Η Ιζαμπέλ Σνάμπελ είναι Γερμανίδα οικονομολόγος, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Βόννης και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Πριν από λίγες μέρες παρουσίασε μια ενδιαφέρουσα εκδοχή, αυτού που λέμε ευρωπαϊκό οικοδόμημα και ευρωπαϊκός τρόπος ζωής, αλλά και τα εμπόδια που ακόμα υπάρχουν και δεν μας αφήνουν να απογειωθούμε.
Η Ευρώπη, είπε, ξεχωρίζει παγκοσμίως για την ποιότητα ζωής της. Η ευτυχία και η ικανοποίηση, μπορεί να μην το καταλαβαίνουμε, κατατάσσονται σταθερά μεταξύ των υψηλότερων στον κόσμο. Ενα παιδί που γεννιέται στην Ισπανία ή στην Ιταλία, πρόσθεσε, θα ζήσει πέντε χρόνια περισσότερο από ένα παιδί που γεννιέται στις ΗΠΑ και ας ξοδεύουν στις ΗΠΑ περισσότερα χρήματα για την υγειονομική περίθαλψη ως ποσοστό του ΑΕΠ.
Η ίδια επισήμανε ότι αν και ένα αυξανόμενο ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού ζει υπό αυταρχική κυβέρνηση, αυτό δεν ισχύει για την Ευρώπη. Δημοκρατία, κράτος δικαίου και βέβαια η ανεξαρτησία των μέσων ενημέρωσης διασφαλίζουν, όπως αναφέρει, τη λογοδοσία και τη διαφάνεια. Ούτε λόγος για το κατά κεφαλήν εισόδημα, που είναι από τα υψηλότερα παγκοσμίως, όπως και το γεγονός ότι σε μέσα επίπεδα, δουλεύουμε και λιγότερο. Αν δουλεύαμε τις ίδιες ώρες με τους Αμερικανούς, λέει η Σνάμπελ, θα περιοριζόταν αυτόματα περίπου κατά τα δύο τρίτα το εισοδηματικό κενό που υφίσταται με τις ΗΠΑ.
Υπάρχει ωστόσο ένα μεγάλο πρόβλημα, σημειώνει η Γερμανίδα οικονομολόγος. Η επίμονη εξασθένηση της παραγωγικότητας. Παρά το γεγονός ότι οι χώρες του Νότου που παλιά θεωρούνταν πρόβλημα συγκαταλέγονται στις ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες στην Ευρώπη, η ανεργία μειώνεται σε όλη τη Ζώνη του Ευρώ και οι συνθήκες χρηματοδότησης επίσης βελτιώνονται, το πρόβλημα της παραγωγικότητας μεγαλώνει. Βασική αιτία, σύμφωνα με τη Σνάμπελ, είναι ότι τα ρυθμιστικά και διοικητικά εμπόδια δυσκολεύουν τις επιχειρήσεις να γιγαντωθούν. Να γίνουν σαν τους αμερικανικούς κολοσσούς. Η Ευρώπη αποτελείται από 27 διαφορετικά νομικά και ρυθμιστικά πλαίσια που εμποδίζουν την ελεύθερη ανάπτυξη των ευρωπαϊκών εταιρειών μεταξύ διαφορετικών χωρών. Στις ΗΠΑ μια νεοφυής επιχείρηση γίνεται εθνικός παίκτης σε αγορά 330 εκατ. ανθρώπων με ενιαίο νομικό και φορολογικό περιβάλλον. Στην Ευρώπη πρέπει να διασχίσει 27 ρυθμιστικά σύνορα. Η ίδια προτείνει τον «28ο κανόνα», δηλαδή ένα εταιρικό πλαίσιο που θα επέτρεπε στις εταιρείες να ιδρύονται και να λειτουργούν με ενιαίο ευρωπαϊκό καθεστώς, χωρίς το πολύπλοκο σύστημα εθνικών νόμων. Με αυτόν τον τρόπο θα γινόταν by pass της γραφειοκρατίας, επιτρέποντας την αύξηση της κλίμακας δραστηριοποίησης των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων. Με λίγα λόγια, το παραγωγικό κενό της Ε.Ε. δεν είναι συγκυριακό, είναι δομικό. Και για να καλυφθεί θα χρειαστούν αποφάσεις για «περισσότερη Ευρώπη», για στενότερη ένωση.
