Στις δύο προηγούμενες κρίσεις, της πανδημίας και της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, η κυβέρνηση κινήθηκε επιθετικά από πλευράς οικονομικής αντίδρασης και της βγήκε σε ένα βαθμό. Εφήρμοσε ένα από τα πιο γενναιόδωρα πακέτα επιδοτήσεων στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Στην πανδημία με τις επιστρεπτέες προκαταβολές και στην ενεργειακή κρίση του 2022 με την ενίσχυση των τιμών του ρεύματος. Κατάφερε και μπορούσε τότε, λόγω της ευρωπαϊκής δημοσιονομικής χαλάρωσης, να ανοίξει τα ταμεία, περιορίζοντας την κοινωνική ένταση. Της ξέφυγε τότε η ακρίβεια, αλλά αυτό ήταν το λιγότερο μπροστά στη ζημιά που θα μπορούσε να πάθει η οικονομία λίγα χρόνια μετά τη λήξη των μνημονίων.
Στην τρέχουσα κρίση δεν είναι σαφές εάν η ίδια αντίδραση θα είναι το ίδιο αποδοτική. Ή, τέλος πάντων, δεν το γνωρίζουμε. Γι’ αυτό και παρατηρείται μια σχετική σύγχυση για το τι θα πράξει η κυβέρνηση. Αν πρέπει να κινηθεί ξανά επιθετικά ή πιο λελογισμένα.
Υπάρχει μια λογική σε ευρωπαϊκό επίπεδο, την οποία υποστηρίζουν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και μέρος των χωρών του Βορρά, που λέει ότι η δημοσιονομική χαλάρωση θα ήταν λάθος σε βάθος χρόνου. Θα προκαλούσε μεγαλύτερη ζημιά στις οικονομίες και μεγαλύτερο πόνο στους πολίτες. Σε περιβάλλον πληθωριστικό, αν χαλαρώσεις τα ταμεία και αυξήσεις τη ρευστότητα, τότε ο πληθωρισμός θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο από όσο θα αυξανόταν κανονικά. Αυτό θα προκαλούσε την υποχρεωτική επί τα χείρω αντίδραση των κεντρικών τραπεζιτών, οι οποίοι θα αποφάσιζαν μεγαλύτερες αυξήσεις των επιτοκίων. Οι αυξήσεις θα προκαλούσαν με τη σειρά τους επιβράδυνση ή και ύφεση στην οικονομία και χαρακτηριστικά στασιμοπληθωρισμού, που συνήθως συνοδεύονται και από υψηλή ανεργία. Κάτι που οι πολιτικοί παγκοσμίως, και προφανώς και στην κυβέρνηση, ειδικά το τελευταίο δεν το θέλουν με τίποτα. Πιθανότατα είναι ο λόγος που φαίνεται να αμφιταλαντεύονται ο πρωθυπουργός και το οικονομικό επιτελείο για το πώς θα πρέπει να αντιμετωπιστεί αυτή η κρίση.
Η άλλη μεγάλη διαφορά αυτής της κρίσης σε σχέση με τις προηγούμενες είναι ότι αφορά τον «βασιλιά της ενέργειας», το πετρέλαιο. Ολες οι λύσεις σοβαρού μετριασμού των επιπτώσεων των αυξήσεων στις τιμές της αμόλυβδης και του πετρελαίου κίνησης είναι ακριβές. Κοστίζουν σημαντικά στον προϋπολογισμό και είναι αμφιβόλου αποτελεσματικότητος, ειδικά εάν συνεχίσουν να αυξάνονται οι διεθνείς τιμές. Σε αντίθεση με το ηλεκτρικό ρεύμα από το 2022 και μετά, όπου ο μηχανισμός ελληνικής εφεύρεσης απομόνωσε το πρόβλημα από τις διεθνείς τιμές. Μετέφερε τα κέρδη που έβγαιναν στην παραγωγή ρεύματος, στην προμήθεια, εξασφαλίζοντας σταθερές τιμές σε λογικά επίπεδα. Κυρίως ήταν αποτελεσματικός αυτός ο μηχανισμός διότι ο πολίτης καταναλωτής δεν χρειαζόταν να κάνει τίποτα.
Ακόμη και στην Ιταλία, η οποία βγήκε επικοινωνιακά μπροστά ανακοινώνοντας τη μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης κατά 25 λεπτά, αυτό θα ισχύσει για 20 μέρες και βλέπουμε. Πιθανότατα προϊόν πιέσεων του «λαϊκίστικου» κομματιού (Σαλβίνι) της κυβέρνησης Μελόνι.
Είναι σαφές, με λίγα λόγια, ότι και στην Ευρώπη το σκέφτονται ως προς το πώς θα κινηθούν σε αυτή την κρίση. Σχεδόν όλοι «ξεσκονίζουν» τα μέτρα του 2022 μήπως ταιριάζουν κάποια και στην υφιστάμενη κατάσταση, βάζουν πλαφόν και κάνουν αυστηρούς ελέγχους και κυρίως εύχονται να λήξει γρήγορα το πρόβλημα, καθώς όλες οι λύσεις με γενναία μέτρα ή με λίγα μέτρα συνοδεύονται από πολύ «πόνο».
