Η εργασία στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ είναι ένας απαίσιος τρόπος για να γίνει κανείς πρωτοσέλιδο. Ο πρόεδρος, στην προκειμένη περίπτωση ο Τζερόμ Πάουελ, του οποίου η θητεία λήγει τον Μάιο, θεωρείται άξιος αναφοράς, αλλά τα άλλα 11 μέλη της επιτροπής ψηφοφορίας χάνονται στο παρασκήνιο. Τον τελευταίο καιρό, ωστόσο, έχουν γίνει ανήσυχα. Οταν η Fed αποφάσισε την περασμένη εβδομάδα να μειώσει τα επιτόκια, η ψηφοφορία ακολούθησε τρεις διαφωνίες, τις περισσότερες από το 2019.
Από πολλές απόψεις, αυτή είναι μια υγιής εξέλιξη, αλλά οδηγεί σε επανεξέταση του τρόπου λειτουργίας της τράπεζας. Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (Federal Reserve) διαθέτει τεράστια εμπειρία στην εκτέλεση τεχνικής ανάλυσης και εκτελεί τις αρμοδιότητές της με πολύ λιγότερη πολιτικοποίηση από οποιοδήποτε άλλο ίδρυμα χάραξης οικονομικής πολιτικής στην Ουάσιγκτον. Η μεγαλύτερη αδυναμία της ήταν ότι όλη αυτή η εμπειρογνωμοσύνη και η τεχνική ανάλυση μπορεί να τείνει προς την ομαδική σκέψη. Αυτό οδήγησε τη Fed να μην αντιληφθεί τη σοβαρότητα της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008. Μετά από αυτή την καταστροφή, η Fed υιοθέτησε ορισμένες εσωτερικές μεταρρυθμίσεις.
Το 2021, καθώς ο πληθωρισμός εκτοξεύτηκε πάνω από το 6%, υπήρξε μια τεράστια δημόσια συζήτηση σχετικά με τη νομισματική πολιτική, αλλά κανείς δεν το έμαθε μετά τις ομόφωνες ψήφους της επιτροπής σε οκτώ συνεχόμενες συνεδριάσεις εκείνο το έτος υπέρ της διατήρησης των επιτοκίων στο μηδέν.
Η απόφαση που έλαβε η Fed την περασμένη εβδομάδα να μειώσει τα επιτόκια δεν ήταν εύκολη. Δεν θα είχα μειώσει τα επιτόκια επειδή ο πληθωρισμός είναι πολύ πάνω από τον στόχο της Fed και η οικονομία ήδη λαμβάνει μεγάλη υποστήριξη από την ισχυρή χρηματιστηριακή αγορά, τις χαλαρές οικονομικές συνθήκες και το αυξανόμενο έλλειμμα του προϋπολογισμού. Αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι έχω δίκιο! Και άνθρωποι που σέβομαι στήριξαν τη μείωση των επιτοκίων.
Τους τελευταίους έξι μήνες υπήρξαν κατά μέσον όρο δύο ψήφοι διαφωνίας ανά συνεδρίαση – τετραπλάσιος μέσος όρος από το 1990. Είναι εντυπωσιακό ότι πολλές από τις διαφωνίες προέρχονται από το επταμελές διοικητικό συμβούλιο, μια ομάδα που δεν κατέγραψε ούτε μία ψήφο διαφωνίας από το 2005 έως το 2024.
Αν και αυτό το είδος διχαστικής λήψης αποφάσεων είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστο στη Fed από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 αποτελεί τον κανόνα για άλλες κεντρικές τράπεζες. Η Τράπεζα της Αγγλίας έχει συστηματικά αμφίρροπες ψηφοφορίες για δύσκολες αποφάσεις νομισματικής πολιτικής. Εάν ο πρόεδρος Τραμπ επιλέξει κάποιον, ο οποίος θα επιδιώκει μόνο να προωθήσει την ατζέντα του, ανεξάρτητα από τις οικονομικές συνθήκες της χώρας, αναμένονται ακόμη περισσότερες διαφωνίες.
Το γεγονός ότι η Fed ενεργεί περισσότερο σαν επιτροπή είναι ένας υγιής τρόπος για να γυρίσει σελίδα στην εποχή που ο πρόεδρος αντιμετωπιζόταν ως κάποιο είδος μαέστρου, μάντη ή μάγου με απόλυτη κατανόηση της οικονομίας και πανίσχυρες δυνάμεις για να την κατευθύνει. Αυτή η άποψη έφτασε στο απόγειό της όταν ο Αλαν Γκρίνσπαν ηγήθηκε της Fed από το 1987 έως το 2006 και οδήγησε την οικονομία στη μεγαλύτερη τότε περίοδο χωρίς ύφεση. Ακόμα και μετά την οικονομική κρίση του 2008 που έπληξε την αξιοπιστία της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, οι ανακοινώσεις της εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται με εξαιρετικό σεβασμό.
Η αμερικανική οικονομία είναι ένα εκτεταμένο, περίπλοκο, δυναμικό σύμπαν ενέργειας και αντιφάσεων. Σπάνια θα υπάρχει μόνο μία προφανής απάντηση. Ετσι, αν και ελπίζω σε σοφές αποφάσεις από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα στο σύνολό της, επευφημώ κυρίως τους διαφωνούντες που βοηθούν την επιτροπή να φτάσει πιο κοντά στη σωστή απάντηση. Και χαίρομαι που δεν βρίσκομαι στη θέση τους.
* Ο κ. Τζέισον Φέρμαν ήταν πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών Συμβούλων του Λευκού Οίκου από το 2013 έως το 2017.
