Την ώρα που οι κυβερνήσεις εξαντλούν τους τρόπους για να εξέλθουν από την ύφεση, πολλές χώρες βρίσκονται στον ίδιο παρονομαστή με τους κατατροπωμένους καταναλωτές: πληρώνουν υψηλότερα επιτόκια για τα ταχέως διευρυνόμενα χρέη τους.
Τα αυξημένα επιτόκια μεταφράζονται σε δισεκατομμύρια δολάρια από τις κρατικές δαπάνες κρατών όπως οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γερμανία.
Μία εκατοστιαία μονάδα αύξησης αυτών των αποδόσεων των κρατικών τίτλων εντός διετίας θα μπορούσε να στοιχίσει στο αμερικανικό Δημόσιο επιπρόσθετα 50 δισ. δολάρια, και τελικώς 170 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο.
Το γεγονός θα προκαλούσε άνευ προηγουμένου πιέσεις και σε άλλες κρατικές δαπάνες, συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικών και στρατιωτικών προγραμμάτων, ενώ θα περιόριζε και την οικονομική ανάπτυξη, ωθώντας προς τα πάνω επίσης τα επιτόκια των δανείων των επιχειρήσεων, των νοικοκυριών και εν γένει των καταναλωτών. «Αυτό θα σήμαινε ακριβότερα επιτόκια για όλους ανεξαιρέτως», λέει ο επικεφαλής οικονομολόγος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ολιβιέ Μπλανσάρντ. Και συνεχίζει: «Οσο ο κρατικός δανεισμός ανά τον κόσμο αυξάνεται, θα αυξάνονται και οι αποδόσεις των ομολόγων τους. Βρισκόμαστε μόλις στην αρχή».
Ενδεικτικό είναι ότι η απόδοση του 10ετούς αμερικανικού κρατικού ομολόγου ενισχύθηκε από τα τέλη του 2008 κατά 1,5% – πρόκειται για τη μεγαλύτερη άνοδο που έχει καταγραφεί την τελευταία 15ετία. Την ίδια περίοδο, η απόδοση του 10ετούς γερμανικού ομολόγου ανήλθε στο 3,57% από το 2,93% και αυτή του βρετανικού από το 3,78% στο 3,41%.
Η ανησυχία για τα μακροχρόνια επακόλουθα του υψηλοτέρου χρέους ώθησε τον πρόεδρο της FED Μπεν Μπερνάνκι να δηλώσει σε κατάθεσή του στο Κογκρέσο, την περασμένη Τετάρτη, ότι «εκτός των μέτρων για την αντιμετώπιση της κρίσης και των απειλών κατά της οικονομικής σταθερότητας απαιτείται τώρα να σχεδιάσουμε και την αποκατάσταση της δημοσιονομικής ισορροπίας».
