Οι κυβερνήσεις της Ευρώπης κινούνται προς αλλαγή των κανόνων λειτουργίας των τραπεζών στο πλαίσιο διεθνών διαβουλεύσεων για τη μεταρρύθμιση της λειτουργίας του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Το υπουργείο Οικονομικών της Γερμανίας προτείνει τη δημιουργία ενός «ταμείου σταθεροποίησης» των τραπεζών, το οποίο θα χρηματοδοτείται από δικά τους κεφάλαια και θα επικεντρώνεται στη διάσπαση ή σταθερότητα ομίλων που βρίσκονται υπό πίεση.
Στη Βρετανία, εν τω μεταξύ, η αρχή εποπτείας του κλάδου, FSA, ανέβαλε, για τουλάχιστον ένα εξάμηνο, την εφαρμογή αυστηρότερων κριτηρίων ρευστότητας για τράπεζες και επενδυτικές εταιρείες λόγω της εύθραυστης ανάκαμψης στην οικονομία, δίνοντας πνοή ανακούφισης σε παράγοντες του κλάδου που επ’ ουδενί επιθυμούν αυστηρότερους κανόνες. Ωστόσο, η FSA κάλεσε ήδη τις βρετανικές τράπεζες σε νέο γύρο τεστ κοπώσεως για τις κεφαλαιακές τους αντοχές, ώστε να διασφαλίσει πως θα αντέξουν σε περίπτωση διπλής ύφεσης, ικανής να οδηγήσει την ανεργία στο 13,3%. Σύμφωνα με την εφημερίδα Financial Times, οι τράπεζες καλούνται να αποδείξουν πως σε περίπτωση περαιτέρω συρρίκνωσης της οικονομίας κατά 2,3% θα διαθέτουν κεφάλαια πρώτης διαβάθμισης (Tier One) άνω του 4%. Πάντως, η FSA δεν προτίθεται να επιβάλει άμεσα τα νέα κριτήρια, με βάση τα οποία τράπεζες και επενδυτικές εταιρείες θα υποχρεούνται να διατηρούν στα «ταμεία» κρατικά ομόλογα, συνολικής αξίας 100 δισ. στερλινών, και να μειώσουν την εξάρτησή τους σε βραχυπρόθεσμο δανεισμό κατά 20%.
Στη Γερμανία, η πρόταση για το «ταμείο σταθεροποίησης» θα ενσωματωθεί σε νομοσχέδιο για τις προβληματικές τράπεζες, σε μια απόπειρα θωράκισης του κλάδου. Η χρηματοπιστωτική κρίση ανάγκασε την κυβέρνηση να προχωρήσει στη διάσωση κάποιων από τους μεγαλύτερους ομίλους της χώρας, αποκτώντας σε αντάλλαγμα μερίδια στα μετοχικά τους κεφάλαια. Στόχος του προτεινόμενου ταμείου θα είναι, επίσης, η επιστροφή των κρατικών κεφαλαίων που οφείλουν τράπεζες οι οποίες ελέγχονται μερικώς ή εξ ολοκλήρου από το κράτος, όπως είναι η Commerzbank και η Hypo Real Estate. Απώτερος στόχος των κυβερνήσεων είναι να μη γίνουν ξανά όμηροι ραγδαίων εξελίξεων, όπως ήταν η τελευταία κρίση που οδήγησε σε ύφεση την παγκόσμια οικονομία.
