Ξεχνάμε πολλές φορές τη δύναμη της Ευρώπης. Την περιοχή του πλανήτη με τη μεγαλύτερη καταναλωτική βάση, 450 εκατ. ανθρώπων. Μια αγορά στην οποία όλοι θέλουν να μπουν και να πουλήσουν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους. Μια σπάνια «περιουσία», ένα μοναδικό διαπραγματευτικό χαρτί, που τα οφέλη του διαχέονται σε όλες τις οικονομίες παγκοσμίως. Την ίδια στιγμή μάλιστα που η εγχώρια ευρωπαϊκή παραγωγή συνεχώς συρρικνώνεται.
Το μέγεθος και την αξία αυτής της αγοράς θύμισε αυτή την εβδομάδα ο κεντρικός τραπεζίτης της Πορτογαλίας Αλβάρο Περέιρα.
Σε συνέντευξή του σε δίκτυο της πατρίδας του είπε ότι η νομισματική πολιτική που αποφασίζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει για να στηρίξει την οικονομία, μειώνοντας τα επιτόκια.
Πλέον, συνέχισε, η ευθύνη μετατίθεται στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ώστε να πραγματοποιήσουν διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και να αντιμετωπίσουν την αναιμική οικονομική ανάπτυξη.
Η εμβάθυνση της ενιαίας αγοράς, τόνισε, είναι κρίσιμη, προσθέτοντας ότι το μπλοκ εξακολουθεί να στερείται μιας πραγματικά ενοποιημένης αγοράς, που θα μπορούσε να αξιοποιήσει προς όφελος της Ε.Ε. τους 450 εκατ. καταναλωτές. Αυτό είναι και το πραγματικό διακύβευμα του επόμενου διαστήματος για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
Για να γίνει αντιληπτό το πρόβλημα, το ΔΝΤ και η ΕΚΤ εκτιμούν ότι οι μη δασμολογικοί φραγμοί (κυρίως κανονιστικοί) εντός της Ε.Ε. ισοδυναμούν με κόστος 45%-65% στα προϊόντα και 100% στις υπηρεσίες.
Την ίδια στιγμή το μπλοκ εξοικονομεί και αποταμιεύει πάρα πολλά και ξοδεύει πολύ λίγα, γεγονός που αφήνει ένα περίσσευμα κεφαλαίων το οποίο εξάγεται σε χώρες όπως οι ΗΠΑ μέσω των πλεονασμάτων του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Τώρα ήρθε η ώρα να επενδύσει στα δικά της περιουσιακά στοιχεία.
Η Ε.Ε. μπορεί να έχει πολλά προβλήματα, αλλά παρά τις προκλήσεις και τις αρνητικές αντιλήψεις, στους ασυνήθιστους καιρούς μας, δεν είναι πλέον αουτσάιντερ. Διστακτικά και αργά μεν, αλλά αλλάζει. Σε έναν κόσμο που είναι σαφές ότι τουλάχιστον τα επόμενα χρόνια θα χαρακτηρίζεται από εντάσεις και προστατευτισμό, από πολλούς δασμούς στο διεθνές εμπόριο, η Ε.Ε. χρειάζεται τη δική της αυτόνομη στρατηγική.
Η αρχή έχει γίνει με τις πρώτες κινήσεις μείωσης της εξάρτησης από τα κινεζικά προϊόντα. Θα ακολουθήσει η δημιουργία μιας ενιαίας αγοράς τεχνολογίας και καινοτομίας και πιθανότατα η ενοποίηση των χρηματαγορών. Δεν θα είναι εύκολο, καθώς θα πρέπει να ξοδέψει περισσότερα και να πείσει πολλούς που αντιδρούν, αλλά είναι ο μόνος δρόμος.
