Αποτελεί ιδιορρυθμία της ρωσικής ιστορίας ότι η μεγαλύτερη ελπίδα της χώρας να ανακτήσει την επιρροή που έχασε με την πτώση της Σοβιετικής Ενωσης είναι οι επιχειρήσεις ενέργειας. Μια επιμέρους ιδιορρυθμία της είναι ότι εκτός του άλλοτε κατασκόπου και νυν προέδρου, Βλαντιμίρ Πούτιν, ένας αυξανόμενος αριθμός ηγετικών στελεχών του ρωσικού επιχειρηματικού κόσμου ενεπλάκη κάποτε στις προσπάθειες της χώρας να κατατροπώσει τη Δύση με άλλα μέσα. Αυτοί οι άνθρωποι δεν μοιάζουν με ιδανικούς επιχειρηματικούς εταίρους. Είναι, όμως, ασφαλέστερο για τους επενδυτές να είναι μαζί τους παρά εναντίον τους.
Πρώην κατάσκοπος και νυν υπάλληλος επενδυτικής τράπεζας στη Μόσχα δηλώνει ότι στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η εμπειρία που απέκτησαν συνάδελφοί του από τη δουλειά τους στο εξωτερικό τούς βοήθησε να βρουν καινούργια δουλειά. Μπορούσαν να ισχυριστούν ότι είχαν καλές διασυνδέσεις ακόμη κι αν δεν είχαν. Εκτοτε, το ενδιαφέρον της αγοράς εργασίας για πρώην κατασκόπους έχει αμβλυνθεί αλλά όχι σε ό,τι αφορά τα υψηλά κλιμάκια των επιχειρήσεων. O Βίκτορ Ιβανόφ, που διετέλεσε στέλεχος της KGB και αργότερα της διαδόχου της επί τουλάχιστον 20 χρόνια, της FSB, που σήμερα προσφέρει συμβουλευτικές υπηρεσίες στον κ. Πούτιν, προεδρεύει του συμβουλίου της Aeroflot. Στο βιογραφικό του Ιγκόρ Σεκίν, αντιπροέδρου της κυβέρνησης του κ. Πούτιν και προέδρου της κρατικής επιχείρησης πετρελαίου Rosneft, αναφέρεται η φήμη του ως άλλοτε «μεταφραστή» στην Αφρική.
Είναι αλήθεια ότι το Κρεμλίνο διόρισε τα μέλη των διοικητικών συμβουλίων εταιρειών στα οποία διατηρούσε σημαντικό μερίδιο η κυβέρνηση πολύ προτού εμφανισθεί ο κ. Πούτιν. Ωστόσο, η Ολγα Κριστάνοφνκαγια, κοινωνιολόγος που μελετά τη ρωσική ελίτ, διαπιστώνει μια νέα τάση να επιλέγονται τα στελέχη από το στενό περιβάλλον του προέδρου. Τέτοια μέλη διοικητικών συμβουλίων είναι ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, επικεφαλής της κυβέρνησης του κ. Πούτιν, που βρίσκεται στον κρατικό κολοσσό της Gazprom, και ο Βλαντισλάβ Σουρκόφ, επίσης κορυφαίο στέλεχος, που βρίσκεται στην Transnefterprodukt. Ορισμένα από αυτά τα στελέχη του Κρεμλίνου έχουν ελάχιστη ή και καθόλου εμπειρία από επιχειρήσεις. Γι’ αυτό και οι επενδυτές τούς αντιμετωπίζουν σαν φορείς επιπρόσθετων κινδύνων. Οπως επισήμανε ο αναλυτής της Brunswick UBS, Πολ Κόλισον, λαμβάνουν σημαντικές αποφάσεις με κριτήριο τα συμφέροντα «ενός και μόνον μετόχου, του κράτους». Στον βαθμό που μπορούμε να κρίνουμε από τον διαμελισμό της Yukos, οι περί τον κ. Πούτιν δεν ενδιαφέρονται για τα δικαιώματα των μικρομετόχων. Δυστυχώς ο βαθμός διακινδύνευσης για τις επενδύσεις σε ρωσικές εταιρείες, που δεν ελέγχονται από το Κρεμλίνο, φαίνονται ακόμη μεγαλύτεροι. O Κρις Γίφερ της Alfa Bank της Μόσχας εκτιμά πως η τοποθέτηση πιστών συνεργατών του κ. Πούτιν σε επιχειρήσεις όπως η Rosneft είναι το πρελούδιο μιας διαδικασίας ανάδειξης των επιχειρήσεων αυτών σε αδιαμφισβήτητους πρωταθλητές του κλάδου.
