2008.
