Η ανεξαρτησία των κεντρικών τραπεζών, όπως και όλες οι άλλες μορφές θεσμικής ακεραιότητας, είναι εκτός μόδας στην Ουάσιγκτον. Οι κορυφαίοι υποστηρικτές και υπερασπιστές της εγκαταλείπουν τη σκηνή και αντικαθίστανται από αφοσιωμένους οπαδούς. Η επερχόμενη συνταξιοδότηση του προέδρου της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, Τζερόμ Πάουελ, δίνει στον πρόεδρο Τραμπ την ευκαιρία να αλλάξει πορεία μετά την απόφαση του 2018 να διορίσει κεντρικό τραπεζίτη. Ο αυστηρός έλεγχος της διαδικασίας επιλογής από τον Σκοτ Μπέσεντ σημαίνει ότι, όποιος κι αν πάρει τη θέση, ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ ουσιαστικά θα βρίσκεται στην προεδρία. Ο Τραμπ έχει επανειλημμένα και έντονα επικρίνει τον Πάουελ, τον οποίο κατηγορεί ότι δεν μειώνει τα επιτόκια αρκετά γρήγορα, και ανέθεσε στον Μπέσεντ την ευθύνη για την αξιολόγηση των υποψηφίων. Λίγο πριν δημοσιευθεί το εν λόγω άρθρο, ο πρόεδρος δεν διέψευσε ότι ο προτιμώμενος υποψήφιος ήταν ο διευθυντής του Εθνικού Οικονομικού Συμβουλίου Κέβιν Χάσετ.
Ο Μπέσεντ άδραξε την ευκαιρία να αναπτύξει τη θεσμική κριτική του για τη Fed σε δοκίμια και δημόσια σχόλια. Σε πρόσφατο δοκίμιο σε ένα ακαδημαϊκό περιοδικό υποστήριξε ότι η κεντρική τράπεζα έχει παρεκκλίνει από τον προηγούμενο ρόλο της. Κατά την οικονομική κρίση του 2007-09, και στη συνέχεια στη διάρκεια της πανδημίας του 2020, η Fed εφηύρε εργαλεία που έχουν επεκτείνει σημαντικά τον ρόλο της στην οικονομία, με ελάχιστη δημοκρατική νομιμοποίηση ή εποπτεία. Πουθενά αυτό δεν είναι πιο εμφανές, υποστηρίζει ο Μπέσεντ, από ό,τι στον ισολογισμό της Fed, ο οποίος ανερχόταν σε 6,6 τρισ. δολάρια στις αρχές Νοεμβρίου. Η διολίσθηση της αποστολής της Fed επεκτάθηκε περαιτέρω στη χρηματοπιστωτική ρύθμιση μετά την κρίση και τον νόμο Dodd-Frank του 2010, λέει ο Μπέσεντ, καθώς και σε ζητήματα όπως η ισότητα των φύλων και το κλίμα. Αν και δεν υποστηρίζει συγκεκριμένη διαρθρωτική λύση, άλλοι επικριτές υποστηρίζουν την επανεξέταση της συμφωνίας Fed – υπουργείου Οικονομικών του 1951, που επέτρεψε στη Fed να ελέγχει τον ισολογισμό της, χαλαρώνοντας τις ρυθμίσεις από την εποχή του πολέμου που παρέδωσαν τα ηνία στο υπουργείο Οικονομικών.
Ηταν το πιο σημαντικό βήμα προς μια ανεξάρτητη κεντρική τράπεζα από την εποχή του ΥΠΟΙΚ Αντριου Μέλον, ο οποίος παραιτήθηκε από το συμβούλιο διοικητών της Fed το 1932 – ο τελευταίος κάτοχος αυτού του αξιώματος που υπηρέτησε και στα δύο ιδρύματα ταυτόχρονα. Ο Τραμπ αμφισβητεί αυτή την ισότιμη σχέση. Με κάποιους μετριοπαθείς τρόπους, η Fed έχει ήδη κινηθεί προς την προτιμώμενη ισορροπία του Μπέσεντ. Η Μισέλ Μπόουμαν, η οποία διορίστηκε πρόσφατα από τον Tραμπ ως αντιπρόεδρος εποπτείας, προχώρησε στη μείωση του προσωπικού εποπτείας των τραπεζών κατά 30%. Η Fed αποχώρησε από μια παγκόσμια κοινοπραξία κεντρικών τραπεζών για τον κλιματικό κίνδυνο, λέγοντας ότι το πεδίο εφαρμογής της υπερέβαινε την εντολή της κεντρικής τράπεζας. Για να διατηρήσει τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα και τον ρόλο της ως δανειστή εσχάτης ανάγκης, η Fed πρέπει να παρακολουθεί, να αστυνομεύει και να διαχειρίζεται τους οικονομικούς και μακροοικονομικούς κινδύνους με αποτελεσματικά εργαλεία. Ο Τραμπ έχει υπονομεύσει επανειλημμένα το ίδρυμα, απαιτώντας χαμηλότερα επιτόκια και ζητώντας την παραίτηση του Πάουελ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι καταδικασμένες να αντιμετωπίσουν μία ακόμη οικονομική ή χρηματοπιστωτική κρίση κάποια στιγμή. Μια συμβιβασμένη Fed θα σημαίνει ότι, όταν αυτή έρθει, η κυβέρνηση θα έχει ακόμη περισσότερες εξουσίες. Μια κεντρική τράπεζα χρειάζεται εμπιστοσύνη και αξιοπιστία από το κοινό για να διατηρεί τον πληθωρισμό υπό έλεγχο και τον δανεισμό υγιή. Αυτά είναι πράγματα που ο υπουργός Οικονομικών του Τραμπ δεν μπορεί να προσφέρει.
