Ασχέτως το πώς επιθυμεί κάποιος να χαρακτηρίσει τον πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν ή να τον κατηγορήσει για μύρια όσα, δεν μπορεί να του προσάψει έλλειψη διορατικότητας και οράματος. Αν και γραφειοκράτης κατά βάθος, κάτι που τον υποχρεώνει να υπολογίζει την κάθε του κίνηση και να προσμετρά εξονυχιστικά τα θετικά και τα αρνητικά κάθε κατάστασης, δεν είναι κάποιος ο οποίος χάριν βραχυπρόθεσμων ωφελειών παραβλέπει τους μακροπρόθεσμους στόχους. Και στην προκειμένη περίπτωση αυτοί οι στόχοι δεν είναι άλλοι από την αξιοποίηση του τεράστιου ενεργειακού πλούτου της Ρωσίας προς ίδιον στρατηγικό όφελος και ενδυνάμωση της γεωπολιτικής θέσης της αχανούς αυτής χώρας. Η σχετική μείωση της στρατιωτικής ισχύος, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης (μία από τις μεγαλύτερες γεωπολιτικές καταστροφές της εποχής μας, όπως τη χαρακτήρισε πρόσφατα ο Πούτιν), δεν μπορεί παρά να αντισταθμιστεί από την άνοδο της ενεργειακής της ισχύος.
Αφού αφιέρωσε τα δύο τελευταία χρόνια προσπαθώντας να θέσει υπό έλεγχον την πετρελαϊκή βιομηχανία της χώρας (βλέπε εκπαραθύρωση Χοντορκόφσκι της Yukos και ανακατατάξεις στη μετοχική σύνθεση των μεγάλων εταιρειών πετρελαίου) και να καταστήσει πάλι το Κρεμλίνο κυρίαρχο των εξελίξεων, απομακρύνοντας από το προσκήνιο τους κλεπταποδόχους ολιγάρχες, τώρα έφθασε η στιγμή του επαναπροσδιορισμού της γεωπολιτικής θέσης της χώρας. Αυτός θα επιτευχθεί μέσα από μια εύστροφη πολιτική ραγδαίας ανάπτυξης και σώφρονος διαχείρισης της παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Ηδη η Ρωσία παράγει 9,5 εκατ. βαρέλια αργού την ημέρα, ένα μεγάλο μέρος των οποίων εξάγει, ενώ μετά την ανάπτυξη των νέων υπό ανάπτυξη πεδίων στη Σιβηρία και τη νήσο Σαχαλίνη, στην Απω Ανατολή, η παραγωγή αναμένεται να ξεπεράσει σύντομα τα 11 εκατ. βαρέλια πλησιάζοντας αυτή της Σαουδικής Αραβίας και με προοπτική για περαιτέρω αύξηση. Αν και δεν διαθέτει τόσο μεγάλα αποθέματα πετρελαίου όσο οι χώρες της Μέσης Ανατολής, λόγω μεγέθους η Ρωσία δεν έχει ακόμη εξερευνηθεί πλήρως. Στο φυσικό αέριο, όμως, διαθέτει αναλογικά τα μεγαλύτερα αποθέματα του κόσμου (26,7%) που ανέρχονται περίπου στα 1.700 τρισ. κυβικά μέτρα (το Ιράν διαθέτει 970 τ.κ., το Κατάρ 910 τ.κ.μ. και η Σ. Αραβία 240 τ.κ.μ.).
Βασικό στοιχείο του σχεδίου Πούτιν είναι η παράλληλη ανάπτυξη σε διαφορετικά σημεία της χώρας διαδρόμων μεταφοράς αερίου και πετρελαίου και η κατασκευή εξαγωγικών terminals με στόχο την απ’ ευθείας πρόσβαση στις διεθνείς αγορές. Ηδη σχεδιάζεται ο νέος αγωγός φυσικού αερίου της Βαλτικής, που θα εξασφαλίσει απ’ ευθείας εξαγωγές στη Δυτική Ευρώπη, παρακάμπτοντας την Ουκρανία και την Πολωνία, σχεδιάζεται αγωγός 4.000 χλμ. που θα μεταφέρει ρωσικό πετρέλαιο σε Κίνα και Ιαπωνία, ενώ λειτουργεί ήδη ο υποθαλάσσιος αγωγός Blue Stream στη Μαύρη Θάλασσα, που μεταφέρει φυσικό αέριο απ’ ευθείας στην Τουρκία (και σύντομα στην Ελλάδα και αργότερα στην Ευρώπη) ενώ παράλληλα κατασκευάζονται σταθμοί LNG στη Σαχαλίνη και στη Θάλασσα Barents, όπου σύντομα θα εξάγεται υγροποιημένο φυσικό αέριο προς τις αγορές των ΗΠΑ και Ιαπωνίας. Ετσι, μέχρι το 2010 η Ρωσία θα είναι σε θέση να εξάγει πετρέλαιο και φυσικό αέριο από τουλάχιστον 10 διαφορετικά και ανεξάρτητα μεταξύ τους γεωγραφικά σημεία, καθιστώντας την έτσι έναν πραγματικό ρυθμιστή του διεθνούς ενεργειακού εμπορίου. Η κίνηση τακτικής του Κρεμλίνου ανήμερα Πρωτοχρονιά φαίνεται ότι ήταν η αρχή εξελίξεων που θα ακολουθήσουν και που στόχο έχουν την ανάδειξη της Ρωσίας ως κυρίαρχου βασικού παίκτη στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα.
